Being Silent Quotes Novels & Stories

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.

Pero sa posisyon namin ngayon, parang wala nang ibang tao sa paligid. Parang kaming dalawa na lang. Parang may tahimik na usapan sa pagitan ng mga tingin. Parang may tanong na walang boses, pero ramdam na ramdam. Nakahinga ako ng maluwag, parang biglang gumaan ang dibdib ko. Sinabayan pa ’yon ng kilig na hindi ko mapigilan, lalo na sa tuwing nagtatagpo ang aming mga tingin. Pa-sulyap, pa-simple, pero sapat para mag-init ang pakiramdam ko. Hindi man palagian, pero bawat beses na magkasalubong ang mga mata namin, parang may silent understanding na nangyayari. Walang salita, pero may ibig sabihin.

Pinatong ni Luisa ang kamay nito na nakapatong sa kanyang balikat saka tumingala para salubungin ang tingin nito. “Thank you.” They both stayed that way for a while, not moving and staring at each other. Without anything that comes out from their lips, their eyes speak a thousand words. Amid the darkness of the forest and the rays of light from the moon, with the sound of crickets around. In a moment of silence, their hearts scream so loud that they pounded so hard and fast.

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

I said to him. Ang sakit sabihin nito. Pero ayoko na, nagmumukha na akong tanga. Wala akong kasiguraduhan sa kanya. At ayoko ng maramdaman ang naramdaman ko kanina. Parang wala din nama siyang pakialam, e. I waited for him to talk. But he didn't said anything again. Silence means yes. He's silent again. Payag siya na tapos na kami?

wika nito at muling tumingin sa laptop niya. Inirapan ko ito “shut up” pabulong na panggagaya ko sa kanya “pwede naman sabihin na keep quiet para hindi masyadong harsh” dagdag ko pa at laking gulat nang masama na itong nakatingin sa akin. “Keep. Quiet” madiin na wika nito.

"C-Can I hug you?" My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

Pero lately, she’s been quiet in ways that don’t feel normal, alam ko naman na kasalanan ko. But that silence… it’s louder than anything I’ve heard all day.

Pero ngayon ay bakit parang nag-iba ang pakiramdam niya? "Missed me?' At dati-rati ay kay daling sagutin ng tanong na iyon. Bakit ngayon ay tila siya natilihan, naguluhan, at nawalan ng salitang itutugon? All he needed to say was No. What's the fuss, Quaro? "Sabi nila, silence means yes." Napa-kurap siya sa ini-dugtong ni Kirsten. He should be rebutting that, shouldn't he?