Silent Battles Quotes Novels & Stories

Nanatili lamang siyang nakatayo roon at nakatitig sa lapida sa kanyang harapan at sa pangalang nakaukit doon. Kumakapit ang lamig sa kanyang mga buto, ngunit halos hindi niya ito naramdaman. What chilled her more was the silence, the kind that had followed her since the day she learned how loud emptiness could be. Dumadapo ang niyebe sa kanyang suot na coat, sa kanyang buhok, sa gilid ng libingan, at nanatili pa rin siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, na para bang ang pag-alis ay katumbas ng pagtalikod sa huling lugar na may mapaglalagyan pa ang kanyang pagmamahal. In her blank stare lived a thousand unspoken words—apologies, lullabies, promises that had nowhere else to land. The world co

I tried to listen inside but I couldn't hear any single word. "Sino ka?" Napalunok ako nang makarinig nang kasa ng baril sa gilid ng ulo ko. "Tatanungin lang kita ng dalawang beses. Sino ka?" There's no one here in the ground at alam kong may silencer ang baril na nakatutok sa akin. Damn, i was caught off guard. Masyado atang napadami ang inom ko. Ang lakas ng tama.

It was this: quiet understanding, honest words, shared silence. And a man who never rushed me, even when his heart was racing to have me back. “Renzo…” I started, habang nakatingin sa malayo. The soft waves lapped gently at our feet, at parang sinasabay ng dagat ang mga alaala ko — hindi ko na mabilang kung ilang ulit ko nang binalikan ang gabi ng takot, ng pagtakbo, ng kasalanan. “Do you ever stop feeling guilty?”

Hindi ko hahayaang isipin ng kahit sino na kayang-kaya nila akong saktan. Bawat ngiting ninakaw nila sa akin, bawat luha na pinilit nilang pumatak mula sa mga mata ko, iyon ang magiging apoy na magpapatigas sa akin, at maghuhubog sa akin para maging mas matalim. They will learn to fear the silence in me more than the words I speak. From this moment on, I am no longer the person they thought they could control. I will never let anyone hurt me again.

sabi niya habang lumalapit, hanggang sa isang dangkal na lang ang distansya nila, “You should know one thing, Raoul.” Inilapit niya nang kaunti ang kanyang mukha. “People who play in the dark hate it when someone points a bright light at them.” Ngumiti nang nakakaloko si Raoul. “And people who live in the light,” sagot niya nang kalmado, “Are not afraid to look into the darkness.” Tinitigan siya ni Silas nang ilang segundo pa, saka tumalikod. “Looks like,” sabi niya nang malamig, “We have a lot to talk about.”

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

I know. "Can i?" paalam ko habang hinihimas ang kaniyang likod. Hindi ito kumibo, "Silence means yes." paos na sabi ko. mabilis ko siyang sinunggaban ng halik habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang hinuhubad ang kaniyang palda.

dugtong ko, “standing in front of you.” “Still breathing.” “Still trying.” “Still hoping.” “Still believing.” “Still choosing.” Tahimik. “New beginnings,” sabi ko, “are not always loud.” “They don’t always come with fireworks.” “They don’t always come with celebrations.” “Sometimes, they come quietly.” “Softly.” “Gently.” “In silence.” “In vulnerability.” “In fear.” “In uncertainty.” Tahimik. “Sometimes,” dugtong ko, “they come when you’re scared.”

Siya lang kaya ng may alam ng waterfalls na iyon or alam din nila Silvana at Silvhari? Dahil pag nalaman iyon ng iba, lalo na ang mga businessman malamang ay pagkakakitaan ang waterfalls. Pagkatapos namin titigan ang waterfalls ay umuwi na rin kami. We talk for a bit most of the time we stayed silent. It wasn't awkward. It's more peaceful and calming. I like it a lot. There's something more deeper and sense when you are with someone in silence, there's no words to utter. You communicate through your heart, because it speaks louder.

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”