Bakit Bawal Tumanggi Sa Binyag Novels & Stories

Mabuti na lamang at nandito ang itim kong payong at hindi ako mababasa kapag bumalik na ako sa loob. Papasok na sana ako sa mall nang bigla namang masagi sa gilid ng mata ko ang isang babaeng nakasandal sa pader sa may labas. Nakatingala ito at nakatulala na naman sa ulan na may masakit na ekspresyon sa mukha. Habang papalapit ako sakaniya ay nakikita ko rin yung mukha niyang parang gusto nang umiyak. Bakit? Bakit ganyan ka? Bakit ang sakit makitang nakakaganyan ka?

The rest of the walk home is a blur of self-hatred and exhaustion. I replay the night in fragments—the bar, the drink, his eyes finding me across the dim room, the weight of his body on mine, the sharp pain of the bite, the strange, terrifying pleasure that came after it. Each memory is a fresh wound. I prod at them like a tongue prodding a sore tooth, unable to stop.

Xzyra's Point of View Tahimik na ulit kaming kumain. Habang siya parang may iniisip na malalim. Buti naman tumahimik na'to! Ang ingay kasi, eh! Pero, bakit nga kaya bigla tong tumahimik? Di bagay sa kanya, eh. Ipinilig ko ang ulo ko. Pakialam ko ba diyan?! Aba magpapa-fiesta ako ng buong village namin pagbuong buwan tumahimik 'to!

Hinging paumanhin ko sa kanya habang mahigpit ko pa rin siyang yakap at pilit ko pang ibinabaon sa kanyang balikat ang aking mukha. "Balak ko lang naman sanang bumili ng kakailanganin para tanghalian natin eh. Kaso biglang umulan at inabutan ako sa daan."Paliwanag ko.Nanatili lang siyang nakayuko at nakikinig saakin. "Gusto ko lang naman sanang bumawi sa mommy mo eh, kaya-"

Maikli kong tugon. "Sa panahon ngayon ay hindi na uso ang pagiging mabait at mapagbigay. Kaya't kung ano man ang masama mong binabalak sa kabila ng kabutihang ipinapakita mo saakin, pakiusap, huwag mo na lang ituloy. Dahil pagod na pagod na akong masaktan at umiyak." Patuloy niyang pahayag kahit pa nga gumagaralgal na ang kanyang tinig.

sagot ko. Bigla namang umalingawngaw ang malakas na tili ni Macy kaya't napapikit ako't napatakip sa magkabilang-tenga ko. Ano bang meron sa lalaking 'yon at baliw na baliw sila?

“Basta . . . kung dumating ang araw na kailangan mo ng taong kakailanganin . . . please . . . ako na lang, Savvy. Ako na lang ang kailanganin mo. Kasi kailangang-kailangan kita.” Bahagya siyang ngumiti bago yumuko, kasabay ng pagbitiw niya sa kamay ko. Nakaramdam ako ng kung anong kaba dahil doon, lalo na noong tumingin siya sa akin nang mas may seryosong mga mata. “Bakit mo ako kailangan? Bakit mo ako kailangang . . . kailangan?” Napalunok ako, at mas lalo kong naramdaman ang kaba sa dibdib ko. Hindi . . . hindi masakit, eh. Hindi dahil sa kape ito o dahil kulang na kulang ako sa tulog.

Nagkamot ng mata. "Ano ba kasing trip ng babaeng iyon at.." napapikit ako sa malakas na bugso ng hangin na pumasok sa bintana ko. Sa lamig nito ay nayakap ko pa ang sarili ko bago iyon isara.

Awtomatiko siyang lumingon at nag madaling bumaba dahilan para mahulog siya at umiyak. "Waaaa!" Umatungal siya ng iyak. "Bakit ka kasi nag madaling bumaba?" Tanong ko sa kaniya at hinayaan si Bico na lapitan siya. "B-bakit ka kasi nandito?!" Humihikbing singhal niya kay Bico. "Eh kasi ayaw mo akong kausapin, sabi ko naman sa'yo ikaw lang ang paborito ko." I flared my nostrils.

At sabay sara nang pinto. MALALIM ang kanyang iniisip nang may biglang yumakap sa kanyang matipunong bisig. Ngunit hindi takot o kaba ang naramdaman niya, nang nilingon niya ito, isang matamis na ngiti ang sumalubong sa kanya. "A-anong?" Pautal niyang sambit. "Miss me?" wika nito. "Bitawan mo ako." Utos niya rito. Maaari naman niya itong itulak, ngunit bakit hindi niya magawa.