Band Before You Exit 소설 & 이야기

Nang halos huling grupo na ng staff ang palabas, lumapit ang isang security guard sa main gate at medyo naiinis na nagsalita: “Sir, tapos na talaga ang event. Umalis na ang lahat. Baka sa ibang exit dumaan ang taong hinihintay ninyo.” Biglang napatingin si Zach. “Ibang exit?” Nagkibit-balikat ang guard. “Karaniwan namang may iba’t ibang exit ang ganitong kalaking event. May main exit, VIP exit, at staff exit. Baka matagal nang nakaalis ang taong hinahanap mo.” Biglang nanigas ang mukha ni Zach. Agad siyang tumalikod at tumakbo papunta sa likod na kalsada. Naghintay siya sa wala, nasayang ang ilang oras niyang pag hihintay.

Sa labas, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng sasakyan. May mga yabag. Mabibigat. Hindi nagmamadali. Sigurado. Tumingin ako kay Cruz. “Exit?” tanong ko. “Back route,” sagot niya. “Pero baka huli na.” Lumapit ako sa pinto. Huminga ako nang malalim. At bago ko hawakan ang doorknob, narinig ko ang isang boses mula sa labas....

sabi ko matapos makapagbayad saka tumayo. I held my bag so tight before I walked towards the exit. Nagsuot ako ng sunglasses para hindi makita ang likot ng mga mata ko. And before exiting the place I turned to where Isaac again. Nakatayo na siya ngayon at mukhang aalis na rin kaya mas bumilis ang lakad ko. Rinig ko ang kabog ng dibdib ko na parang literal na lalabas na. This is so uncomfortable and frustrating.

["Kanina ko pa po napapansin ang kulay itim na sedan na naka park sa kabilang kalye. Mukhang sinundan po kami ng sasakyang iyon.” "Be alert. Kung sakali mang may dumating na kalaban, alam niyo ba kung paano kayo makakalabas ng coffee shop ng hindi dumadaan sa harapan? Do you have any backup vehicles at the exit?" Sa hindi mawaring dahilan ay biglang kinabahan si Yael.

“Hindi siya pwedeng mawala. Hindi pa tapos ang laro…” Natuliro siya ng madinig ang sirena ng mga pulis. Sa pinakadulo ng basement, may exit sign, may arrow papunta sa service ramp. Kailangang makatakas siya. Kalahating ngiti ang lumabas sa labi niya. Pero bago pa siya makalapit, may narinig siyang malakas na preno. Isang itim na sedan ang huminto sa mismong harap ng exit.

Lumabas sila at pilit na gumalaw sila na hindi hakot sa atensyon. Narating nila ang exit na may bantay na guard pero mabuti at hindi naman sila chineck dahil akala lang nito ay mga bisita ang dalawa kaya malaya silang nakalabas sa ospital ng walang nakakapansin.

Dati-rati ay madalas nyang ayusan ang buhok ko bago kami umalis, ngayon ay hindi na nya magawa yon dahil maiksi na nga ito. Bago kami dumiretso sa exit ng ospital ay pinuntahan muna namin si Dr. Jimenez sa opisina nya para ipaalam ang pag-alis namin. Hindi nya nakalimutan na paalalahanan kami na kung may mangyaring emergency ay agad syang tawagan, although may mga doctor din naman doon. When he said that everything is fine and that all is clear ay saka pa lang kami nakalabas ng ospital.

wika nito habang manghang mangha ang mukha. "Thank you nak, you look so pretty too. O siya! Labas kana, sumakay kana sa kotse, baka ma late pa tayo." "Andrea, What do you need to do first kapag aalis tayo?" "Hmm... Fasten your seatbelt po tapos i-check kung naka lock na ang car door, and then mag pray po kay Papa God." "Very good! Okay, aalis na tayo. Don't use your cellphone ah? Just behave lang, okay?"

She took a small sip, letting the cold, bubbling liquid burn the back of her dry throat. "I need to check on the security logistics with Sebastian before we make our formal exit," Zachary said, leaning down to press a calculated, lingering kiss against her temple—a final display for any lingering cameras. "Manatili ka lang dito. Do not speak to anyone from the press without my PR team beside you."

Hindi ko na kailangang hanapin. Alam kong naroon siya. “Event ending,” bulong ni Charm sa comms. “Minimal crowd. Security still tight.” “Copy,” sagot kong pabulong. “Pa-exit na ako.” “Careful,” dagdag ni Valeria. “Sa mga ganitong oras kadalasang gumagalaw ang mga taong ayaw mapansin.” Tumango ako kahit hindi nila ako nakikita.