Bad Love ของหวงคาสโนว่า 소설 & 이야기

ภาณุยิ้มกว้าง กอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน ลลินหลับตา ปล่อยให้เขากอด แต่ในใจกลับว่างเปล่า ไม่มีหัวใจที่เต้นแรงเหมือนครั้งที่อธิปเคยยืนสารภาพรักใต้แสงจันทร์ เธอคิดว่าภาณุก็เป็นคนดี บางทีการคบกับเขาอาจจะดีก็ได้ แต่ลึก ๆ แล้ว บาดแผลจากอธิปยังไม่จางหายไปจากหัวใจ

ปรวีร์ ไวยวัจน์ วัย 33 ศัลยแพทย์ออโธปิดิกส์หนุ่มอนาคตไกลควบตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวถือหุ้นใหญ่ เขาเติบโตมาท่ามกลางความเพียบพร้อมโดยมีพ่อแม่เป็นแบบอย่างที่ดี นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้เขารู้ว่า ควรคู่กับคนที่คู่ควร “ดูพ่อแม่เราสิปั้น อยู่กันไปก็รักกันเอง ผิดคำย่าเสียที่ไหน” “ย่าว่าดี ปั้นก็ว่าดีครับ” อะไรก็ตามที่ทำให้ชีวิตของหลานชายที่ได้ดั่งใจย่าที่สุดอย่างหมอปั้นเข้าใกล้คำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ยิ่งขึ้น เขาย่อมไม่ปฏิเสธ สลิล แปลว่า น้ำ เธอจึงเย็นชื่นฉ่ำเหมือนสายน้ำ เพราะรู้ดีว่าเป็นได้เพียงคนในเงาที่เขาไม่คิดเชิดชูออกหน้า จึงไม่เคยเรียกร้องเกินควร แต่อย่างน้อยก็ขอบคุณ ในวันที่ต้องจากลา เขายังมอบของขวัญล้ำค่าให้เธอ

Ray Part ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมแม่ถึงต้องเลือกวันนี้ แถมยังมาในช่วงเวลาที่ดึกแบบนี้ และที่ทำให้ผมโมโหสุดๆ ก็คือตอนที่แม่พาฟางข้าว ลูกสาวเพื่อนของท่านที่เคยมีบุญคุณกันมาก่อน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่แม่อยากให้ผมแต่งงานด้วย แต่ผมไม่มีทางยอมรับแน่นอน ผมไม่ได้รักเธอและยิ ่งไปกว่านั้น...ผมมีคนที่ผมชอบอยู่แล้ว

วันนี้ตี๋ใหญ่ อยู่ในชุดไปรเวทสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา ไม่ยอมหันออกไปในทิศทางไหนนอกจากใบหน้าของฉัน "วันนี้นายเอง ก็หล่อดีนะ" นายตี๋ระบายรอยยิ้มละมุนออกมา แต่ฉันไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวไปกับรอยยิ้มแบบนั้นหรอกนะ ก็อย่างว่า คนพวกนี้ก็เหมือนคาสโนวา สามารถพูดแบบไห นก็ได้ เพื่อให้คนฟังตกหลุมพราง

“เกือบจะด่าแล้วที่ให้มายิงปืนตอนนี้” “เฮียหวานไม่เป็นนะ อาจจะได้แค่นี้ เรามันคู่รักอันตราย แบบนี้เหมาะกับเราสุด” “ไม่ได้ชอบหวาน ชอบความร้อนแรง”

แก้วไวท์ยังคงถูกยกขึ้นจิบทีละนิดจนมันหมดขวดในตาสีน้ำตาลเพ่งมองลงไปยังเบื้องล่างเรื่อยๆ เพื่อสำรวจความเรียบร้อยจนดวงตาเฉียวคมต้องไปหยุดกึกเข้ากับหญิงสาวชุดแดงคนหนึ่งที่หันหลังพูดคุยอยู่กับผู้ชายอีกคนสัญชาตญานความรู้สึกมันกำลังบอกว่าเป็นเธอคนนั้นมันต้องใช่แน่� � " ขนม " เสียงอุทานเปล่งออกมาเบาๆ หญิงสาวที่เคยเป็นรักแรกของเขารักที่ไม่สมหวัง รักที่ยังรอคอยคำตอบถึงแม้จะผ่านไปนานหลายปีแต่ลีโอก็ไม่เคยลืมเธอ

�ครตเจ็บปวด พี่ขอโทษ วันนี้ผู้ชายเลวๆแบบพี่คงมีอย่างเดียวที่ดูจะเป็นความดีในตัวเองหลงเหลืออยู่ คือใจพี่ไม่เคยรักคนอื่นเลยสักครั้ง มันเป็นของหนูตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนยังไง วันนี้มันก็ยังเป็นอยู่ไม่ได้เปลี่ยนไปไหน ปากบอกไม่รัก แต่ใจพี่โครตรักเพลินเลยเพลินรู้มั้ย หนูพอจ ะให้โอกาศพี่เป็นสามีที่ดีให้หนูได้มั้ย ให้อภัยผู้ชายเลวๆแบบพี่อีกสักครั้งได้หรือเปล่า"

ฉันยกข้อนี้ขึ้นมาอ้างและมันก็ได้ผล มือและปลายคางของฉันถูกปล่อยให้เป็นอิสระ “ฉันแค่เตือนว่าเธอไม่ควรยุ่งกับมันไม่ใช่เพราะหวง อย่าหลงตัวเอง” “…” “จำเอาไว้ อย่ายุ่งกับคนที่ฉันเกลียดขี้หน้า!!” “… ค่ะ” สายตาดุดันคู่นั้นเลื่อนต่ำลงมามองมือของฉันข้างที่เป็นแผล เห็นแบบนั้นฉันจึงรีบ เอามืออีกข้างปิดแผลไว้

“ก้มลงมาสิคะ ขอจูบคนขี้หึงหน่อย” เขาทำตามคำสั่งในทันที เขาแพ้เธอแล้วแพ้หมดทั้งใจจริง ๆ เธอเป็นคนที่กุมหัวใจเขาเอาไว้ได้อยู่หมัด เขารู้สึกว่ามันลึกซึ้งยิ่งกว่ารักครั้งแรกเสียอีก ครั้งนั้นเขายังไม่เคยจะรู้สึกหวงแบบนี้เลยด้วยซ้ำไป พึ่งรู้จักว่า "หึงหวง" เป็ นยังไงก็ตอนที่เห็นเธอคุยกับผู้ชายคนอื่น

เค้ายิ้มตาเป็นประกาย จนเธอหมั่นไส้ เหลือเกิน ยิ่งกว่าหึงอีก เธอหวงเค้าจะแย่ " ไม่หึงหรอกค่ะ แค่คิดว่า คุณลุงกับคุณป้า จะได้สะใภ้ เป็นนางพยาบาล ก็เท่านั้น "