Venetian Mask Novels & Stories

“Sinong matinong tao ang magsusuot ng maskara, sombrero, at itim na trench coat sa kalagitnaan ng gabi at lalabas na parang multo? Halos lumabas ang kaluluwa ko sa takot.” Mahinang tumawa si Vicento at hinaplos ang ulo ko. “Halika, haplusin mo ang buhok ko para mawala ang takot mo.” Pagkatapos ay sinabi niya pa. “Noong kasama ko pa si Jason noon, ganoon din ang pananamit niya. Galing sila sa Venom, isang organisasyon ng mga mersenaryong kilala bilang pinakamalakas. Ang nakakapasok doon ay alinman sa mga S-class na kriminal sa digmaan o mga retiradong elite special forces mula sa iba't ibang bansa. Walang gustong ipakita ang tunay nilang mukha.”

Ang mga ito na lang ang mayroon siya, ngunit walang kalaban-labang pinatay ng mga lalaking iyon! Biglang tumigas ang kaniyang anyo. Hindi niya alintana kung napupuno na rin ng dugo ang katawan niya. Namukhaan niya ang lider ng mga iyon nang magtanggal ito ng sumbrero at maskara. Kaya sisiguraduhin niyang pagbabayaran nito ang ginawa sa mga magulang niya, kesehodang ibenta niya ang sarili kay Satanas.

Hanggang sa mapapasakanya ang huling halakhak. Matagal na siyang nagtatago sa likod nang maskara. Ang paglaruan ang mga taong may atraso sa kanya ay hindi sapat ang kanyang katauhan upang magpanggap na isang mahinang negosyante na matanda. Kailangan ni Frank na pairalin ang matinik na paraan. Ayaw ni Frank nang foul. Gusto niya ay bala de-kalibre.

Nakasuot ng iba't ibang klaseng maskara ang mga kalalakihan at kababaihan na nakasuot ng kaswal na damit o nakasuot ng mga kakaibang costume habang nagkukwentuhan at nagsasaya sila sa terrace. Binigyan ng dalawang maskara sila Jeremy at Madeline ng isang tagapagsilbi na nakabantay sa pinto. Kinuha ni Madeline ang maskara na mukhang lobo na halos natatakpan na ang kanyang buong mukha, tanging ang mga mata at labi lang niya ang nakikita.

Pero mas naging doble ang kanyang kaba at takot nang lumingon siya sandali sa taong tinakpan ang kanyang bibig, isa iyong lalaki at nakasuot ito ng itim na maskara. She was thankful that she got lucky and run away from the man with a mask but Venus cursed when four men with black masks too showed themselves from their hiding spots and they were chasing after her. Sumigaw naman siya para makahingi ng tulong sa kung sino man ang makakarinig sa kanya. At sa puntong iyon, hiniling niya na sana marinig siya ni Mathis at mailigtas siya ng binata. Napatigil naman siya sa pagtakbo nang may biglang huminto na kotse sa kanyang harapan at iniluwa ng pintuan nito ang lalaking inaasahan niya.

Nakasuot siya ng mahabang itim na gown at sa mukha niya ay nakatakip ang isang eleganteng lace mask na tumatakip sa mata at ilong, tanging ang mapula at hubog na labi lang ang nakikita. Pero kahit nakatakip ang mukha, hindi maitatanggi ang ganda ng hubog ng katawan niya. Matangkad, may kurba sa tamang lugar, at ang balat ay kasing kinis at kaputi ng porselana. "Ikaw ba si Zan?" tanong niya. Malambing ang boses, may halong pagiging sopistikada. "Ako nga" sagot ni Zan habang pinagmamasdan siya. "Pero Ma'am... bakit po kayo nakamaskara?"

“Grabe… mukhang mahal ‘to ah.” Bumalik sila sa kwarto at inilapag ni Ivy ang kahon sa ibabaw ng kama. Maingat niya itong binuksan, parang may hinahawakang babasagin. Sa loob, may isang itim na mask na may lace, may mga metallic na detalye at maliliit na bato na kumikislap kapag natatamaan ng ilaw. Bibig lang ang nakalitaw kapag suot ito.

Parang bumagal ang takbo ng oras nang makita ko ang mismong nerequest ko! They really did amazing! Sobrang ganda. A luxurious black and red themed tassel mask. The upper part that covered my eyes ay gawa sa pinong itim na lace at encrusted ng mamahaling dark red crystals na para bang nagniningning kapag natatamaan ng ilaw. Mula sa ibaba ng mga mata ko, nakabitin ang mahahaba at malalambot na black silk tassels. Bumagsak ang mga ito pababa, perfectly covering my nose, checks and lips.

Dahan-dahan niya itong kinuha, sabay dampot ng itim na maskara na nakalapag sa mesa. Iyon ang maskarang kilala ng marami bilang Mr. V—isang katauhan na lihim niyang ginagampanan sa tuwing gabi, sa mga pagkakataong kailangang siya’y magtago sa dilim upang tuparin ang isang misyon. Habang hinahaplos ng kanyang mga daliri ang malamig na anyo ng maskara, isang ngiti ang marahang gumuhit sa kanyang labi—hindi ngiti ng isang estudyante, kundi ng isang taong may tinatagong lihim na lakas at pananagutan.