Bartolomeu Dias Novels & Stories

Inilabas ko na ang pagkain na dala ko dahil nagugutom na din ako, maaga kasi akong umalis kaya hindi na ako nakakain ng almusal at isa pa ay wala akong pera kanina. Habang kumakain ako ay may narinig akong yakap na mukhang papunta sa kinaroroonan ko, nang tingnan ko ito ay nakita ko ang isang lalaki pero hindi ko siya kilala. “Gabriel?” pag tawag niya sa pangalan ko na ikinagulat ko. “A-ako ho ba ang hinahanap niyo?” takang tanong ko sa kanya. Ngumiti naman siya sa akin. “Sinasabi ko na nga ba at dito lang kita makikita eh.”

Ang pangarap niya ay makatagpo ng isang kasuyong galing sa ibang lupain. Samantalang narito ang isang binatang Kastilang taga-Extramadura. Ang pangalan niya ay William de España. Siya ay buhat sa pamilyang aba. May gulang na tatlumpu't limang taon ngunit ang anyo ay mas matanda pa kay Doña Beatrice ang may apatnapung taon. Siya ay Naglakbay sa Pilipinas na oficial quinto sa Aduana. Ngunit sa kasawiang-palad, bukod sa siya ay nagtiis ng maraming pagkahilo ay nabalian pa siya ng paa. Labinlimang araw simula ng dumating sa Pilipinas, siya ay napahiwalay sa tungkulin at nagkataon pa na wala na siya ni isang kuwalta.

Ano ang misyon niya? "Nakakulong kami Santiago, pero kahit na gano'n ay mas malawak ang impormasyong nakukuha namin sa mga bagay na nais mo, kaya't sige, sasabihin namin sa'yo," wika ng isang lalaki na sa palagay ko ay mayroong matinding pagnanasa kay Padre Tiago dahil siya mismo ang nangunguna sa lahat ng nasa loob para matikman ang Padre Tiago ko.

Walang kayamanang taglay. Isang oras ang lumipas ng paghihintay ay tuluyan ng dumaong ang barko. Naging alerto ang mga karterong nakaabang. Nang bumaba na ang mga pasahero ng barko ay nag-abang na kaming lahat sa tapat ng kanilang bababaan. Pawang mga Kastila, puti ang balat at matatangkad ang bumaba mula sa barko. Hinahagilap ko si Savanna, ang anak ni Don Arsenio. Kailangan ko siyang matulungan dahil ang bilin ni Don Arsenio ay maraming bagaheng dala ang kanyang anak mula sa Espanya.

Nakagat niya ang labi habang nag-iisip nang magandang isasagot dito. “Elio Zacharias Oliveria-Montellano is fine, Madame. He is enjoying the trip.” Napatuwid ng tayo si Aiah. “They roamed around the island earlier together with Ezekiel Mendoza, Mia Charity De Sevilla, and her son, Missiac De Sevilla.”

Lalong kumakabog ang dibdib niya sa tuwing ganoon ang nakikita, pero kapag ang nakikita naman niyang lumalabas ay abot-tainga ang ngiti at nangniningning ang mga mata sa tuwa ay nabubuhayan siya ng pag-asa. Isa sa mga aplikanteng lumabas na laylay ang mga balikat ay ang isang lalaking matangkad na ang kulay ng kutis ay nasa pagitan ng moreno at mestiso. Natawag ang kaniyang pansin, hindi dahil sa nakaaawang hitsura nito kundi dahil sa taglay nitong tinatawag na masculine appeal — iyong klase ng appeal na hindi palalagpasin ng kahit na sinong babae.

Umiling si Zachary, bumuntong hininga, at sinabi, “Kulang sa kaalaman na tao.” Pagkasabi nito, nagpatuloy siyang magpaliwanag, “Sasabihin ko sa iyo, sa panahon na iyon, maraming pinagdaanan si Marco Polo na hindi natalang paghihirap, at pumunta siya sa siyudad ng Yarmire sa tag-init sa taong 1275. Tinanggap siya nang mabuti ni Khan Kublai.”

Ito ay si Ambrose. Tumalon si Ambrose mula sa bangin tatlong araw na ang nakalilipas at napasok sa malalim na dagat sa pamamagitan ng magulong daloy ng tubig. Siya ay malubhang nasugatan at halos nalunod nang maraming beses, ngunit kalaunan ay nakaligtas siya. Nang siya ay muling nagpakita, malayo siya sa baybayin.

Isang kasalanan noon na babayaran ko lamang ng kamatayan. Isang araw, humarap sa apat na hari ang isang ekstrangherong lalaki. Nagpakilala itong Ambrosio. Ikinuwento niya sa mga hari ang kanyang paglalakbay na siyang ikinahihibangan ng ibang kaharian. Nasa dugo ang pagiging isang manggagaway at hinding hindi ito basta dumarating sa isang tao. Ang islang ipinangalan ng mga Kastila na "Isla del Fuego" o Umaapoy na Isla sa kadahilanang pagkarating nila roon ay napapalibutan ng apoy ang buong isla ngunit hindi lamang ito isang karaniwang pagpapaapoy lamang kundi ang mga nakita ng mga Kastila noon ay isang pamamaraang ritwal ng mga manggagaway.Ikinuwento niya ang kanyang paglalayag patungo sa Bag

Ngisi pa nito at tuluyan ng lumabas ng silid. Napabuntong hininga na lamang ang dalaga at sinubukan niyang makatayo kahit iniinda niya pa rin ang mga latay ng latigo sa kaniyang likuran. "Pinuno, nagtungo ngayong araw ang heneral sa dasmariñas," sambit ng isang lalaking naka-suot ng sumbrerong gawa sa buri. "Inyo bang napag-alaman ang kinaroroonan ng dalagang ating hinahanap?" tanong ni Teofilo habang diretsong nakatingin sa lalaki.