Background For Coffee Shop Novels & Stories

“Sa coffee shop mo nalang kunin ang mga detalye na hinahanap mo. Parang masarap mag kape ngayon, lalo na kapag libre.” Napatampal sa noo si Casey at wala ng nagawa kundi mag ayos para tumungo sa coffee shop. Nang makarating si Casey sa coffee shop ay bumungad agad sa kaniya ang tahimik na kapaligiran sa loob, ang magaan na ambiance at ang mabangong amoy ng mga kape na hinahanda para sa mga iba pang customer.

“Come, sit sa café! Kristine, matagal na kitang gustong kausapin simula pa nung class reunion natin.” Talagang wala ni kaunti interes si Kristine na makipag-usap sa kanya. Ngunit para kay Bea, pumayag siyang pumasok sa café. Mabango ang café ng kape, may halo ng kaunting vanilla at cinnamon. May tunog ng malumanay na jazz sa background, at banayad ang liwanag mula sa mga bintana. Umupo sila sa isang mesa malapit sa bintana, kung saan makikita ang kalye at ang mga naglalakad sa labas. Tahimik si Kristine, hawak ang tasa ng kape, at pinipigilan ang init ng damdamin. Natatakot siyang baka magsalita siya at aksidenteng maibuhos ang kape sa ulo ni Madison.

Sige, girl, kaya mo 'yan. Mabilis kumilos ang mga staff nila kaya pumunta agad kami ni Lucas sa hand-off area to get our coffee. We took a seat at the vacant table next to the door. Puro estudyante ang pumupunta sa coffee shop na 'to and some of them are bar takers. May mga dalang laptop, libro, at kung ano-ano pa. Tahimik ang mga nagkakape rito dahil kalimitan nga sa kanila ay mga nag-aaral. Kuwento lang iyon sa akin ni Quen na minsan nang binalak ang mang gulo rito. Sama ng ugali, d'ba.

saad pa nito saka ito umalis sa harapan namin ni Bam. Naupo naman kami ni Bam at masigla kong pinagmasdan ang buong coffee shop na ito. Malaki at malawak ito. Simple ngunit elegante at makikita rin na disiplando ang lahat ng staff dito. At karamihan sa mga customer nila ay ang mga empleyado sa iba’t ibang businesses at company sa lugar. “Okay ka lang, Yannie?” nakangiting tanong sa akin ni Bam.

Napatigil na lang ako nang makarating kami sa coffee shop na malapit doon, maganda ang design ng coffee shop, talagang gagaan ang pakiramdam mo dahil sa ambiance ng lugar. “Bakit dito mo ako dinala?” tanong ko sa kaniya. “Well, go to coffee shop ko ito if I felt stress sa work, so baka makatulong sayo kapag andito ka.” Napangiti naman ako sa kaniya dahil sa sinabi niya. Nag-order siya ng kape naming dalawa at naghanap ng mauupuan namin. Tama nga siya gagaan ang pakiramdam mo kapag stress ka tapos andito ka. Hindi maingay, tahimik lang, tama ang lamig at maamoy mo ang bango ng kape nila.

Ngumiti naman ang barista at inabot ang resibo sa akin. I found my way to the last seat on the corner of the café. The place was cozy, very welcoming. Ang motif nito’y mixture ng brown, beige, and white. The plants were neatly placed, I love it. Inikot ko ang tingin sa interiors at napansin na maraming clear glass walls. The café was located near the street, kaya pag lingon mo’y kalsada agad ang makikita. Something caught my attention from the other side of the road. It’s the opening of a law firm.

The coffee. “Good luck,” I said, sweet as poison. “Baka lang makalimutan mo—people come here not just for coffee. They come for the books. Something I doubt your soulless café will ever have.” “Ouch. May hugot.” He leaned closer. “Inggit ka lang kasi may budget kami for real design. Hindi tulad nitong shop mo na parang pinulot sa ukay ang mga furniture.” My cheeks burned. How dare he?

Totoo nga, totoo na sa simpleng pamumuhay mo matatagpuan ang tunay na kahulugan ng masaya at malayang pamumuhay. Naging mabilis ang pagbuo sa kubo style na coffee shop, grabe mas mabilis pala talaga ang pag gawa gamit ang light materials kesa sa blocks and cements. Magdidilim palang pero halos patapos na rin ang cafe, buo na, napinturahan na rin ng gusto kong kulay, beige lang, gray at brown.

Napapangiti siya habang pinagmamasdan ang paligid. Old style kasi ang dating ng coffee shop. Oo nga't glass door and glass windows ito pero maliban doon, parang panahon ng 80's ang disenyo ng coffee shop nito. Mahilig din sa kulay brown ang babae kaya halos lahat ng gamit sa loob ng coffee shop ay ganoon ang kulay.

Pero bakit kailangan niya mang maliit at mang mata ng mga tao, lalo na ng mga estudyante? Tumambay muna ako sa malapit na coffee shop para pababain ang inis ko. Hindi naman ako nagkamali ng pinasukan na lugar. Relaxing atmosphere ang dala ng paligid. May malaking puno sa gitna na café, halatang nauna ang puno bago ang establishment na ito, and instead of cutting it down, isinama nila ito sa design, which made the place more homy and relaxing.