Bakit Ang Pangit Mo Novels & Stories

“B-because I want you to notice me,” “P-peo hindi naman tama ang ginawa mo? Kung gusto mong mapansin kita, b-bakit kailangan mo akong i-bully? Bakit mo ako kailangan saktan ng paulit-ulit? Alam mo ba, sa bawat araw na papasok ako ay labis ang takot na nararamdaman ko, dahil alam kong bagong pasakit na naman ang gagawin mo sa akin,”

mariing tanong ko sa naniningkit na mga mata. “Bakit parang nagagalit ka? Pinasok mo ang pagiging kabit hindi ba? Para sa ’kin, marurumi at makasalanan ang mga babaeng kagaya ninyo. Kaya ano ang ikinagagalit mo?” Dagdag pa niya.

mahina kong tanong, kahit walang sasagot. Bakit kailangan mangyari lahat ng ‘to? Bakit ako? Bakit ganito? Napahigpit ang yakap ko sa sarili ko. At doon ko ulit naramdaman yung lungkot. Yung sakit. Yung galit na hindi ko alam kung saan ko ilalabas. “Mas mabuti ngang sinabi mo agad sa kanila dahil kahit papaano naibsan yung nararamdaman mo.”

Napanganga ako at napakapit sa aking dibdib dahil sa sinabi niya. “Ako? Pangit?” bulalas ko na may kasamang panlalaki ng mata. How dare he! “Oo, pangit.” At inulit pa talaga. “Maka pangit ka, parang hindi kita binasted kagabi ah!” sabi ko. Akala yata nito ay hindi ko babanggitin ‘yon? “Sigurado ka bang ikaw ang nambasted?” tanong naman niya. “At anong ibig mong sabihin? Ikaw itong babe sorry ng babe sorry di ba?” tugon ko. Ang sama na nga ng loob ko sa kanya tapos sasabihan pa niya ako ng pangit?

Gusto kitang tanungin ng bakit ng paulit ulit, hanggang sa magkaroon ng sagot lahat, at mabawasan ang sakit na dinala ko sa loob ng limang taon. Bakit mo 'ko iniwan? Bakit hindi ka naging matatag? Bakit hindi ka gumawa ng paraan? Bakit hindi mo ako hinintay? Bakit hinayaan mo akong mag-isa sa panahong kailangan kita? Bakit bumitaw ka? Binitiwan mo ang kamay ko na matagal na kumapit ng mahigpit sa'yo. We promised to each other that no matter what happens, hindi natin bibitiwan ang isat isa diba? But why did you let me go? Bakit hindi ka kumapit ng mahigpit? Hanggang ngayon ang daming bakit na kahit anong pilit ko, at kahit ilang beses mong sagutin hindi na maibabalik lahat.

dugtong niya pa. “Sinong may sabi na pangit ka at pangit 'yang pangangatawan mo? Guwapo ka at siguro hindi malaki 'yan pero maganda ang pangangatawan mo, yummy ka pa nga, e. Pagdating naman sa ugali, manhid ka pero mabait ka naman, mga one percent,” natatawa kong sabi pero mas lalo pang kumunot ang noo niya. Mahirap para sa akin ang magpanggap na masaya at pilit na tumawa, napakahirap.

Kaya bakit? "Bakit?" tanong ko habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. "Bakit mo nagawa 'yon?" Nagtatalo na ang pagkalito at galit sa puso ko. Litong-lito na ko dahil napakadami kong tanong. Galit na galit na ko dahil bumabalik sa akin ang mga nangyari. Hindi ko na maintindihan kung ano ba ang dapat kong maramdaman.

AT TUMINGIN AKO DITO? "BAKIT SOFIA, TANGUNIN KITA BAKIT MAS PINILI MO ANG PANGARAP MO, KAHIT KAYA KO NAMAN IBIGAY ANG LAHAT SAYO ISINAKRIPSYO KO ANG PANGARAP KO PARA MASUNDAN KITA SA ITALY?! HANDA AKONG MAG HINTAY SAYO, PERO ANO NAKITA KO DON "AHH. NAKIPAGHALIKAN KA LANG NAMAN SA IBA, PERO KAHIT GANON. TATANGGAPIN. PARIN. KITA PERO, BAKIT,,BAKIT HINDI, MO NAGAWANG PUNASAN ANG MGA LUHA KO NOONG NAG MAMAKAAWA AKO SA HARAPAN MO?

Impit niyang kinagat ang labi para pigilan ang namumuog hikbi. Bakit ganoon? Bakit nasasaktan siya? Bakit ang hirap ng sitwasyon nila? At bakit parang siya lang ang nahihirapan? Bakit tila wala lang ito kay Darryl? Bakit tila wala itong pakialam

kalmado kong bigkas "Ahh so... bakit ka nakapikit? napuwing ka ba?" Tangina kasi ito lang naisip kong paraan para hindi nanaman ako kontrolin ng sumpang ito at masabi ko ang dapat kong sabihin "Hindi naman... gusto ko lang ng dark mode" Tangina hindi ko tuloy nakikita yung reaksyon niya.. malungkot ba siya? masaya ba siya? anong suot niya? bagay ba sakanya? AHHH focus calcifer! focuuus!