Novel & Cerita Bakit Lumalabo Ang Mata

Hihintayin niya ito gaano man katagal. MAGANG-MAGA ang mga mata ni Larabelle. Mahapding-mahapdi. Pati ulo niya ay sumasakit na. Kung hindi niya kokontrolin ang sarili at tigilan ang pag-iyak baka ma-dehydrate siya.

isa pang kinakatakot niya ay baka may makakita sa kanyang lumabas mula sa silid na iyon at ano na lamang ang isipin nila. Pagkalabas nga niya ng pinto ay inilibot niiya ang kanyang mga mata sa paligid kung may tao bang nakakita sa kanyang lumabas mula doon at nakahinga siya ng maluwag dahil walng tao sa bahaging iyon ng bahay. Mabilis siyang naglakad pabalik sa kaniyang silid kung saan ay sumakit naman ang kaniyang mata pagkapasok na pagkapasok niya doon dahil sa liwanag ng ilaw. Kaagad na nanibago ang kaniyang mga mata. Ibinagsak niya ang kaniyang katawan sa malambot na kama. Hindi na siya inaantok pero sumasakit ang katawan niya at parang lalagnatin pa nga yata siya.

Kitang-kita ko ang pamumuo ng luha sa mga mata niyà habang puno ng galit at sakit na nakatingin sa'kin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang biniyak ang aking puso ng makita ang pagragasa ng luha sa kanyang mata habang diretso ang kanyang mga mata na nakatingin sa'kin. Pero saglit lang rin ‘yon dahil mabilis rin na nagbago ang expression ng kanyang mukha at dumilim ‘yon. Hindi nakaligtas sa'kin ang marahas na paggalaw ng kanyang panga at pagkuwom ng kanyang kamao.

"Maayos na ba ang pakiramdam mo?" "Naging mas maayos na nung ginamit ko ang eye drops." "Natutulungan ba ng eye drops ang allergy?" nagulat si Elliot. "Siguro hindi ito mga allergy. Hinaplos ko ang aking mga mata noon. Maaari itong maging ilang uri ng impeksyon sa bakterya." Ngumiti si Avery at binago ang paksa. "Alam mo ba kung paano kumuha ng litrato? Nagbasa ako ng isang bagay sa online minsan tungkol sa pagkakaiba sa pagitan ng pagkuha ng mga selfies at hiniling ang iyong kasintahan na kumuha ng mga larawan sa iyo."

pinutol niya ang kanyang salita at bahagyang lumapit sa akin at may ibinulong. “Huwag kang basta maniniwala sa nakikita ng iyong mga mata, may mga bagay na nakakayang itago ng isang maamong mukha. Baka hindi mo mamalayan na ang tupang kaharap mo ay isa pa lang mabangis na lobo.” My body went numb, and para akong biglang nahilo.

Napakasarap sa pakiramdam. Nagulat pa siya dahil pagdilat niya ng mga mata ay mataman siyang tinititigan ng nobyo na tila ba ayaw siya nitong mawalay sa paningin nito, hindi din nakaligtas sa paningin niya ang lungkot sa mga mata nito na labis niyang ipinagtaka. "May problema ba babes?" nag-aalalang tanong niya sa nobyo pero nanatili lang itong nakatitig sa kaniya na tila ba may malalim na iniisip.

lakas-loob kong sinalubong ang titig niya. May panandaliang kislap akong nabanaag sa mga mata niya bago iyon napalitan ng kaseryosohan. Naging mailap ang mga mata niya hanggang sa tuluyan siyang mag-iwas ng tingin. Napalunok ako at tila may kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

Kitang-kita ko kung paano nagbago ang kanyang ekspresyon, naging malamig ang kanyang mga mata at gumuhit ang galit sa kanyang mga mata ngunit sandali lang iyon dahil sa sumunod na segundo ay napuno na ng luha ang kanyang mga mata. Nang makita ko ang luhaan niyang mga mata ay parang may kung anong dumagan sa dibdib ko. Bakit parang nasasaktan ako na nakikita ko siyang umiiyak ngayon? Bakit para gusto ko siyan yakapin at aluin? Tyaka patahanin? Bakit?

Nilibot ng paningin ko ang kabuoan nitong kwarto hanggang sa napako ang tingin ko sa isang lalaking nakaupo dito sa tabi ko, nakatingin lang s’ya sa akin. Agad na napako ang aking mga mata sa kaniyang mga mata... kakaiba ang mga mata n’yang iyon, hindi ko maipaliwanag, pero hindi normal ang mga mata n’ya. Ang kulay asul nitong isang mata ay hindi katulad ng kabila dahil ang kulay niyon ay kulay abo... malayo sa asul nitong kabilang mata.

Bakit kelangan sobrang lapit? "Open your eyes"- para naman akung, tuta na agarang sumunod sa utos niya. Pero nang pag mulat ko ng mga mata ko, bumungad sa akin ang mala tubig dagat niyang mga mata, matang kelan man ay hindi mo magagawang iwasan, matang parang nang huhukay sa kalob looban ng pagkatao mo, matang tatatak sa iyong isipan, para itong isang bisyo, nakakaadik at nakakaak-