Badly Needed In Tagalog Novels & Stories

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

(I don’t care who saw my mafia side, bro, I’m mad because even my parents got dragged into this. Namalayan ko na lang ang mandarin language ang ginagamit kong kapag nagsasalita minsan ganito kaming dalawa kung gusto namin na kaunti lang nakaka-intindi ng pinag-uusapan naming dalawa. Kapag may mga kapwa kong chinese ang kasama ko sa isang lugar korean, tagalog at english ang gamit ko dahil maiintindihan nila ang sinasabi ko. "Ni dasuan zenme ban?" tanong niya bigla pumikit ako habang nagsasalita sa hangin.

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Nagsusumbong siya rito ng mga bagay na hindi niya masabi kahit kanino lalong lalo na kapag siya ay may problema. "Tangkad, pa-advice naman, oh. Kung doon ako sa Villadolid ako pupuwesto bukas, sa tingin mo ba mahuhuli ako ng pulis doon? Eh wanted na kasi ako sa palengke natin dito. Mahirap na." Nakaupo si Minggay sa kapirasong sementong sahig sa paanan ng puno na hindi natibag noong nagdaang mga lindol. "Tangkad" ang ipinangalan ni Minggay sa puno dahil sa taas nito na tanaw mula sa bintana ng bahay nila at sa malalaki nitong sanga.

Napalitan iyon ng paghanga. "A-ae-ng s-sabiy k-ow, w-would you mind helping me," inulit ng lalaki ang sinabi niya kanina. Nakakatuwa pakinggan ang tagalog niya dahil slang. Pero dahil hindi ako sanay magsalita ng English ay pautal utal ako. “Aahh… ehh…. wha-at is your name?” antigas ng dila ko. Pinagtawanan ako ng lalaki. Lalo siyang naging cute sa paningin ko.

Kung bulol s'ya minsan sa tagalog ay mas lalo na ito. "Braxx stop it! What's wrong with you son? He is your tito Red, ninong s'ya ng lahat ng mga bata dito sa village at hindi pwede na binabastos mo s'ya ng ganon. Say sorry to him!" saway ni Atara sa batang lalaki at inutosan ito na humingi ng paumanhin sa kan'ya.

Bakit ba niya kailangang danasin ang bagay na iyon? “Huwag sir, nagmamakaawa ako sa inyo, kahit anong iutos niyo sakin ay gagawin ko. Huwag lang, huwag lang makulong ang tatay ko…” nangingilid ang luha niiyang sabi rito, kulang na nga lang ay lumuhod na siya rito. “Oh talaga?” umikot ito sa harap niya. Hindi niya nakita ang mukha nito kundi ang mga mata lang nito ang nakita niya. Isang tango ang naging sagot niya. “Pwes gusto kong maghubad ka…”

“Bakit ako? Ang dami mong pwedeng tulungan, Ninong Theo. Bakit ako pa?” Umangat ang gilid ng labi niya, isang ngiting hindi ko mabasa. “Because it has to be you.” Tumahimik ang paligid. Naririnig ko lang ang tibok ng puso ko, at ang mabigat niyang paghinga. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng “it has to be you,” pero may kung anong pahiwatig sa boses niya— isang lihim na hindi niya sinasabi.

tawag ko, pilit pa ring kalmado ang boses. “Mommy, okay ka lang po ba?” tanong niya. “You look… sad.” Lumapit siya at niyakap ako. Napaluhod ako para mayakap siya nang mahigpit. Pilit kong pinigilan ang luha ko. Ayokong makita niya akong mahina. Ayokong matakot siya. “Okay lang si Mommy, anak. Pagod lang. And I miss Daddy. Don’t you miss him, too?”

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?