Behind The Masquerade Novels & Stories

With a smirk, Alessio replied, “Well, my mom has some ideas. She’s thrilled about the event and suggested a masquerade extravaganza theme this year.” Napaangat ng kilay si Lucas. “Masquerade extravaganza? Seriously?” Alessio nodded, “Men in sleek suits with mysterious masquerade masks and women in elegant gowns with ornate masks. According to her, it's about embracing power and elegance in our world.” Taun-taon, tradisyon na ng pamilya Conti na ipagdiwang ang pagkakatatag ng kanilang mafia organization kasama ang mga malalapit sa kanila.

kasama ko naman si Xiance kaya okay lang. Bigyan ko kayo ng chika about sa party. Busy ako pero may time naman magkwento hehe. Masquerade party means lahat naka-mask. Yung sa mata ah, hindi mask na facemask yung pang covid. Black and gold din pala ang theme nya, sinabay ang golden anniversary ng kompanya. Yung invitation syempre black and gold din diba pero ang style nya pang-sosyal HAHAHAHA. Gold ang kulay ng pangalan ng company tapos ang ibang nakasulat na importante ay nakasulat naman sa kulay itim na tinta.

"Mamayang gabi, alas otso. May susundo sa’yo—isang itim na van." "Ihahatid ka sa isang condo. Doon mo ibibigay ang katawan mo. At tandaan mo... magsuot ka ng maskara. Ayaw niyang makita ang mukha mo." Sabay kuha niya ng isang itim na maskara na parang ginagamit sa masquerade party—elegante, ngunit may misteryoso at nakakatakot na dating. "Oh, ito. Kunin mo."

Inilahad ni Andrus ang kaniyang kamay upang makipag kilala ngunit tiningnan lamang iyon ng kaharap niya na para bang nandidiri ito. Paano ba naman kasi, kagagaling lang ni Andrus sa talyer at wala siyang pagpipilian kundi tuparin ang hiling ng kaniyang lola. Na sunduin ito sa mansion ng mga Imperial. Nasa edad bente-tres na si Andrus kaya medyo maligalig pa kung gumalaw ito. “Ako nga, anong maipag lilingkod ko?” “Ako pala ang pinsan ni Saphira—”

“I didn’t expect this, Tita. I thought no one would notice.” Umupo siya sa tabi ko at tinapik ang balikat ko. “This is just the beginning, Czedric. But remember, you have to stay careful. The mask is your shield for now. Gamitin mo ito hanggang dumating ang tamang panahon." “I will, Tita,” sagot ko. “Thank you for believing in me.” Habang tinitingnan ko ang mga bagong followers at messages sa social media account ko, unti-unting bumalik ang kumpiyansa ko.

A Mansion, iyon ang nakalagay sa arko sa itaas ng gate. Sinalubong siya nina Luigi at Arturo sa gate pa lamang. Nakita pa nga niyang napailing at napangiti na lamang si Arturo nang makita siyang may suot ng maskara. Akala siguro ni Arturo ay iisa lang ang maskara niya, iyon ngang naiwan doon. "How's the life with the Baldini's, Mr. Conti?" tanong na lamang ni Arturo.

pagmamakaawa ko. Kahit ayaw ko namang magmakaawa, ginawa ko pa rin, dahil nga naman may kailangan akong gawin dito. Humugot ako nang malalim ba hininga, at tinitigan na lamang ang kaniyang asul na mga mata, kahit na parang binabasa nito ang aking isipan. “Then you have to follow what I’ve said.” Hindi na ako nagsalita, at napatungo na lamang. Kung talagang kailangan ko ng pera, baka ganito ang gagawin ko. Magmamakaawa huwag lamang matanggal sa trabaho.

Isang black Venetian-style masquerade mask na may intricate lace-like filigree patterns, dinisenyo gamit ang tunay na diamonds na maingat na inilagay upang makabuo ng isang eleganteng disenyo. Naisipan kong gamitin ang fingerprint access para buksan iyon, at marahan kong kinuha ang mask. Grabe, kumikislap ang mga diamante nito sa liwanag ng chandelier na nakasabit sa kisame. Tumungo ako at lumapit sa full-length mirror. Dahan-dahan ko iyong isinuot sa mukha ko. Kasyang-kasya iyon sa akin, para bang talagang isinukat para sa aking mukha. Ito ang gagamitin ko mamaya upang itago ang tunay kong anyo mula sa madla.

*** Ang Timeless Essence ay nagdaos ng engrandeng Masquerade Charity Gala bilang selebrasyon ng Halloween. Lahat ay naka-maskara. Ang mga babae ay nagliliwanag sa mga gown habang ang mga lalaki naman ay pawang misteryoso ang gayak. Ngunit may isang lihim. Isa sa kanila ang CEO. At walang nakakaalam kung sino. Kanina, sa desk ni Maya, naghihintay sa mesa ang isang itim na velvet box na may embossed logo ng Timeless Essence.

Hindi niya tuloy maiwasang pamulahan ng mukha sa hiya. Tumigil sila sa harap ng isang malaking pinto, “Ito na po ang conference room. Hindi ko na po kayo sasamahan kasi may gagawin pa po ako.” Tumango lang ito sa harap niya at hindi na hinintay pa ang sagot niya. Napapailing na nahabol na lang niya ito ng tingin. Nang muli niyang ibaling ang tingin sa pinto ay dahan-dahan niyang itinulak ang seradura no’n sapat lang para masilip niya kung may ibang tao pa sa loob.