Novel & Cerita Badly Needed In Tagalog

Nagsusumbong siya rito ng mga bagay na hindi niya masabi kahit kanino lalong lalo na kapag siya ay may problema. "Tangkad, pa-advice naman, oh. Kung doon ako sa Villadolid ako pupuwesto bukas, sa tingin mo ba mahuhuli ako ng pulis doon? Eh wanted na kasi ako sa palengke natin dito. Mahirap na." Nakaupo si Minggay sa kapirasong sementong sahig sa paanan ng puno na hindi natibag noong nagdaang mga lindol. "Tangkad" ang ipinangalan ni Minggay sa puno dahil sa taas nito na tanaw mula sa bintana ng bahay nila at sa malalaki nitong sanga.

Napalitan iyon ng paghanga. "A-ae-ng s-sabiy k-ow, w-would you mind helping me," inulit ng lalaki ang sinabi niya kanina. Nakakatuwa pakinggan ang tagalog niya dahil slang. Pero dahil hindi ako sanay magsalita ng English ay pautal utal ako. “Aahh… ehh…. wha-at is your name?” antigas ng dila ko. Pinagtawanan ako ng lalaki. Lalo siyang naging cute sa paningin ko.

sigaw nito sakin. napahawak ang sa dalawang tainga ko, nanginginig ang buo kong katawan at naiiyak na ako... "I-im s-sorry! sorry... i-i was i-was you know, how can you expecting Ice here right? e ayaw mo nga malaman niya kung nasan ka diba? diba? DIBAAA!" Para na siyang baliw, yung mga mata niya nakakatakot.

Kung bulol s'ya minsan sa tagalog ay mas lalo na ito. "Braxx stop it! What's wrong with you son? He is your tito Red, ninong s'ya ng lahat ng mga bata dito sa village at hindi pwede na binabastos mo s'ya ng ganon. Say sorry to him!" saway ni Atara sa batang lalaki at inutosan ito na humingi ng paumanhin sa kan'ya.

“Serene, kailangan mong harapin ang resulta ng ginawa mong pagtatago ng mga apo ko sa kanila. Kung ako rin ang nasa katayuan nila ay syempre natural lang na magalit ako at sumama ang loob sayo. Noon ka pa kasi namin na pinipilit na sabihin sa amin kung sino ang ama ng dalawa at nitong huli lamang namin nalaman, tapos ngayon ay ganito na.” Napakagat- labi siya. Napakabilis ng pangyayari at sa isang iglap lamang ay nalaman na kaagad nila ang totoo. Bakit ba kasi niya pinangahasan ang magtayo ng shop sa kabilang bayan. Bakit ba kasi hindi sumagi man lang sa isip niya na baka nga mag- krus ang mga landas nila ng mga Del Fuego.

“Bakit ako? Ang dami mong pwedeng tulungan, Ninong Theo. Bakit ako pa?” Umangat ang gilid ng labi niya, isang ngiting hindi ko mabasa. “Because it has to be you.” Tumahimik ang paligid. Naririnig ko lang ang tibok ng puso ko, at ang mabigat niyang paghinga. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng “it has to be you,” pero may kung anong pahiwatig sa boses niya— isang lihim na hindi niya sinasabi.

tawag ko, pilit pa ring kalmado ang boses. “Mommy, okay ka lang po ba?” tanong niya. “You look… sad.” Lumapit siya at niyakap ako. Napaluhod ako para mayakap siya nang mahigpit. Pilit kong pinigilan ang luha ko. Ayokong makita niya akong mahina. Ayokong matakot siya. “Okay lang si Mommy, anak. Pagod lang. And I miss Daddy. Don’t you miss him, too?”

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Doon niya isinigaw ang lahat ng sakit at galit na nararamdaman. It hurts. It hurts so damn much. Pero magkagayon man, hindi sumagi sa isipan niya ang hiwalayan ang kasintahan. Masyado niya itong mahal to the point na kaya niyang tiisin ang lahat ng sakit.