Bakit Parang Kasalanan Ko นิยาย & เรื่องราว

"Ano? Bakit naging kasalanan ko huh?!" Kainis, kelan ko pa naging kasalanan yon? Ako ba nagluluto huh, di naman diba! "It is your fault! Because you're distracting me!" Nagtakip ako ng bibig na para bang nagulat ako sa sinabi nito.

umiiyak niyang sambit. "Gaano ba kalaki ang kasalanan na nagawa koo? Ipaliwanag mo sa akin, ano ang kasalanan ko para maintindihan ko ang lahat-lahat." sa pagkakataon na ito, parang nanghihina na napaupo siya ng kama. Patuloy ang kanyang pagluha habang seryoso ang mga matang nakatitig sa kanya si Zakari.

Ngayon, pati asawa ko, sinisisi ako sa lahat ng nangyari? Bakit parang kasalanan ko ang lahat? Bakit parang ako ang may mali? Hindi ko namalayang may luha nang pumapatak sa pisngi ko habang nasa daan ako. Pinunasan ko ito gamit ang likod ng kamay ko, pilit na tinatanggal ang sakit, pero hindi ko magawa.

Para bang may malaking kasalanan siyang nagawa na hindi niya namamalayan. “I went here with a blissful heart because I thought you would like to see me and you said that you miss me, Pa! P-Pero ano itong nangyayari ngayon? Am I a criminal? Am I not your child? B-Bakit ba, Pa? J-Just tell me! S-Sa pagkakaalam ko ay wala akong ginawang kasalanan sa inyo. W-Wala akong k-kasalanan!”

Sa mata niyang puno ng determinasyon at puno ng pangako. "Bakit mo 'to ginagawa?" tanong ko. "Hindi mo naman kasalanan ang lahat ng 'to." "Hindi," sang-ayon niya. "Pero hindi ko rin masasabing wala akong kinalaman. Gabing iyon, pareho kaming may kasalanan. At pareho kaming nagkamali. Ang pinagkaiba lang, siya, mahal ka. Ako, wala. Kaya mas madali para sa akin na bumitaw."

Anong kinalaman ni Matt sa hindi ko pagpayag na magpakasal sa kaniya? “Bakit hindi? E diba siya ang dahilan kung bakit ka naglasing noong gabing iyon? Hindi ba at siya ang dahilan kaya ka nabuntis ng lalaking kamukha niya?” puno ng panunuya niyang tanong sa akin. Napakuyom ang aking mga kamay. Bakit parang kasalanan ko pa? Ako lang ba? Ako lang ba ang may kasalanan na nangyari iyon noong gabing iyon? May sapak ba ito sa utak?

Kinuha ko ang charger dahil iyon naman ang pakay ko at lumabas na may mabigat na loob. Bakit ako ang nahihirapan sa kasalanang hindi ko naman ginawa?Bakit ako ang sumasalo sa lahat ng galit nila sa aking ama? Bakit sakin binabato ang lahat ng maling paratang gayong wala naman akong kinalaman? Naging mabuting anak naman ako. Naging mabuting tao naman ako sa kapwa ko pero bakit nangyari sakin ang lahat ng ito?

Ito ang may kasalanan? “Ikaw.. ikaw ang may kasalanan..” umiiyak na umiling-iling sya. Para bang sinaksak ng maraming beses ang kanyang puso. “-kung bakit nawala ang papa ko.. ikaw ang may kasalanan kung bakit nahihirapan kami ngayon.”

Bumigat ang paghinga ko. Ako na nga itong ginawan ng mali, bakit parang ako pa ang may kasalanan? Ako pa ang mali na itinawag ko sa pulis ang nangyari? Hindi ko naman alam na kapatid ko pala ang salarin! Hindi ba tamang humingi ako ng tulong sa mga pulis, kasi kahit isa naman sa kanila ay hindi ako tutulungan?

Pag babanta ko dito. Alam ko hindi niya kaya ituloy kapag narinig niya ang mga salita na ‘yun. Tumigil ito at tiningnan ako. “Bakit mo ako ka-mumuhian? Hiningi ko noon ang paliwanag mo pero sulat ang binigay mo sakin.. tapos sa akin ka pa magagalit?” Hindi makapaniwala nitong tanong sa akin. “Ikaw ang may kasalanan sa akin tapos bakit ako pa lumalabas na may kasalanan sayo? Ang labo mo naman..” naguguluhan nitong tanong muli sakin.