Bakit Mo Pinutok Sa Loob Novels & Stories

MINABUTI niyang lumabas ang maglakad-lakad sa mall kapag kasi na sa bahay siya ayaw matigil ng utak kakaisip. Nilibang niya na lang ang sarili sa paglalakad-lakad habang tumitingin-tingin sa mga boutique na nadaraanan niya. Hanggang sa madaanan niya ang arcade. Pinagmamasdan niya ang mga tao sa loob niyon. Mga nakatawa halatang masasaya. Humakbang siya sa papasok sa loob gusto niya rin sumaya kahit sandali lang.

Kunsabagay nagfood trip talaga sila. "Kape na lang?" Umiling ito. Pumasok ito sa loob ng silid niya at walang imik na inilock ang pintuan ng kwarto niya. Napaawang ang mga labi niya sa pagtataka. Humakbang ito palapit at ewan niya kung bakit bigla siyang napaatras. Siguro dahil natense siya. Knowing na sila lang ang nasa loob ng kwarto niya. Tapos nilock pa!

Yumuko sila nang mabilis at nagpipigil ng tawa habang naglalakad palayo na parang may tinakbuhan. Pagpasok ko sa loob, isinara ko ang pinto at ibinato ang unan sa sofa. “Sino ang naglakas-loob na magpadala nito?” bulong ko sa aking sarili habang pinipilit na ibalik ang aking dating seryosong mukha.

BARBARA Mukhang pagod at puyat ang amo niya kaya hinayaan niya na. Sa loob ng walk-in closet na siya nagbihis. Alangan naman sa loob ng kwarto diba? Paano na lang kaya kung biglang magising si Sir Charles tapos makita nito ang hindi dapat makita sa kanya? Hindi ba’t nakakahiya iyun?

I took a few more steps hanggang makapasok ako sa loob. Marahan akong naglakad papasok sa pinakaloob no'n, I contain myself at 'yong kabang nararamdaman ko. Hindi lingid sa kaalaman ko 'yong mga madudumi nilang patibong sa pagpunta ko dito kaya nag-iingat ako sa bawat hakbang ko. Nagpatuloy ako sa marahang paglalakad. Nang makarating ako sa pinaka-labas no'ng lumang terminal na iyon, iyon na ang pinaka-likurang bahagi nitong building.

Mukhang bata talaga, mabuti na lang bagay sa kanya yang pagpout niya kung hindi mukha siyang pato. Huminto muna kami sa harap ng room namin saglit bago nito buksan ang pinto. Hindi ko alam kung anong trip nito at hindi pa pumasok agad. Sumilip muna ito sa loob bago binuksan ng malaki ang pinto at pumasok. Sumunod naman ako sa kanya bago isinarado ang pinto ng room namin. Since Aircon ang loob ng room kaya sarado ang lahat ng bintana at pinto. Hindi mo din makikita ang mga tao sa labas lalo na at natatakpan ng kurtina ang bintana.

Ano na kaya ang nangyari sa kanya sa loob? Tumingin ako sa paligid. Nang makitang walang estudyante ay kumatok ako pero walang nagbukas. Napilitan akong pumasok sa loob. Cubicles ang sumalubong sa'kin. Nakahinga ako ng maluwag dahil walang tao.

Paano pa kaya sa loob? Kahit hindi maipaliwanag ang amoy ay unti-unti kaming naglakad papasok ng bahay. Mas lalo lang tumitindi ang mabahong amoy habang papasok kami ng bahay kaya mas tinibayan ko ang sikmura na huwag magsuka.

she asked softly. After she said that, Sonya smiled. “No. Why would I?” ‘I must be overthinking,’ saad ni Mina. “Sige na.. Pumasok na tayo sa loob.” Sabi ni Mina sa kaniya. “Okay.. You go first. Sa likod lang ako, susunod ako sayo.” Tumango si Mina. Tumalikod na siya at nagsimula ng maglakad papasok sa loob ng bahay ngunit hindi niya alam bakit kinikilabutan siya.

Lalabas ba siya para tingnan kung ano ang nangyayari o mananatili na lang siya sa loob ng kuwarto gaya ng sabi ni Zachary? Wait…. Bakit naman kailangan niyang sumunod sa mokong na iyon? Nagmamadali na isinuot niya ang roba na ibinigay sa kaniya ni Zachary. Nang maayos na niya ang sarili saka niya hinayon ang nakapinid na pinto. Dahan-dahan niya iyon binuksan, para silipin kung ano na ang nangyayari sa labas.