Romans & histoires Bakit Labis Kitang Mahal

Paanong hindi sila matutuwa? "Im—Impossible 'to!" Nagulat si Michael. Napakataas ng halaga nito. Madali itong maibebenta sa halagang 20 o 30 milyong dolyar!

Ang laki din ng halagang yun! “Bakit mo kasi naisipan na bigyan ako ng malaking halaga ng pera?! Ginamot mo na nga yung sugat ko. Tapos bibigyan mo pa ako ng pera? Yan ba ang walang may gusto sa akin?!” Ahem. Bakit lumabas sa labi ko ang pagiging assumera? Maging praktikal ka din. Kagaya ng di mo pag assume Monina na mananalo ka sa sweepstake.

Tanong ko. Kunwaring napaisip pa siya bago sumagot. "Nakita naman kita so wala na 'yon." "Paano kung hindi mo na ako gusto? Ibebenta mo pa rin ba ang lupa sa akin?" Tanong ko ulit. "Oo pero malaki na ang halaga. And guess what, hindi mo 'yon ma-a-afford." "Wala bang discount? Presyong ex ganoon?" I asked him.

bulong ko. "Akala ko naman mayaman! Makapag-bag naman ng mukang mahahalin, barya lang naman ang laman ng wallet! Letse. Ni hindi kami mabubusog nito ng isang bung araw e. ₱289? Bigas pa lang kulang pa 'to. Hayaan na atlis may maiuuwi kaysa wala," reklamo ko.

"Bakit naman ganun lang? Milyon milyon ang kinikita nang mga yan? For sure naman ako na ibibgay niyan kahit gaano kalaking halaga kasi mas malaki ang mawawala sa kanya kapag nagkataon!"

Hindi kaya ng budget niya. Pinagulong niya ulit ang pushcart at tumigil naman sa ibang items ng gatas na nakahelera. Kinuha niya ang isang malaki at isang maliit bago tiningnan ang price. "280... ito naman, 150." Nang makita ang murang presyo ng maliit ay nilagay niya ito sa pushcart. "Why do you only choose the cheap ones? The expensive one is better, it's bigger and can last a month."

Kung e-convert sa peso, nasa around 850,000 rin. Actually, mura pa nga yung napili ko sa AE Lines. May mas mahal pa doon. “Bakit Marky? Akala ko ba ako ang bahala? Akala ko ba mahal mo ko?” “Yes, I love you but pwede namang yung tig 30,000 pesos na gown, Vida. Hindi naman importante ang presyo kasi kahit anong damit babagay naman sayo.” Hindi mo ko madadaan sa paganyan mo. Magdusa ka!

pag rereklamo ko pero tinanggap padin Tinignan niya naman ako ng masam"hoyyy kung alam mo lang ang Mahal ng baboy ngayon,kung ayaw mo Yan dun ka sa kanila bumili,alam mo bang ilang beses kong hinugasan lahat ng ingredients diyan samantalang sa kabilang karinderya halos hindi na nila hugasan ang mga ingredients nila kaya madumi at mabaho"mahaba niyang lintaya "Dal Dal mo pala nay"aniko at sumubo

ani ko, kasi mas masarap pa yata pagkain do'n. "This is where my common suitors take me for a date." "Ahh ayos, ah? Mayayaman siguro mga nanliligaw sa'yo." "Yes, food here cost about a thousand..." Nasamid ako bigla no'ng marinig ko 'yong price rate. Pota, thousand? Pagkain na lasang gamot at halos isuka ko na ay presyong libo? Anong kalokohan 'to pilipinas?!

"Boring? Have you even tried any of those restaurants? At isa pa, hindi ba parang baliktad ang logic mo? Kapag pinipilahan ang ibig sabihin nun ay masarap! Kung makapagsalita ka." "Felicia, hindi lahat ng pinipilahan ay masarap. Kadalasan ay yun lang ang ma afford. It's true though, those are second-rate restaurants kaya nga affordable. Because they put price according to the quality. I mean that's basic business logic, right?"