Bakit Ang Pangit Mo Novels & Stories

"Bakit?" "Bakit? g a g o ka! Bakit? Sa tingin mo ba may karapatan kang manahimik?" Sa akin nya ibinaling ang mga batong sunod sunod nyang pinupulot at sunod sunod ding pinapaulan sa akin. Hindi ako ganun kaliksi para maiwasan lahat ang mga iyon kaya naman natamaan ako sa aking hita, tagiliran at nabali pa ang aking hinliliit sa aking kanang kamay. Yumuko na lamang ako at prinotektahan ang aking ulo at umaasang mapapagod din sya.

“Tangina ka talaga, Nancy. Kung hindi ka nagkukulam, ewan ko na. Kasi walang ibang paliwanag kung bakit hindi ko matigil iniisip ‘yang pangit mong mukha.” Napatawa ako kahit punong-puno ng luha mata ko. “Oo. PANGIT KA. Pero bakit mas maganda ka sa lahat ng babaeng pinagdaanan ko? Bakit mas gusto kong makita ‘yang mukha mong nakaka-bwisit kaysa sa kahit sinong babaeng humahawak sa’kin?” Napakapit ako sa tiyan ko. Masakit.

"Napakapangit mo rin kaya 'no." "Ikaw palang ang nagsabing pangit ako." "At ikaw pa rin lang ang nagsabing pangit ako ang dami kayang nagagandahan sa'kin." Umiling ito kaya mas lalo siyang nainis. Naiinis siya hindi dahil pangit siya, wala namang kaso sa kanya iyon dahil ayos lang naman ang hindi maging maganda. Ang kinaiinis niya ay dahil gusto niyang maging maganda sa paningin nito na ngayon niya lang naramdaman.

may panghahamon sa sinabi ko. "Bakit ba parati kang galit, ha?" Hindi ko alam pero bigla akong napangiti sa halip na mainis sa kanya. Nakakahawa ang emoji na lagi niyang ginagamit, 'yung nakangiti at kitang-kita ang ngipin. "Wala ka na nga'ng d****b, pikon ka pa."

“Bakit kailangan mong iligtas ako palagi? Bakit kailangan mong gawin ‘to—” Hinawakan niya ang baba ko. Bigla. Mariin. Naputol ang salita ko. Hindi masakit. Pero sapat para mapatigil ako. “Sapat na,” bulong niya. Mababa. Mapanganib. Pero hindi ako nagpatalo. Tinitigan ko siya nang diretso. “Hindi,” sagot ko. “Hindi pa sapat.” Humigpit ang panga niya.

Biglang naglaho ang ngiti ko nang umigting ang kanyang panga. ‘May mali ba akong sinabi? Bakit parang galit na naman siya?’ tanong ko sa sarili. “Bakit parang namamaga ang kaliwang pisngi mo?” bigla niyang tanong habang dahan-dahang itinaas ang kanyang kamay upang hawakan ang mukha ko. Pero inunahan ko na siya. Napaatras ako at napahaplos ako sa aking pisngi.

What is happening to me? “You pervert! Ako lang ba ang kaya mo dahil wala nang papatol sa iyo? Kawawa ka naman dahil walang nagmamahal sa iyo.” Nag-igting ang panga. Naiinis ba siya? “Kaya siguro wala kang pamilya kasi masama ang ugali mo. Ako lang ang kinakaya-kaya mo kasi bata ako. Akala mo matatakot mo ako, pwes, hindi ako natatakot ako sa gurang na katulad mo.”

dagdag pa n'ya, saka inipon ang lahat ng lakas upang maitulak ang binata. "Really?" "Yes!" matigas na sagot n'ya. Hirap man ay lakas loob n'yang tinitigan ang binata. Ngunit hindi n'ya rin natagalan iyon at, agad ding nag-iwas nang paningin ng makita ang mga mata nitong tila nasaktan sa mga sinabi n'ya. But, it can't be! wala itong dahilan para masaktan. Umalingawngaw ang tawa nito. "What's so funny?" aniyang nag-uumpisa ng mapikon.

Banat banat din ng buto kapag may time. "Anong ginagawa mo?" nakakunot ang noo niyang nagtatanong sa'kin. "Di ba obvious? Nagi-stretching malamang." sabi ko. "Pangit mo." Ano daw? Pangit daw ako? Excuse me? Pangit na'to sa'yo? Grabe! Baka one of a kind to noh! Sinong may sabi sa'yong pangit ako. Hoy! Ang dami ko na ngang napanalunang beauty pageant dati eh. Baka isampal ko sa'yo yung mga awards at certificate na patunay na nanalo ako.

Kahit hanggang mamaya pa kami sa ganitong ayos ay bet na bet ko. Piniksi ko ang mga kamay niya sa aking balikat. "Bakit kaba nagagalit, ha? Akala ko ba yung bata lang ang concern mo dito? Bakit pati paglapit ko sa ibang lalaki gigil na gigil ka? Sabihin mo nga nagseselos kaba?"