Aras Sa Kasal Novels & Stories

Gray ang una niyang naging asawa kung ganoon. Sunod-sunod ang nabasang comment ni Serene sa ibaba ng video ng balita tungkol sa pag anunsyo ng kasal nila ni Arison. “May magaganda namang balita doon pero hindi maiiwasan na may mga salitang masasakit doon at ‘yon ang tumatatak sa isip niya, hindi niya tuloy maiwasan na mapakunot ng noo at mapabuntong-hininga.

Nang makalapit na sila sa mga ito. "Ah, Chocolate mga kaibigan ko nga pala si Bryan, Jake, at si Carlo!" Nakilala mo na sila sa kasal ni Isagani at ang kaibigan mong si Rizza." "Oo! sagot pa nito sa kanya. "Hi, kamusta po kayo?! Magalang na wika ng asawa sa mga kaibigan niya." "Hello! Sabay-sabay na bati ng mga kolokoy, niyang kaibigan.

Nakikita ang alin? “Nakikita mo na, alam mo naman pala ang lahat.” inulit ni Noah ang mga salita niya, “ang kasal ay hindi tungkol sa pagbabayad ng utang na loob, hindi tungkol sa pagpilit sa isa’t-isa, hindi tungkol sa pagkakagapos, kundi tungkol sa masayang pamumuhay ng magkasama.” Natigilan si Agatha.

"KaSaL!! Para Akong na bingi SA sinabi Nang akin Ama ano kasal? May Asawa na ko? Hindi Pwe'di AKO mag pakasal SA iba?! Ama may Asawa na AKO?! At mag kakaroon na din Kami nang Anak?! Wala AKO pakialam Kung kasal o may Asawa kana basta SA makalawa na Ang iyo'ng kasal?! At wala makakapigil non, maliwanag ba?! Prinses Sandy, at lumabas na Ito nang. akin silid?!

kaagad kong sagot sa nanginginig na boses Iniligay ko ang kamay ko sa kaniyang braso at saka kami naglakad sa harap ng Pari Nagsimula ang seremonya ng kasal ngunit lumilipad ang utak ko Sinubukan kong sumilip sa aking likod upang hanapin sila daddy at ang kapatid ko ngunit wala sila Mapait akong napangiti Ang tanging nariyan lang ay ang mga pinsan at kamag-anak ko Bumuntong hininga ako at pumikit na lamang "You may now kiss the bride"biglang anunsiyo ng Pari na nagpagulat saakin Kung ano-ano ang naiisip ko kayat hindi ko namalayan na tapos na pala ang mga sinasabi at basbas ng Pari Mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko ng magharap kami ni Ashton

“Darating din siya mamaya. May inaasikaso lang siya ngayon.” Ang mga tao sa paligid, na kanina pa nagkukuwentuhan, ay alam na mula kay France na kasal na si Jessica at magdadala ng asawa sa reunion. Kaya nang dumating itong mag-isa, natural na naging mausisa ang lahat. “Jessica, hindi ko akalaing kasal ka na! Ang aga mo naman!” “Oo nga! Wala pa nga kaming boyfriend o girlfriend, inakala ko pang late ka na ikakasal!”

KASAL. Isang sagradong pag-iisa ng dalawang taong nangako ng panghabangbuhay na pagsasama. Noong unang beses na nagpakasal si Ilana, hindi niya inisip ang sariling kaligayahan. Ang tanging gusto niya ay maisalba ang ama. Hindi siya lumakad sa mahabang red carpet. Hindi siya nagsuot ng magarang traje de boda. Hindi siya humawak ng magaganda at fresh na bulaklak. Walang mga camera. Walang mga palakpakan at pasimpleng hiyaw.

Kinagat ni Yara ang kanyang straw. "Naisip mo na bang pakasalan siya ulit?" Totoong sagot ni Calista, " Iniisip ko lang na maayos kami kung ano kami ngayon. Hindi naman namin kailangan ng marriage certificate. Maaari kaming magkasama kapag gusto namin ito at maghiwalay ng landas kung ang mga bagay ay hindi na namin maayos. Wala akong makita na makabuluhang pagkakaiba sa pagitan ng pagiging magkasintahan at pagiging kasal. Ang tanging kapansin-pansing pagkakaiba ay ang kawalan ng sertipiko."

Hanggang ngayon, ang lakas pa rin talaga ng dating ng asawa ko. "Good day Mrs. Flores and Mrs. Sandra Flores Ardiente," nabalik ako sa reyalidad nang magsalita ang lalaking may dalang briefcase. Matanda na rin ito. "Why are you here, Ashton?" tanong ni Mama. "We’re here to talk about the divorce. I know, there’s no divorce in the Philippines since Sandra and I married here. But the only solution for this is the annulment. Right, attorney?" seryosong sambit ni Ashton na ikinagulat ko nang husto.

Nagulat pa ako sa sarili kong sinabi. Asawa. Ang salitang iyon ay parang hindi pa rin tunay sa bibig ko. Umigting ang panga niya. “Ang kasal natin ay isang kasunduan,” sabi niya. “Huwag mong kalimutan iyon.” “Hindi ko naman nakakalimutan,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong karapatang magtanong.” Huminga siya nang malalim.