Araw Ng Patay Novels & Stories

October 12, 201* Patikul Sulu HINDI ako màmamatay. Not now. Iyon ang paulit-ulit na usal ni 1LT Lark Adriel Calumpang o LA sa kanyang isip. Napapikit siya nang mariin. Parang dinaganan ng pison ang kanyang balikat—sobrang sakit niyon.

Ngunit pagharap niya ay sinalubong siya ng kotse ni Claire. Biglang tumilapon sa malayo ang katawan ni Arielle nang matamaan ng bumper ng kotse ni Claire na minamaneho mismo nito sakay ang asawa niya. Nang bumagsak ang duguan niyang katawan sa kalsada ay alam na niyang katapusan na ng buhay niya. Unti-unting ipinikit niya ang kanyang mga mata at tinanggap na lamang ang kamatayan niya.

Nabuntis ito at pagkatapos niyang maipanganak ang bata, tinapos niya rin ang buhay niya. Many people believed na si sir Aris ang pumatay. Ang pamilya no’ng criminal, na may kaya sa buhay, sinubukan nilang e-frame si sir Aris that’s why nagkaroon ng rumor na siya ang naging dahilan ng pagkamatay ni Andinne.

"Ari, huwag mong gawin ito! Tama na! Papatayin mo siya! Alam ni Jackson kung ano ang nangyari sa akin at wala siyang pakialam. Mabubuhay ako ng maayos. Kaya ko nang simulan ang isang bagong buhay. Okay lang talaga ako. Huwag kang maging ganito para sa akin..." Tumulo ang luha ni Arianne sa kanyang mukha. "Gusto ko siyang patayin..." Ito ang unang pagkakataon na naramdaman niyang gusto niyang pumatay ng isang tao. Ang poot na tinago niya ay lumabas sa sandaling ito. Kahit na hindi niya kayang pumatay ng mga langgam, kahit na napapasigaw siya kapag nakakita ng bulate, wala siyang nararamdaman na takot sa kanyang kahihinatnan ng mga ginagawa niya ngayon.

“Huh? Bakit?” “Hindi nga namin alam, Myks eh, hanggang ngayo’y misteryoso pa rin ang pagkamatay nila. Unang namatay ay si father Valentino, natagpuan sa ilog ‘yong bangkay niya at pagkalipas ng ilang araw ay si father Noah naman. Sa mismong kuwarto niya siya pinatay.” “Grabe naman ‘yon. So you mean, until now ay hindi pa nabibigyan ng hustisya? Ang liit-liit lang nitong barrio, ah.”

Sa harap ng OR#.3, kasing ingay ng palengke rito. Isang patay na tao ang nabuhay na mag-uli. Nang sumabog ang gayong kamangha-manghang balita, halos lahat ay nabigla. Higit na nakakaalam ang mga nag-opera kay Nicholas tungkol sa kanyang sitwasyon, at halatang patay na siya. Hindi na mababawi pa ang pagiging brain-dead, at walang kasaysayan ng muling pagkabuhay sa mga patay sa mundong ito. Isa itong bombang atomika sa mundo ng medisina!

Naalala niya ang sinabi ni Ara nang magising siya sa isang hindi pamilyar na Hospital at walang maalala. Ang sabi pa ni Ara ay baka raw may gustong pumatay sa kanya kaya wag na wag siyang magtitiwala sa kahit kanino. Wala siyang ala-ala, hindi niya rin alam kung ano ba talaga ang totoong nangyari nang gabing iyon. Hindi niya alam kung bakit ba siya may mga tama ng baril. May gusto ba talagang pumatay sa kanya? Sino? At bakit? May ginagawa ba siyang kasalanan kaya siya gusto patayin? Lahat ng mga katanungan ay hindi siya kayang sagutin.

Nanatili siyang tulala, walang pakialam sa paligid. "Nandito ako para kunin si Amara. She’s dead and she needs to be buried properly. Hindi siya pwedeng mabulok lang dito," dagdag pa ni Gavin habang sinusubukang kontrolin ang galit. Ang salitang patay ay tila tumama sa isang sensitibong ugat ni Argus. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang madilim at walang buhay na mga mata. Ang tingin niya ay nakakatakot, punong-puno ng panganib.

Iyon ang paliwanag sa kaniya ni Araw noong nasa edad labing siyam siya na namatay at hindi pa niya matanggap na wala na siya sa mundo. Kung hindi sana nawalan ng preno ang kotse na minamaneho ng kaniyang Papa ng araw na iyon. . . sana ay buhay pa siya at kasama pa niya ang mga magulang. Pero kasama ng araw na iyong pagka-aksidente nila ay ang pagkamatay nilang tatlo. Sayang pa at may kapatid na sana siya na nasa sinapupunan ng kaniyang ina. Mas masakit sa kaniya na namatay ang kapatid na hindi pa nakikita kung gaano kaganda ang mundo.

nakangiti niyang sabi kay Betty habang paakyat siya ng hagdan. Kaagad na nawala siya sa paningin, bumagsak si Mr star sa upuan na nagpinta nang malakas. "Paano ito posible?" "Pinapatay ko sila ilang taon na ang nakakaraan" "dapat ay matagal na silang Patay ngayon, kasama ang kanilang mga katawan na nawala sa karagatan" "pero paano-" kinuha niya ulit ang phone ni Betty, in-unlock ang phone, saka ini-zoom in ang picture na nakabuka ang bibig.