Band Before You Exit Novels & Stories

bulong ni Krim bago siya muling lumabas sa silungan para barilin ang isa pang kalaban. Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng pagsisisi o relief, pero hindi ko na pinag-isipan pa. Wala nang oras para manginig. Kailangan naming matapos ang laban na ‘to. "Malapit na tayo sa main exit," sabi ni Elara habang nagmamadaling gumalaw papunta sa susunod na pwestong maaaring niyang pagtaguae.

Isang kasinungalingan na naman mula sa kaniya. “Okay. Mauuna na ako. Mag-iingat ka at lock the door when you leave. See you tomorrow.” Pagpapaalam ni Ambrose at diretso na itong lumabas ng opisina nito. “Mag-iingat po kayo, sir!” aniya.

Nginitian ko naman ito ng may halong pang-aakit at nagpatangay sa bawat mabibilis na hakbang ng mga paa nito. Ngunit bago pa man kami makalapit sa exit door ay agad na literal na nandilim ang paningin ko nang may malaking bulto ang humarang sa amin. Nang silipin ko ang mukha niyon ay halos hindi ko maaninag dahil sa repleksyon ng ilaw na tinatakpan nito. "Excuse me, dude." I heard my man said using a bit irritated voice.

“May evidence tayo.” “Main auction in one hour,” sabi ng coordinator. “Please return to ballroom.” Lumabas si Raven. Sa corridor, tahimik siya. “Confirmed,” sabi ni Eli. “Siya iyon.” “Oo,” sagot ko, halos pabulong. Hindi na ako humihinga ng normal. “Exit?” tanong ni Adrian. “Hindi pa,” sagot ni Eli. “Kailangan nating malaman ang venue exit layout.”

Raid yata. Napatayo kami nang nagkagulo ang lahat at nagsipulasan na ang iba na makatakbo pero mabilis ring nakaharang ang mga pulis. The bar is too crowded because of the show. Buti nalang talaga at nasa tago na parte ang pwesto namin rito at base sa pintuang nasa may bandang unahan namin, mukhang emergency exit iyon. Nilingon ko si Pierce pero wala na ito sa pwesto nito kaya inilibot ko ang paningin para hanapin siya.

Yung mata na nakapikit pero handang bumukas sa kahit anong tunog. ‎ ‎“Malapit na tayo,” sabi ko. ‎ ‎Tumango siya. Walang salita. Pero ramdam ko—pagod na pagod siya. ‎ ‎Pagdating sa bahay, agad kong pinagalaw ang security. Double check, lockdown mode, walang lalapit, walang lalabas. ‎ ‎“Marco,” sabi ko sa phone, “lahat ng exit bantayan. Walang butas.”

Talagang dinadayo ang bar nito at halos lahat ng mga pumapasok ay may say sa buhay. Tuloy-tuloy lang s'ya sa paglakad hanggang sa marating ang exit. Agad s'yang binati ng bouncer na nakatoka sa exit. Tinanguan n'ya lang ito at nagpatuloy sa paglabas patungo sa car park. Ang hindi n'ya alam ay may mga mata na nakasunod sa kan'ya at pinagmamasdan s'ya hanggang sa makarating s'ya sa kan'yang sasakyan.

Nang makarating sa pinto ng exit ay may isang tauhang nakahabol sa kanya pero mabilis itong binaril ni Galya saka binuksan ang pinto. Inihanda na niya ang sarili baka may kalabang naghihintay sa kanya at hindi nga siya nagkakamali. Dalawang bouncer ng club ang naghihintay sa kany. Ang exit na nilabasan niya ay backdoor na ng club at hindi sa first floor na ipinagpasalamat niya dahil wala nang ibang tao ang naroon bukod sa dalawang dancer.

Sa pangkalahatan, kahit hindi masyadong matao ang mga airports sa isang second-tier city, hindi naman sa puntong wala talagang naririto, hindi ba? Habang nalilito, itinuro ng customer service maanger ang isang frosted glass door, “Mr. Zielinski, nasa harap niyo ang exit. Maraming fans ang naghihintay sa inyo sa labas. Kung hindi kayo komportable, pwede kong pakiusapan ang mga security guards na i-escort kayo para makaalis kayo agad. Kung hindi, pwede ko ring utusan ang mga guards na paalisin ang mga fans niyo.”