Being Silent Quotes Novels & Stories

“Again.” Hindi ko alam kung bakit, pero sa ikatlong ulit, may kakaibang bigat ang pangalan niya sa bibig ko. Parang isinisingit niya ang sarili niya sa pagitan ng mga hininga ko. “Good,” sabi niya. “You remember who owns the silence here.” May kumalabog sa loob ng dibdib ko ..hindi takot lang. Paghamon.

oo importante siyang tao pero hindi sa akin! Yes! He will never be important to me! So how dare him playing with my thoughts? Lagi nalang siyang ganito. Anong akala niya? Na porket hindi ko siya mapigil-pigilang halikan ako ay meron na siyang karapatan sa akin? Ang kapal! “Why are you silent?” tanong niya. Tumingin ako sa di kalayuan. “I'd rather be silent than tell some visible words.” I bit my lip when I realized my voice was loud enough for him to hear.

Di ako sumagot at tumitig lang ako sa kanya kaagad namang nawala ang ngiti niya at napakunot noo siya. “See? Silence means no.” aniya ni Sir Rafael. “Big no! Because silence means yes he just shy to admit!” “Sheyt ella, ella is mine ang tema mo.... Di ka ba na wet?” aniya ni czarina habang siniko ako at bulong niya. Kumunot ang noo ko. Anong nakaka wet dun?

Asik niya na naging dahilan para matahimik ako Dahil nga ba ito kay Zeri? "S-silent means Yes." Aniya kasabay ng pagkarinig ko sa mahina niyang pag-hikbi "Wala siyang kinalaman dito Zera." Umiwas ako ng tingin pero bigla siyang tumawa

Naghihintay ng isasagot ko sa kanya. "They're said silence mean yes. So I'll take it as a yes. Okay, darling." Anito na napapisil pa sa baba ko at mabilis b****o bago ako iniwañang nakatulala sa kinatatayuan.

Parang may usapang sandaling huminto nang maramdaman ang presensya nila. And their smile is saying something, napaka‑obvious, na para bang kahit hindi siya magsalita ay alam na nila ang nangyari sa buong magdamag. The way their eyes sparkled said everything, para bang may silent announcement na naganap at sila lang ang hindi nakasama. Hindi man sila nagsasalita, pero sapat na ‘yung mga sulyap at titig nila para magpadagdag ng init sa pisngi ni Dia.

After a few minutes, hindi ko na kinaya. “Why are you staring?” Hindi siya nag-angat agad ng tingin. “Because you’re quiet.” “So?” “That usually means you’re overthinking.” Napairap ako nang mahina. “You profile me too much.” “I memorized you.” Napatingin ako sa kanya. Bad idea. Kasi seryoso siya. No hesitation. No shame. “I know the difference between your angry silence and your scared silence,” dagdag niya.

Napalabi si Sharon, kailan ba naman kasi siya hinalikan ng suwerte? Narinig niya itong tumikhim bago nagsalita ulit. “Well, silence means yes.” Tumawa pa ito sa likuran niya. She raised her eyebrows. “Guwapo ako diyan no? ‘Di bale, nag rexona ako kaya mabango na ang kilikili ko.” She rolled her eyes, angatan ba ito ng sariling bangko? Nilingon niya ang lalaki at tinaasan ng isang kilay. “Kabute ka ba?”

Sandali siyang mapanganga, ngunit walang salita ang lumabas mula sa kanyang bibig. "So tell me, why do you suddenly seem to lose your mood and keep quiet? Is something on your mind?" Dagdag na tanong ko pa. Of course, hindi ba halata? Madalas ko siyang inisin dahil iyon ay nagpapapansin ako. Pero alam ko parin naman kung kailan at paano sumeryoso sa usapan.

Pero kahit liyo at wala na ako sa ulirat, ramdam ko pa rin ang sarap na dulot ni Elco sa ibabaw ko. Gusto kong sabihing sige pa, sagad mo pa, bilisan mo, huwag kang titigil, kaya lang ay walang words na lumalabas sa bibig ko dahil kagat-kagat ko ang unan para maging silent night lang ang ganap namin dito.