Bakit Bawal Tumanggi Sa Binyag Novels & Stories

Mabuti na lamang ay walang nagpapakita sa amin na mga mababangis na hayop kung hindi tatakbo agad ako. Pagkahawi niya sa sanga ng puno'y nakita namin ang isang batis na kulay bughaw. Binunot ko ang ibang mga damo para hindi ito makasagabal, nagtataka man siya’y ginawa lang din nya ang ginawa ko at nagsimula na kaming maupo. “Nais mo bang maligo sa batis?” pag-aaya n'ya. Mui naman akong napaisip at tumango. Kanina pa ako madumi simula ng tumakbo kaya siguro naman, puwede ako maligo.

Tumalikod naman agad ito para makaalis na pero hindi nakaligtas sa kanya ang kagyat na pag-iba ng ekspresyon ng mukha ng tao, nagbalik ang angas sa mga mata nito. "Nasaktan ka ba? May masakit ba sa iyo?" "Ayos lang ako. Salamat, Diego, salamat at dumating ka. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Takot na takot ako." Pinaramdam ulit ng binata sa kanya ang mainit nitong yapos. "Patawarin mo ang huli kong pagdating. Wala sanang masamang nangyari sa iyo kung maaga akong nagpunta sa batis."

"Tititigan mo na lang ba ako hanggang sa makarating tayo sa pupuntahan?" Hanip. Nakatutok na nga sa kalsada, napansin pa talaga ang titig niya? "Assuming, sa labas ng bintana kaya ako nakatingin," salba niya sa sarili. "May bintana ka rin naman diyan ah? Bakit dito pa sa bintana ko kailangang maki-tingin?" "Kasi nandiyan sa labas ng bintana mo ang gwapo. Nahagip ng mata ko," pagdadahilan niya.

Tanong nito, tumango naman ako. "Bakit ang tahimik mo hindi ako sanay, is there something wrong?" malambing na tanong nito. Is there something wrong din ba sakanya, minsan ang sungit tas ngayon malambing. "Wala masakit lang ang tiyan ko." Palusot ko. "Do you want me to massage-" "No tyrone mag drive ka nalang, nabusog kasi ako kanina at dumeretsyo ako ng higa kaya siguro sumasakit itong tiyan ko."

Bakit ba bigla na lamang ito hindi iimik? "Bilisan mo ang pagkain mo, magpahinga ka nang maaga, may pupuntahan tayo bukas." magtatanong pa sana siya ngunit bigla na lamang siyang tinalikuran ng lalaki dahilan para mahina siyang mapamura. Bakit ba kasi kinakausap lang siya nito kung kailan nito gusto? "Minsan mas maganda ang walang trabaho kaysa magkaroon ng isang baliw na amo."

Mabuti na lamang at nandito ang itim kong payong at hindi ako mababasa kapag bumalik na ako sa loob. Papasok na sana ako sa mall nang bigla namang masagi sa gilid ng mata ko ang isang babaeng nakasandal sa pader sa may labas. Nakatingala ito at nakatulala na naman sa ulan na may masakit na ekspresyon sa mukha. Habang papalapit ako sakaniya ay nakikita ko rin yung mukha niyang parang gusto nang umiyak. Bakit? Bakit ganyan ka? Bakit ang sakit makitang nakakaganyan ka?

Her Birthday NAGISING si Dynee na mag-isang nakahiga sa kama. Bigla niyang pinakiramdaman ang buong katawan. “Sabi nila, kapag may masakit. . . Ay, wala. Stop it, Dynee. Stop it! Masyado pang maaga at naiisip mo ang bagay na hindi nangyari! Walang nangyari.” Huminga siya nang malalim saka napangiti at napailing mag-isa sa kawalan.

Makita ko lang siya gumagaan yung pakiramdam ko. Your tongue What the heck? Hindi ko mapigilan ang pag ngiti at napa-kagat pa sa labi dahil sa sagot na yun. You naughty sexy man! Pero nahinto ako sa pag ngiti ng binasa ko ulit ang tanong. So that means the smell of my tongue is bad?

Para may chance pa akong umatras kung sakali. Nakaupo naman kami. Pero kahit ganoon ay, hindi ako mapakali. Buong buhay ko, ngayon lang ako kinabahan. Iyong pakiramdam na manlalamig talaga ang buong katawan. Mas madali pa ngang magtusok ng Milk Tea eh, at least 'yon masarap. Eh, eto? Anong lasa? Ang tanong, may lasa ba? "Next..."

"Maayos na ang lagay ko. H-Hindi ko lang maintindihan na kung bakit nangyari 'yon." lumapit si Brielle sa akin. "Wala kang naaalala?" I asked her. Hindi sumagot si Brielle. Bakit ganito ang epekto sa kaniya? Tila pinapahirapan pa ang katawan niya, buti na lang at lumalaban siya. Ang hirap makita na nagkakaganito si Brielle, hindi ko rin kasi alam kung ano ang patutunguhan nito.