Novel & Cerita Arctic Monkeys Arabella Lyrics

Napaatras si Arabella, tila hindi makapaniwala sa narinig. “Hindi… hindi pwedeng wala kang alam…” bulong nito, halos mawalan ng pag-asa. “Anak ko siya, Maureen… ramdam ko… nandito lang siya sa paligid.…” Wika ni Arabella sabay titig sa sasakyan. Pilit na sinisilip kung may tao ba sa loob pero dahil masyadong makapal ang pagkaka tinted ng kotse, wala siyang makita na kahit na ano.

Maya-maya pa ay nakarinig ako ng pagkalabog ng pinto at malakas na pag-pihit nito at sa sunod na eksena, ramdam ko na ang presensya ni Johan. "Putangina naman." madiing mura nito. "Anong bang ginagawa mo, Arabella? Magkakasakit ka niyan." aniya nito. Nakiramdam lang ako kay Johan, hanggang sa maabot niya ang kamay kong nakapatong sa hambaan ng bathtub. Nagdilat ako at nagtama ang aming paningin. "You're crying." he sounds so broken when he said those words.

Pero heto sila ngayon. Pagdating nila sa kotse, blangko ang biyahe. Hindi tumigil sa pag-iyak si Arabella sa likod. Sinubukan niyang aliwin ito, kung anu-anong bagay na pumasok sa isip niya ang inoffer pero wala ring gumana. Paminsan-minsan, hihikbi ito at babanggitin ang "Mommy" kahit hindi naman nito talaga kilala ang babae. Isang ilusyon lang na pinanghawakan niya.

Parang nakita kita. Huminto ang maliit na puntong ilaw sa bundok. Mabilis siyang nakatanggap ng reply: [Sa likod ng bundok.] Ngumiti si Arabella: "Pasensya na, hindi muna ako makakasama sa paglalakad ngayon kasama si Nemo.” Adrian: [Wala 'yon.] Nag-isip sandali si Arabella, tapos nag-type: "[Nag-resign ako ngayon. Medyo malungkot ako.]" Dinagdagan niya ng crying emoji

Tinandaan niya ang bawat anggulo ng mukha nito at nilasap ang mga halik ng lalaking hindi niya alam kung makikita pa balang araw "Kailangan kong bumilis, kumapit ka lang Arabella, just bare the first pain and it will be good later. I can't hold on and keep this slow anymore. I need to go fast, or I'll die now. I need to go faster and deeper, baby.." sabi ni Anton.

Lumapit ito at mahigpit akong niyakap. "Ako nga.. Arabella ako nga ito, si Chantal.."

Pagkatapos binalingan nito si Arabella at pinandilatan. "Ikaw namang bruha ka, bakit hindi ka man lang tumawag kaagad? Alam mo bang halos hindi kami makatulog sa kakahanap sa inyo?" wika ni Miracle kay Bella. "Sorry naman! Sinundan ko nga lang si Mommy eh. Hindi ba Mom?" sagot ni Arabella at sabay binalingan ang ang Ina.

Again and again. Maybe its really the end for her. She tried to open her eyes one last time, pero hindi niya talaga magawa. It was really the end of her. And when she finally lose all her hope for living. She heard a voice. "Oh God.. please.. please.. Open your eyes sweetheart!" A tremble voice sinc in her mind. And then she felt a hand on her chest. Pumping her hard. "Wake up Arabella!" He scream in his most panic voice, dahilan para unti-unting sumilay ang konting liwanag.

Marahas niyang hinawakan ang braso ni Sierra at inilapit ang mukha nito. "You listen to me, you miserable little bitch," nanggigil na bulong ni Arabella. "Bumalik ako para bawiin kung ano ang akin. Sisiguraduhin kong lalayasan mo ang lugar na ito. I will make sure Lucas gets tired of your cheap body and throws you out to the garbage where you belong." Binitawan ni Arabella ang braso ni Sierra nang padabog. Inayos nito ang kanyang damit at lumingon patungo sa mahabang pasilyo ng penthouse.

Sinusundan naman ako ni Arabella na parang isang leon. Namilog ang aking mata nang may lumabas na kuryente sa kamay ni Arabella para matumba ang isang puno rito. "Marami na akong pinakita sa iyong kapangyarihan ngunit hindi isa sa mga iyon ang aking tunay na natural na mahika. Ito ang aking natural na mahika, Artemis. Humanda ka ng mamatay sa lakas ng aking kidlat!"