Awkwardness Synonym Novels & Stories

“W-What do you mean by that?” Ngumiti si Clarissa, bahagyang nagbigay ng distansya sa pagitan nila. “Clarissa, we’re all family. Bakit natin kailangang gawing awkward? Marami ang nanonood, don’t make a fool of yourself.” “Awkward? Ikaw ang gumagawa niyan,” bulong ni Clarissa, malamig. “Huwag kang magtulak ng apoy kung ayaw mong ikaw ang masunog.”

Hindi ‘yung awkward na may problema. Ito ‘yung awkward na may nangyari na hindi namin kayang hindi isipin. Pero ako lang, siya, parang normal. Kahit na siya rin ang parang sarap na sarap sa nangyari kanina. O, magaling lang siyang umarte na parang normal lang ang nangyari kanina sa kama. Na parang, wala lang, work lang iyon at hindi dapat bigyan ng meaning. Minsan titingin siya sa akin. Minsan titingin ako sa kanya. Pareho naming inaabutan ang isa’t isa na nakatingin.

He responded then scratched the back of his neck. Namayani yung katahimikan at bumalik yung ilangan. Napakagat nalang ako sa ibabang labi at agad umiwas ng tingin. Nilibang ko nalang yung sarili sa alon. Gosh! Ang hirap talagang kalabanin yung awkwardness. "Can we stop being awkward?" Basag niya sa katahimikan. I turned to him. "Po?" He sighed. "Ayokong mag-ilangan tayo. I don't want to work with someone who I'm awkward to. Especially dahil palagi tayong magkasama. How will you do your job?"

Alam ni Wixon na nariyan pa ang salitang awkwardness sa kanilang mag-asawa. Kaya ay bahagya na muna siyang nakukuntento sa kung ano ang kayang ibigay ni Umica sa ngayon. Wixon conditioned his mind na sapat na muna ang ginagawang pag-o-open up ng asawa, malayo sa pagiging mayumi nito noon. He finds his Umica now as bolder and amazing. Gusto niya ang character nito noon at mas lalo na sa ngayon.

“Okay, sure.” Imbes na masaya ako kasi nakita ko siya ulit, mas nalulungkot naman ako. Ano bang meron sa akin? Ayaw na ayaw ko ang nasasaktan. Malakas man ang loob ko pero takot din akong masaktan. “I missed hanging out with you and yet you’re acting like you’re awkward around me.” “Ano?!” “Yes. Sa tingin mo hindi ko napapansin? Hindi ka ba komportable?”

Sabagay, baka iba ang interpretation ko sa salitang sweet at iba rin ang kaniya. "Tara!" mahina pero may galak kong sambit. Sumunod nalang ako sa kaniya hanggang sa sinabayan niya rin ako sa paglalakad. Ang awkward din pala minsan kapag ganito ang eksena. Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng awkwardness. Malamang dahil ito sa paghanga ko sa kaniya. Pakiramdam ko ayaw kong ma-turn off siya sa akin sa tuwing kikilos ako. Normal lang ito. Alam kong normal lang ito.

Nakagat ko ang aking ibabang labi bago tumingin sa kaniya. “Hindi ko kasi alam kung paano sasabihin sa’yo considering na ang awkward ng topic.” He sighed and nodded after. “You’re right. The topic is awkward. Huwag mo nalang isipin ang tungkol doon.” Ngumiti ako kay Anton at tumango.

he said again, kaya tumango na lang ako. Hindi na rin ako nagsalita at tahimik akong sumama sa kanya dahil hindi ko naman alam ang sasabihin. Hindi ko alam, pero parang ang awkward lang namin. I mean, ngayon ko nararamdaman na ang awkward pala kapag may lumalapit sa’yo na hindi mo naaalala. Kahit kasi ginagawa ko siyang pakisamahan, minsan nahihirapan pa rin ako.

Umiling ako, “‘Di ba sabi mo ayaw mo sa suka kaya kahit anong mangyari hinding-hindi ka susuka?” “Yeah, did I do something weird then?” Umiling ulit ako. Bakit ganon? Bakit parang wala siyang maalala? “W-wala naman.” “Then why are you so awkward?”

--- "Mayabang." --- Napangiti siya. --- At parang gumaan nang bahagya ang ekspresyon niya. --- "At least consistent ka." --- Natawa ako. --- At muli kaming binalot ng komportableng katahimikan. --- Hindi awkward. Hindi pilit. --- Iyong klase ng katahimikang hindi mo kailangang punan ng salita. Dahil sapat na ang presensya ng taong kasama mo.