Basketball Championship Quotes นิยาย & เรื่องราว

SOMEONE. "I'M not a Pro-Basketball Player, nagkakamali nga din ako sa paglalaro eh... at saka kapag dream mo talagang maging Basketball Player, then pursue it. Basta ikakasaya mo ". Mahaba-haba ngunit malamig na sabi ni Hash "Angelo! Jason! Dan'ca! Naghihintay na si coach sa court". Tumatakbong sigaw ni Kent papalapit saamin

Hindi siya lilipas ng isang araw nang hindi naaantig at pinahahalagahan. Kailangan ko na ang mga kamay ko sa kanya ngayon. Masayang tumawa siya. "Nakakatuwang marinig 'yan. Siya lang ang pinakamagaling at pinakamatalinong tutor namin para sa star quarterback. Hindi namin hahayaang hindi ka makapunta sa championship game dahil lang sa isang bagsak na klase."

Nakuha pang magbiro kahit nasa seryosong usapan. "Basta guys, ito tandaan n’yo. This is our last chance na makuha ang championship. Why not, lubos-lubusin natin. Kung matalo tayo sa laban na to, no worries, may silver pa rin tayo. Just enjoy the game. And please, avoid injury. Kung pakiramdam nyo, pagod na kayo. Kailangan nyo ng pahinga. Give me a sign at magtawag ako ng sub. It's that clear, girls?" tanong ni coach Kerby sa players niya. "Yes, coach." Sabay-sabay nilang sagot.

” “Ayos lang. Pagkatapos ng championship, pangako, magpo-pokus na ulit ako sa pag-aaral." "Sige. Goodluck na lang. Pasensya na 'yun lang ang kaya kong ibigay sa ngayon. Kung wala lang sanang pasok yan natapat, susuportahan naman kita. Basta galingan mo na lang. Kaya mo yan. Mananalo kayo. Claim it." Napakuyom siya ng kamay habang nakataas na parang manununtok. "Salamat, mahal."

Baka masaktan si Sanjela, di ba may duty pa siya mamaya? “Float like a butterfly, sting like a bee. Champions aren't made in the gyms. It's not about how hard they can hit, it's about how hard they can get hit and keep moving forward. Even they hated every minute of training, but they said, 'Don't quit,”kilzey said.

Ito pala ay pinaghandaan nila. Ang mga regular na tao ay agad na nababalisa at nalilito kapag nakatagpo sila ng ganoong sitwasyon, ngunit hindi ganoon ang nararamdaman ni Levant. Malamig niyang tinitigan ang kalabang team nila at sinabing, “Kahit sino pa ang kalaban natin, iisa lang ang layunin, at iyon ay ang talunin ang mga kalaban! Kung hindi man lang natin matatalo ang pangalawang team ng Supreme Club, paano tayo magiging mga champions? Tara na.”

"Kilala mo po ba ako? I'm Quice Smith! Sige ka pag hindi mo ako pinapasok hindi ko ipapanalo yung volleyball championship. Hmmp!" Bigla naman siyang nagulat. At nag isip pa, magsasalita na sana ako pero nauna na siyang nagsalita "Hala ikaw pala yan Quice, sige pumasok ka na. Basta ipanalo mo yung championship huh!" Nilakihan niya ng bukas ang gate, kaya napangiti ako, pero saglit na ngiti lang dahil bigla kong narealize na late pala ako, wala akong karapatang ngumiti HAHAHHA

Natapos ang basketball game na panalo ang team nila ni Zach. Patakbo pa itong nagtungo sa gawi nila at sinalubong siya ng yakap. "Pa'no bayan? Panalo kami. Wala ng bawian," nakangisi nitong wika. Mahina siyang natawa bago pinalo ang matipuno nitong dibdib. "Oo na! Panalo ka na! Congratulations."

Bigla naman ang kabog ng dibdib ko ng mapansin ang ngiti nya. It feels like.. dejavu.. " being a president has a full loads to do. And this is one of it. Confirming the ability of my players." Sabi nya sabay tayo. Nakatingin lang naman ako sa kanya. " well, i think.." lumakad ito palapit sakin. " you need to practice more to win the tournament." Sabi nya sabay tapik pa ng balikat ko. Matagal na oras muna bago ako makahuma. Wala na sya sa paligid ng lumingon ako.

DISCLAIMER: This is a work of fiction. The character's views and opinion does not reflect the writer's values and perspective. Samarah’s POV “Madam! Gising na baka makabuo na kayo ng isang basketball team niyan! Hahahaha naku po! Hindi ko pa keri magkaron ng maraming pamangkin!” nagising ako sa napakaingay na tawa ni Lebron. “Hmmm… Lalabas na!” sagot ko.