Bakit Parang Kasalanan Ko Mga Nobela at Kwento

Katulad ko, lumuluha din siya. "Bakit? May kasalanan ba akong nagawa sa'yo?" garalgal kong tanong. "Wala kang kasalanan, Aya.” “Pero bakit? Akala ko okey natayo. Bakit bumaik na naman tayo dati? Bakit ba lagi mo akong sinasaktan ng ganito. Kung may kasalanan ako, sabihin mo, nang maayos ko.”

Baka badtrip lang siya kasi wala kaming napala kagabi. Huminga ako nang malalim at ngumiti. "Sige," mahinang sabi ko at saka binuhat ang mga papel. Napapasimangot ako habang naglalakad palabas ng office niya. Ano bang ginawa kong mali? Bakit parang kasalanan ko pa na wala kaming napala kagabi? Sinabihan ko naman na siyang tumigil na siya e.

“Makatayo lang talaga ako rito, bibigwasan kita!” “Huh? Anong kasalanan ko na naman?”

Kasalanan ko ba talagang sa ganitong pamamaraan ako lumaki? "What do you mean?" Nagtataka at naguhuluhang tanong ko sa kanya tsaka siya hinarap ng maayos. Naguguluhan ako sa kanya. May parte sa akin na hindi naman talaga ako naguguluhan. Hindi ako nalilito sa sagot niya sadyang ayaw ko lang tanggapin sa sarili ko na ako ang may mali. Mali ko ba talaga? O mali ng mga taong nakapaligid sa akin? Kasalanan ba talaga na isa akong anak ng kriminal? Pakiramdam ko hindi lang iyon ang dahilan niya kung bakit siya nagkakaganito. Pakiramdam ko may mas malalim pa siyang rason na hindi niya magawang sabihin sa akin. Sa halip na sagutin ako ay basta na lang nitong tinanggal ang kamay kong nakahawak sa kam

Bakit ang hirap-hirap? "H-hindi ko na maintindihan kung bakit. W-what did I do wrong? A-ano bang kasalanan ko? N-ni hindi niya ako pinaniwalaan. I . . . tried asking help from her but she refused to believe me." Habol ko ang hininga ko nang tiningala ko siya. "M-mukha ba akong sinungaling? Anong kasalanan ko? J-jax!" I blurted out and burst into tears again.

Oo, hindi ko alam kung ano ang pumasok sa pesteng utak ko, kung bakit ko pa iyun na itanong. Dapat 'di ba mag pasalamat ka pa dahil kinalasan ka? Pasikreto akong napabugtong-hinnga dahil sa ginawa niya. Medyo guminhawa ang pakiramdam ko. Bakit niya ako kinalasan??? Teka... Madilim... Pwede akong umalis dito nang hindi niya na mamalayan! Kinakabahan ako sa sarili kong plano. Gagawin ko ba?

mariin na sabe nito dahilan para kumunot ang noo ko. "Anong kinalaman ko diyan? wala naman akong kasalan e." inis na sabe ko. Gusto ko ng umalis. Ayokong makipag usap sa isang stranger. Umiling ito. "No! Kasalanan mo." sabe nito na mas lalong ikainis ko. Paano naging kasalanan ko ang hindi pag tulog nito? Anong kinalaman ko?

Buwaha pala huh, look what happen" singhal nito sa akin "kasalanan mo rin naman" singhal ko din dito. "It's your fault kaya wag mo isisi sa akin kaya nahulog tayo dito sa tubig" anito, tila naiinis ito sa akin umiigting pa ang panga. "Kasalanan mo kasi kung binigay mo na sana yung kuwintas ko hindi tayo sana hahantong pa dito may pahabol effect ka pa kasi" giit ko pa dito at inirapan ito.

Tila ba nakaramdam ng biglang panghihina ang mga binti ko, nawalan ako ng lakas na manatiling nakatayo. “Ako ‘yong dahilan kung bakit siya gumawa ng kasalanan. And now… ako na naman ‘yong dahilan kung bakit isinusuko niya na ang sarili niya. Where on Earth could I find peace of mind now?!”

dahil may iba pa Napapikit ako... Bakit ko ba nararamdaman to?.. Bakit ngayon ko lang nararamdaman ang kakaibang sakit gaya nito?.. Saan ba to nanggaling? 'im sorry' Napapikit ako ng maalala Kung paano nya bigkasin ang salita na yon ng paulit-ulit habang magkayakap kami... "Sino ka ha?" Nagulat ako ng may biglang nagsalita..