Barely Breathing Meaning Novels & Stories

sigaw ko, ang boses ko ay basag at puno ng desperasyon. Tanging static ang sumagot. Walang yabag ng paakyat, walang ubo, walang pamilyar na boses na magsasabing 'Elena, okay lang ako.' Ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong mabilis na paghinga sa loob ng oxygen mask.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naglalakad hangang sa maramdaman ko nalamang na bumanga ako sa isang padir. But why do this wall seems like breathing? Agad akong napatingin rito at ganun nalamang ang gulat ko ng makilala ko kung sino siya. He look so tired. Looking at his eyes right now make you feel how tired he is. Walang mababakas na emosyon sa mukha niya and he is also panting like he was just from a long run. Bahagya akong umatras at muling yumuko.

Kaliit na sugat eh. "The room is spinning. I c-cant breathe." Pero hindi ko sya pinansin. Alam ko nag-iniarte lang sya. "Akala ko ba it's nothing bat ngayon para kang kinatay dyan kung makangawa? Nothing your face! Ang lakas nang loob mong magwala tapos ngayon kaunting sugat lang you can't breathe na? Akala ko ba matapang ka. Sige ka pag ikaw namatay mawawalang ng–"

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View Hindi ako makapagsalita. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya, at hindi magawang ibuka ang aking bibig. Kung subukan ko man, tila nawalan ako ng boses. “Breathe,” he mumbled. “You’re holding your breath for about two minutes now.”

Naramdaman kong marahan niyang hinaplos ang likod ko. His voice was calm. Unlike my breathing. "I'm here." I shook my head against his chest. "I can't breathe." "Look at me." Hindi ako agad tumingin. "Annika." Dahan-dahan akong napatingala. His eyes met mine. "Just breathe." I tried. Pero nanginginig pa rin ang labi ko. "Slowly." He took a slow breath in. "Like this." Sinundan ko siya.

I can't breathe. Literal na hindi ako nakahinga dahil titig na titig ako sa kulay kape niyang mga mata. Ibinuka ko ang bibig para sana magsalita at hindi nakaligtas sa paningin ko iyong pagbaba nito ng tingin sa aking mga labi. He licked his lips and his eyes went up. There's something in his eyes that I can't determine because it was too quick to fade. "Breath..." He whispered. Pumikit ito ng mariin at umigting ang panga bago idinilat muli kaya nagkatitigan na naman kaming dalawa.

Still kneeling while holding her legs up. Palalim ng palalim ang hininga nito. He was cursing between gritted teeth, his face hard and his breathes bursting. Kimberly's not sure if it's just her imagination playing with her mind but for long sweet minutes., she thought he was breathing her name!

Kailan pa ba pumabor sa panig ko ang tadhana? "Hindi mo ako naiintindihan. Hindi ko iyon magagawa sa'yo. Hindi kita niloloko, Hayes! Kahit kailan hindi ko iyon kayang gawin." I breathed heavier than I ever had before. I was gasping for air that simply wasn't there. He frustratingly raked his fingers through his hair and it spring back in untidy tufts. Baklas ang tatlong butones ng kaniyang puting longsleeves polo. His chest rising and falling unevenly as he gasps for breath.

Kung ano man iyon, sapat na ba iyon para traydurin ako? Kasi kung ako ang nasa posisyon nya? Kahit gaano pa kahirap tanggihan ang posible nyang rason, hinding hindi ko pa rin magagawa ang isang bagay na alam kong ikakadurog ng kaibigan ko. Ang bigat sa dibdib. Sobrang bigat. "I... I can't breathe," I choked out, my voice barely above a whisper. "Please, baby, calm down," pag-amo sa akin ni Riel.

Gusto niyang gumalaw pero hindi siya makagalaw dahil sa mabigat na pakiramdam. Narinig niyang bumukas ang pintuan ng silid niya kaya napamulat siya, “H-help.. I can't breathe.” Habol ang hiningang wika niya. Unti-unting naging blurred ang paningin niya pero namumukhaan niya ang babaeng papalapit sa kanya.