Barely Breathing Meaning Mga Nobela at Kwento

Hindi naman ako lasing nung nangyari ron, pero wala talaga akong maalala na kahit ano. Napahinga ako nang mabigat, my chest rising and falling unevenly. “Paano ko sasabihin sa kanila…” mahina kong bulong, halos hindi ko na marinig yung sarili kong boses sa ingay ng paligid.

“Aalis ako kung ’yon ang gusto mo.” Akma na niyang bibitawan ang kamay ko nang mapisil ko ang gitnang daliri niya. “I-I’m hungry,” mahinang sabi ko. “Pwede bang tanggalin na ’to?” tukoy ko sa nakatakip sa bibig ko. “If you think your breathing is steady, you can,” he said gently. “Hindi na ba naninikip ang dibdib mo? I’ll remove it for you.”

“Is she still breathing?” Yung lalaki na parang di tao at mala-anghel ang mukha niya ang tumampad sa aking paningin. Ang matatangos nitong ilong at noo na pinagpapawisan dahil sa pagba-bike nila. Ang gwapo talaga niya. Ang labi nito na sarap ilagay sa i*******m. “Her breathing is fine.” Deklara niya. Lagot.

“You’re too still. Breathe.” “How can I breathe in this situation?” wala sa sarili niyang tanong. And it was too late for her to even realize what she has said. “I… I mean… hindi ako sanay na may katabi matulog. “Really?” he asked and nuzzled on her neck. “Just breathe.” Anong just breathe na pinagsasabi nito?

mga tanong niya. Walang hudyat na nakikinig ito. Tulog na tulog ito sa pagkakaalam niya. Marahil ay naparami nito ang nainom. Niyugyog pa niya ang magkabilaang balikat nito ngunit hindi nagising. Hindi maalis na kabahan siya kaya sinigurado niya kung humihinga pa nga ba ito. Inilapat niya ang tainga sa dibdib nito. He's still breathing. Nakampante siya.

Walang lumabas na salita sa bibig ko kundi ang mabigat at nanginginig kong paghinga. “I can hear you breathing,” malamig niyang dugtong, ang boses ay tila yelo na tumusok sa sistema ko. Wala na ang kalasingan dito, wala na ang basag na emosyon. Ang natitira ay isang purong awtoridad ng isang taong hindi sanay na tinatalikuran. “Where are you?”

this is beyond anything I’ve experienced because she’s really not responding. "Hindi ko naman gusto na ganito ang mangyari." Hindi ko pa rin pinansin si mom. But, I really knew this would happen. Yesterday, when she was talking to her father, I noticed how she was gasping for air, struggling to speak while pressing her chest. Alam ko naman na nadala rin siya ng emotions niya, she was caught up in her emotions and the things she needed to say that's why she didn’t stop, even though she was having trouble breathing.

“But… it’s hard to ignore the rest.” Naglabas ako ng nanginginig na hininga, halos hindi matiis ang tension sa pagitan namin. “I know,” pag-amin ko, halos hindi marinig. “Every time you’re near… every time you look at me… it’s like I can’t breathe.”

I continued wheezing. “What the fuck is happening to you?” he asked. Walang bahid ng pag-aalala sa boses niya. Kumuha ako ng suporta sa backrest para tumayo. I’m still wheezing while gasping for air. Our eyes met. His eyes were filled with curiosity. I slowly shook my head. No. I shouldn’t ask for any help from him. I shouldn’t expect that he would even help me. “W-Wala… n-nevermind… me…”’ I said in between my heavy breathing.

Sakal na nakakalagot ng hininga. "Ugh. P'ple-plesh." Mahinang pakiusap nito sa kanya na halos tumirik na ang mga mata dahil sa nahihirapan na itong huminga at halos magkulay ube na ang maputi nitong mukha. "I-i c-can't breathe. Uuhhggg." Napasinghap ito ng bitawan niya. Hindi pa siya nakontento ay sinampal niya ito gamit ang likod ng palad niya.