Bakit Mahal Mo Ang Isang Tao Novels & Stories

Bakit kailangan ibang tao pa ang makaranas? Masaya at masarap sa pakiramdam makaranas ng pagmamahal ngunit napaka laki misteryo rin nito dahil hindi natin alam kung paano ito magtatapos. Magugulantang ka na lamang na hindi mo na kapiling ang taong inaakala mong makakasama mo habang buhay.

Ang masama pa, ang kanyang walang ingat na paggastos ay naubos ang aking ipon. "Hindi ko kaya ito!" Sumigaw si Subject Two sa frustration isang araw. "Kung ako ay isang mayaman na ina, ang buhay ay magiging mas madali. Bakit siya nagkaroon ng mga anak kung wala siyang pera?" Sumama ang simpatiya sa mga manonood. Lumingon sila sa akin na may nagtatanong na tingin, iniisip kung may lohika ba sa likod ng desisyon ko.

"Ako, mas gusto kong sinasagot ang 'Bakit?'" Napaayos siya ng upo nang marinig iyon. "Kasi?" "Kasi mas gusto kong iparamdam kung gaano kahalaga sa akin ang isang bagay o tao, kung bakit ko ito gusto, kung bakit ko mahal." Saglit na nagsalubong ang mga kilay nito at muli ring ngumiti. "Madalas kasi ay hindi ko kayang sabihin kung ano at sino talaga ang gusto ko. Kaya kahit malaman nila ang rason ko, mananatili itong misteryo."

inisip ko nang maigi ang isasagot ko kaso wala talaga akong maisip. "Tell me what's on your mind, s*lly," I pouted once again. "Eh bakit nga ba? Kahit naman kase ako, hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong nag hihiwalay, kung mahal nila ang isa't isa bakit pa mag hihiwalay? Sa anong rason? Hindi pa ba sapat yung pagmamahal para mag stick sila together?"

Bakit hindi pa kayo nag agahan? Hindi pa e. Eh bakit naman? Dahil ba sa trabaho hindi muna naiisip ang sarili mo? Ikaw talaga wag mong pababayaan ang sarili mo sir. Sige ka magkakasakit ka talaga niyan? Tayka may kusina po kayo dito? Meron? Bakit? Sabi mo kakain tayo? Paano tayo kakain kong di ako magluluto?

Teka, ‘wag niya sabihing hindi niya kaya bumalik sa pagiging tao? “Hindi mo kaya bumalik sa pagiging tao?” tanong ko at napa buntong hininga ng umalulong lang siya. “Tumango ka na lang kung oo, at iling kung hindi. Di mo kaya bumalik?”

Malaki na rin naman siya. Pero ewan ko ba… Bakit parang ako pa ang mas kinakabahan… at mas nae-excite? Ganito ba talaga kapag mahal mo ang isang tao? O… Ganito kapag hindi lang puso mo ang nadidiligan, pati buong pagkatao mo?

“Hindi mo kaya? Kung titistigo ka ay para mo naring pinakain ang sarili mo sa kanila.” “Ano ang gusto mong gawin ko? Ang manahimik?” “Oo, mas maigi.” “Bakit ang dami mong alam? Sino ka ba?” “Pasensya ka na pero hindi ako nagpapakilala.” “Bakit mo ako tinulungan? Bakit tinulungan mo din ako doon sa club?”

Bakit may mga ganitong klaseng tao? ABANGAN... "Paano niyo nalaman kung nasaan ako? Saka bakit kayo nandito? Bakit niyo sila dinala rito?" "Marami po kayong tanong alam namin, pwede po ba sa labas tayo magusap?"

“Babaeng mahal ko...” Huminto ang pag-ikot ng mundo ko. Ang mga salitang iyon ay parang isang kalawanging patalim na dahan-dahang ibinaon at inikot sa mismong gitna ng dibdib ko. Sino ang lalaking ito na nag-aalab sa galit at handang pumatay ngayon mismo para sa akin? At bakit... bakit kamukhang-kamukha niya ang lalaking sumira sa buhay ko?