Bakit Ang Pangit Mo Novels & Stories

Hindi lang mukha feeling ko pati tenga ko namumula. Tapos I'm just teasing you daw pero kung makangiti kasi wagas. Sarap bigwasan ni pogi. Ngumuso ako upang pigilan ang bahagyang pag-angat ng mga labi kk upang ngumiti. Sheeet na malagkit. Bakit ang gwapo talaga nito pagnakangiti. Makalaglag panty mga bes'.

Bakit ako? Baka nagkamali lang siya? Pero kung nagkamali siya bakit hindi siya nagulat? Bakit nakangiti ang ekspresiyon niya habang nakaluhod at nakahawak ang kamay niya sa kamay ko? "I don't know where should I start? Pero hayaan mo akong sabihin ang lahat ng gusto kong malaman mo"

“Bakit naman niya ako sinusundan?” Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapangiti. “Bakit parang hinahanap niya ako?” Napayuko ako nang kaunti. “Bakit parang may gusto siyang sabihin?” At bago pa niya ako malapitan, isang tanong ang biglang sumagi sa isip ko. “Bakit parang…” Napangiti ako nang hindi ko namamalayan. “Bakit parang sinusundan niya ako dahil gusto niya akong makita?”

Bakit parang ayokong tanggapin? Bakit masakit sa dibdib ang malamang masaya kana sa iba? Samantalang, hiniling ko noon na maging masaya kasama ka. Pero hindi mo 'ko pinagbigyan... Anong mali sa 'kin, Bry? Anong kulang sa 'kin?

Bakit tila lalo yatang dinaga ang dibdib niya? “PAKASALAN MO AKO. PANAGUTAN MO ANG BATANG DINADALA KO SA SINAPUPUNAN KO. SAGIPIN MO AKO SA PROBLEMANG IBIBIGAY KO SA LOLA KO SAKALING MALAMAN NIYA NA NILOKO LANG AKO NG LALAKING PINAGKATIWALAAN KO. TATAPATAN KO ANG PABOR NA IBIBIGAY MO SA AKIN, MR. ANGELES. NAME IT AND YOU WILL HAVE IT.”

"Paano kung nahulog ka?" Muli itong natawa. Ngayon lang ito muling nakitang tumawa matapos ang ilang taon. Lalong gumagwapo si Craig kapag tumatawa o ngumingiti. Tumahip ng mabilis ang puso niya. "Don't smile like that," aniya na iniwas ang tingin dito. "Bakit?" "Basta!" "Bakit nga?" "Ang pangit mo kasi!" "Weh? Talaga?"

"Ba-bakit ba? K-kung ano-anong pinag sasabi mo? Bakit, okay na ba tayo?" Pilit mang mag kunwaring galit ay hindi niya magawa. Paano ba naman siyang magagalit gayong mukhang mas nangingibabaw pa ang kaba sa puso niya ngayon, isipin pa lang na silang dalawa lang ngayon sa kwartong 'to. Sh*t... Ano ba, bakit ba parang ang dumi ng isip ko? Tsaka bakit parang ang init?

“Okay ka lang?” Hindi ako makasagot agad. May isang babaeng nakatayo sa harap namin. “Naku naman, ang landi,” sabi niya. Napatingin ako sa kanya. “Excuse me?” “Ang pangit mo na nga, ang kapal pa ng mukha mo!” sigaw niya sakin. Nanlaki ang mata ko. Ako? Pangit? Napangisi ako.

Nakakagulat lang, pero bakit ba kasi siya kaagad agad nagagalit, hindi naman siya masyadong sabik na sabik na subukan ang bagay na 'yon. "Bakit ka ba naninigaw? nagdadabog kapa tinawag mopa akong pangit." Maliit ang boses na tanong niya dito. Natatawang napakagat labi na lang itong tiningnan siya. "Wala akong sinabing pangit ka, and im sorry dahil napasigaw ako. Naiinis lnag ako dahil kahit kilala na kita, hindi pa rin ako nasasanay sayo na palaging mainit ang ulo. Hindi ko lang kaya na nagagalit ka sa'kin, lalo na at hindi ko rin alam kung bakit.

dagdag pa nito at nag si tawanan "Well, yeah. Tama ka. Medyo pangit nga ang isang iyan." bulong pa ng isa nyang kasama Gusto kong bumalik para sabunutan yung dalawa pero nagpigil ako. Tumigil muna ako paglalakad at bumuga ng hangin. Ang kapal ng mukhang sabihan akong pangit. Anong tawag sa kanya? Saksakan ng pangit?! Jeez. Wala akong mapapala kung magpapaapekto ako sa kritisismo.