Badly Needed In Tagalog Novels & Stories

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

Malalagpasan din niya ang pagiging masokista niya. "I see, thank you for loving me Cataleya, " malumanay na sabi nito. Pinakatitigan siya nitong mabuti. "I have one favor sa'yo please... " "Ano naman 'yun huh? " At parang ngayon niya gustong magpalamon sa lupa. Ngayon niya naramdaman ang pagkahiya sa pag-amin niya. "Pwede mo ba ako tawaging 'expensive' in Tagalog? "

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

Tumango ito. " Yes, you need it badly my friend para ma clear iyang mind mo. At para hindi ka na advance kung mag-isip." " No, I will just stay here. Don't worry mamaya lang ay magiging okay na ako." Ngumiti siya ng tipid rito pagkatapos.

Hinding-hindi ako babalik kay Mart. "K-kung ganon, bakit k-kailangan mo pang magpaalam? S-sana hindi ka na lang nagpaalam." mabigat ang loob ko ngayon. its Hard to bare. i Hate saying Goodbyes. Another heartache for me but i have too accept the fact na hindi talaga kami pwede.

"Bakit mo pinababayaan ang sarili mo, ha?" Umangat ang sulok ng labi ni Alexander at malamig ang tinging ipinukol sa binata. "Concern ka? Bakit, may halaga pa ba ako sa iyo? Saka huwag mong isiping dahil sa iyo kaya nawalan ako ng ganang kumain!"

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

“What the hell do you mean?” Ngumisi siya lalo, at sa malamig na tinig ay bumulong: “Kung sino man siya… pag nalaman mo, mas masisira ka kaysa sa pagkawala mo sa akin.”

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

My tita always saying that I'm pretty and it's dangerous for me to walk outside alone, hindi ito katulad ng probinsya na payapa ka pang makakapaglagkad mag-isa dahil dito sa siyudad nasa paligid lang ang mga taong may masasamang balak. "Say my 'i love you' to mama, tita. I'm gonna miss you both," pigil na pigil ko ang mga luha ko habang nagpapaalam sakaniya dahil tinawag na ang number ng ticket na sasakyan ko papuntang Spain. "Ingat ka doon ha? tumawag ka lang kapag may kailangan ka?" sabi sa akin ni tita na naluluha. "Kayo din po," sabi ko.