Bakit Mahal Mo Ang Isang Tao Novels & Stories

He badly did. Bakit kaya ganoon? Kapag nagmahal tayo, masaya tayo. Kaso pagdating sa dulo lagi na lang tayo’ng nasasaktan at umiiyak. Ilang trial pa ba para mahanap ang tao’ng para sa’yo? Iyong mamahalin at aalagaan ka, tatanggapin ang tunay na pagkatao mo.

"Bakit hindi mo linawin? Bakit mo sila hahayaan na manalo?" "Bakit naman ako magpapaliwanag?" Ngimisi si Maisie. "Hindi naman sa hindi ko magagamit ang pagkakataon na ito para makaganti sa kanila. Hindi naman ako ang maghihirap kapag pinalaki na naman nila ito.”

"Why are you apologizing? Did you do anything wrong?" Kasabay ng pgtanong niyang 'yon ay ang paglunok ko sa aking laway. Bakit nga ba? May point ang sinabi niya, wala akong ginawa para humingi ng paumanhin sa kaniya o kahit na kanino pa. O baka dahil ayokong ma-disappoint siya sa akin.

"Bakit mo naman nasabi 'yan?" Napaisip ako. Ang paraan niya ng pagsasalita, ang tahimik niyang kumpiyansa, pati na rin ang kakayahan niyang bumasa ng damdamin ng ibang tao—hindi siya pangkaraniwan. "Intuition," sagot ko. "Parang hindi lang simpleng lalaking nakatira sa isla ang kaharap ko ngayon." Napatawa siya. "At ano naman ang hinala mo?"

bakit kaya mga tao mukang nagsisisi kahit sinadya naman nila manakit? Hindi ko maintindihan.

"Pero diba sabi ko naman sa'yo kahit ayaw mo, Hindi parin ako titigil?" "Pero bakit nga?" "Simple lang. Dahil mahal kita." "Bakit mahal mo ko?" "Seriously Pat? Pag mahal mo ba ang tao dapat ba may reason ka? Hindi ba dapat wala? Kasi kung meron kang dahilan kung bakit mahal mo yong isang tao, that's not love. That's admiration." Hindi ako naka imik sa sinabi niya kasi totoo naman talaga.

"Mahal ko? mali ata ang tawag mo sa akin?" "Hindi mahal ko. Mahal ko ang gusto kong itawag sa 'yo dahil gusto kong kada tatawagin kita ay maririnig mo na mahal kita. Bakit, ano ba ang iniisip mo?" "Akala ko namali ka ng tawag. natakot tuloy ako na baka may iba ka pang mahal bukod sa akin." "Wala, mahal ko. Ikaw lang."

"Oo o hindi lang ang pwede mong isagot." Naguguluhan ako... Sila ang kakaiba kung kumilos...bakit hindi sarili nila itanong nila. "Tao ako! Anong akala niyo sa akin..." "Mukha ka kasing gorilya eh. Hahaha." Aba naman! Ano 'to lokohan! " Kung tao ka nga paano mo naatim na tumira mag-isa sa bahay na ito.. " " wala namang maling tumira dito..."

muli niyang bigkas! "sorry po!" mahina kong sagot! Hindi ko alam kung para saan ang pagso-sorry ko pero ngayun ko lang narealized na lubusan na mukha naman pala siyang mabait! Nakaka- intimidate lang siyang tingnan at kausapin kasi halata naman talaga sa kilos niya na hindi siya basta-bastang tao! Tsaka, ilang taon na kaya siya? Napakabata niya pang tingnan! Siguro ganito talaga ang mga taong maraming pera! Matagal tumanda!

“Bakit? Mahal mo na?” Hindi sumagot si Dos. Hindi niya rin alam. Maaaring mahal na nga niya ang asawa, ngunit anong gagawin niya ngayon na nagawa na niyang magbitaw ng pangako sa babae na kapag gumaling ito ay papalayain na niya? Habangbuhay na ipagpapasalamat niya iyon nang lubusan kung hindi nito narinig ang mga sinabi niya dala lang din ng takot ng emosyon.