Bakit Lumalabo Ang Mata นิยาย & เรื่องราว

“I’m sorry, Sir, pero bakit naman ganyan ang tingin niyo sakin?” “May kakaiba akong nakikita sa mga mata mo. Parang may misteryo at panganib,” sabi niya, ang mga mata niyang matalim at puno ng paghuhusga. Kung ako ang tatanungin, mababasa kong may mga bagay na tinatago rin siya. Ang mga mata ng tao ay may kakayahang magsalita ng mas marami kaysa sa mga salita. Dito ko nakikita ang matinding pag-aalala—at isang lihim na hindi niya kayang isiwalat.

Pero bakit? Pilit akong pumiglas para kumalas ito sa akin at masilayan ang kanyang mukha. Tama nga ang nararamdaman ko. Pagkalayo sa akin ay agad itong tumalikod at pasimpleng pinunasan ang luha sa mga mata at muling humarap sa akin. Hindi ko maiwasan ang mapangiti ng titigan ko ang gwapo nitong mukha. Namumula ang kanyang mga mata.

Pagkatapos nilang e_fold yun ng pahaba, agad nila yun nilagay banda sa aking noo upang matakpan ang dalawa kong mata. "Paano ako makakalabas kung ganito naman kakapal ang pagkaka takip ng mata ko? Nakalimutan niyo na bang gabi na ngayon?" sarkastiko kong tanong sa kanila, nang napagtanto kong wala na talaga akong makita.

Hindi ko alam kung dahil ba sa pagsusuka ko kaya ako lumuluha o dahi baka sa iba pang dahilan? No'ng pagkadilat ko pa lang ng mga mata ko kanina ay ramdam ko na ang bigat sa aking dibdib na hindi ko alam kung saan galing, at ngayon ay umiiyak na ako at halos humagolhul pa. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko kung bakit ako umiiyak. Parang may pumipiga sa puso ko at iyon ang dahilan kung bakit patuloy sa pagluha ang mga mata ko.

Uminit ang sulok ng kanyang mga mata at hindi na n'ya napigilan pang pumatak ang kanyang mga luha. Bakit ba paulit-ulit na lang niyang nararanasan ang ganoong paghihirap? Bakit ba hindi man lang maging patas kahit kaunti ang tadhana sa kan'ya? Bakit? Pagod na pagod na siya sa lahat-lahat. Pagod na pagod na... Isang pigura ang humarang sa sikat ng araw kaya nag-angat ng tingin si Lalaine na hilam ang luha ang mga mata.

ngumiti lang siya pero ang totoo, may katanungan naboboo sa utak niya. Habang tinititigan niya ang dalaga, napapansin niyang nagiging kahawig ito ng mommy nila. Posible ba ang bagay na ito? Una unang mapapansin hawig ay ang mga mata nito. It was round, surrounded by thick lashes like a barbie's eyes. Samantalang sa kaniya ay tamang mata lang.

At dahil sa momentum ay halos magtagpo ang mga labi namin. Muntik na. Isang maling galaw ay magdidikit na talaga. Mainit ang pagitan naming halos walang espasyo. Naduduling ako dahil ang lapit ng mga mata namin. Kitang kita ko kung gaano ka-asul ang kulay ng mata niya at parang malulunod ako na hindi ko maintindihan sa pagtitig doon.

MUGTO ANG MGA MATA KO KINABUKASAN. Dinaig ko pa 'yong taong kinagat ng bubuyog sa mga mata sa sobrang maga. To the point na feeling ko hindi na ako makakita ng maayos dahil may sagabal sa paningin ko. Mabigat pa rin ang loob ko pero kailangan ko pa ring bumangon.

Dito lam ang nila natuklasan na ang simpleng mga mata ay nagbabago ng laban. Minsan sila'y ngumingiti. Minsan sila'y umiiyak. Minsan sila'y malungkot. "Ano, tao ba ang nag-guhit nito?"

Blangko ang mga mata habang nakatingin sa kawalan. Napatingala ako sa kalangitan, kumukulimlim na ng mga oras na iyon at mukhang pabagsak na ang ulan. Ramdam na ramdam ko na naman ang pag-iinit ng sulok ng aking mga mata. Ilang sandali pa ay napakagat labi ako at sa sumunod na segundo ay bumagsak ang aking luha. Bakit ako? Paulit-ulit kong tanong sa isip ko. Bakit ako?