Anxiety Attack Quotes Novels & Stories

Parang sanay na sanay siya sa ganitong klaseng sitwasyon. At ako naman... Pinilit kong ngumiti kahit gusto ko nang tumakbo pabalik sa sasakyan. "Relax." Mahinang sabi niya. Hindi man lang siya nakatingin sa akin. Ngunit narinig ko. "How exactly am I supposed to relax?" Pabulong kong sagot. "Stop looking like you're attending a funeral." Napangiwi ako. "Ako kasi ang biktima."

"I WAS suicidal. I always experience anxiety, guilt, sadness and pain but here I am still smiling and talking in-front of all of you." I smiled and looked at the camera before looking to the new building in front of me. "I took my life a couple of times but every time I tried, nothing works. Maybe they are right, evil people won't die easily, ey?" They all laughed at me, they are raising their camera's, phones and even news outlets are here. I suddenly became a famous person.

“Hold tight. This sh-t’s just gonna get crazy.” Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin pero mahigpit akong humawak sa kinauupuan ko bago ko naramdaman na tila lumilipad na ang sasakyan. “Ano ba?! Dahan-dahan naman! Mamamatay yata ako sa nerbyos e!” sigaw ko. “It’s either you die of nervousness or get shot,” aniya na tila normal lang na sabihin ‘yon.

"Ssshhh... It's okay kung hanggang dito na lang muna ang ise-share mo-" "I want to live normal again po." Lumayo si Chelsea sa akin at pinunasan niya ang sariling luha. "These days, parang hindi ko na po nararamdaman na normal pa ako. Dumadalas na po 'yong pag-atake ng anxiety ko sa gabi. Nahihirapan po akong matulog. Kahit pilitin ko 'yong sarili kong 'wag alalahanin 'yong past, kusa silang bumabalik sa utak ko."

Kaagad nila akong pinaupo at binigyan ng tubig na maiinom. Pinakalma muna nila ako bago ulit nagtanong. Nang mahimasmasan, doon na ako nagsalita. "You know I can't go out, right? Bakit ang tagal niyo naman kasi!" nakasimangot kong sabi. "Syempre aatakihin talaga ako ng anxiety dahil dalawang oras lang naman ako naghintay." Nakakatampo pero huwag nalang. Ang mahalaga ay nandito na sila.

"Good to know. Ano ba kasing nangyari sa inyo sa loob?" "Meron daw si vice pres na sakit. Close to .crosstwo. claws..." hindi ko maalala ang sinabi sa akin ni Anne. Ano ba iyon? "Claustrophobia." nakapoker face na pagtatama sa akin ni Kean."Narinig kong sinabi nya iyan." "Ah basta yun na yun!" kung anumang sakit iyon ang mahalaga ligtas na si JG.

[So what's your problem? I shook my head. "I'm scared, Sands... Hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng takot. Pakiramdam ko kanina aatakihin ako ng anxiety ko. Hindi ko alam kung tama ba talaga yung sinabi ng psychiatrist ko... Talaga bang ayos na ako? Bakit pakiramdam ko hindi pa rin?" [Rox, ayos ka na. Magaling ka na.] Rinig ko ang pag-aalala sa boses nya.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

"Before I used to ignore the fact that I hate silence. I thought it was just inborn phobia. But when I grew up I realized that I hate silence because it makes me feel that I am alone. I used to believe that I am a monster while everyone is a diamond. But in the end, I discovered that I am a diamond too it just saw myself as a monster to make others shine more. And I forgot that everyone is a monster too. Humans are monsters. Monsters in their own hell. We become monsters to also fight those monsters that keep us in darkness. Anxiety, depression, pressures, other people who made us feel not enough nor sh*t, those feelings that give us suffering inside. Those reasons make our shine gone. We'

Binuklat n'ya ng bahagya ang book mark. He softly read the verse written. "1 Peter 5:7, cast all your anxiety on him because he cares for you." Tiningnam ako nito na parang may mga luha na namang nag babadyang pumatak sa kanyang mga mata. While looking at his eyes, I can see a spark, hope and happiness. "I badly need this, thank you so much. I really, really appreciate this. You can't imagine how happy I am." wika n'ya. Masaya akong tumango. "Masaya akong happy ka."