Anxiety Attack Quotes Novels & Stories

Sambit ni Rex at pinipilit akong inumin ang gamot pero mariin akong umiling-iling. "Why would I have panic attack?" Mariin kong tanong sa kanya, gusto kong malaman nito na unti-unti na akong nakakaramdam ng inis sa kanya. "You've been having panic attacks since the day you sold him, bro. I'm sorry to burst your bubble but he's not here anymore, you've been in denial too this past few weeks. Now, take this medicine if you want to help yourself." Sambit ni Rex at parang bomba na sumabog sa aking harapan ang bawat salitang binitawan nito. Napalunok ako ng laway sa sobrang kaba at mariing umiling-iling.

Saka mas lalo na yong anxiety attack ko. "Vee ano?" Wendy. Magkatabi silang dalawa ni Rhea nakatayo sa harapan ko. Bumuntong hininga ako bago nagsalita. "Wala na kayong pake don okay. Alam nyo naman siguro na gumagawa ako ng palusot then it means ayokong sabihin. Isa pa alam nyong ayokong pinipilit ako." Seryosong saad ko sakanila.

Na kahit saan na ako magpunta makaalis lang akosa kahit na anong paraan para hindi nila ako magawang kontrolin sa paraang gusto nila pero gano'n parin ang nangyari. "Azazel"dahan-dahan kong nilingon si Ansel na pinapanood ako.Bumuntong hininga siya bigla. "I know a place you can relax" I didn't notice I was already trembling until I saw that he was almost hugging me while patting my hand that is showing the first symptom of my anxiety.

I started to breathe heavily again and as you know I am having an attack right now, an unintentional panic and this is hella freaking me out. Naramadaman ko naman ang pagyakap sa akin ni Calvin habang pinakakalma ako. “It's okay wife everything is fine... Nandito na ako, walang mananakit sa'yo” He encourages. This is really terrible. Why do I have to experience this kind of trauma? But why and when? “Wife calm down, and breathe... Everything will be fine... Yeah just like that wifey Breathe in and out”

Akala nit9 ay bumalik ang panic at anxiety niya. “Don’t be scared my wife. Sooner matatandaan mo din na ikaw ang reyna ng bahay ko” Sabi ni Anthony. “Alam ko pagod ka na kaya magpahinga ka na muna at uminom ka muna ng gamot na rteseta ng doctor ha.Huwag kangamgalala nandit9 ako banantayan kita pangako yan ha”

May mga karatula roon tungkol sa buhay—samantalang sa kabilang banda naman ay may bamboo installation, dalawang swing na may mga quotes naman tungkol sa pag-ibig. 'Hindi ka na mag-iisa, kasama mo na ako.' "Ang pag-ibig na takot mawalan ay nagiging tanikala; ang pag-ibig na marunong magtiwala ay nagiging daan," sabay naming bigkas ni Nathaniel. Napatingin ako sa kaniya. Siya naman ay nakatitig pa rin sa quote, seryoso ang mukha, parang may sariling iniisip. Maya-maya, bumaling ang tingin niya sa akin.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Hindi ko mawari kung bakit ang bilis umatake ng anxiety ko ngayon. “Calm down,” he said. “Relax.” Mariin kong pinikit ang aking mga mata at pilit na kinakalma ang aking sarili. Hindi pa rin tumitigil sa panginginig ang aking mga daliri at mabilis pa rin ang kabog ng aking dibdib na para bang nakikipagkarerahan ako. “I’m sorry,” I whispered and shook my head. “H-hindi ko ‘yon sinasadya…”

Sinubukan kong tumayo, kahit hirap man ay nagawa ko pa ring tumayo para hanapin si Hari, pero bigla akong nakaramdam ng takot at kaba nang mawala na iro sa paningin ko. Umikot ako para sana bumalik kina Baste, pero mas domoble ang kaba ko nang hindi ko na maalala ang daang pabalik. I suddenly panic. Kaya ay napatakbo ako palayo lalo na nang maramdaman kong nahihirapan na akong huminga sa dami ng tao, at sa anxiety attack ko. Pero kahit saan ako pumunta, ang daming tao. At hindi ko mahanap ang exit, o spacious na lugar para makahinga ng maayos.

Dagdag pa ng matanda. Napapikit ako nang mariin. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng mga kamay at tuhod ko. Unti-unti ko ring nararamdaman ang pagkahilo at ang kirot ng ulo ko dahil sa anxiety at stress na sabay-sabay umaatake sa akin nang mga oras na iyon. Ni hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin ko. Hindi ko kayang lumaban. "What do you know about my fucking life? It's like you're interested with what I'm doing all along. What a fucking joke!" I heard Jax said. Hindi ko na siya matingnan pa dahil ayaw ko nang ma-involve pa.