Beneath In Tagalog Novels & Stories

I'm sorry . "The B–Baby is o-okay. Sabi wala pa daw isang b-buwan." I'm sorry, I'm sorry. Ayoko lang masaktan ka. Sorry Uge. "Aww. I wonder saan natin nabuo yan. Sa Bed ba natin o sa Bathroom? Baka sa kitchen yung ano–Ay! Baka yung dito sa Opisin—"

alanganin kong sagot. “H-Hindi mo parin maintindihan kung gaano kita ka mahal hanggang ngayon. Mahal na mahal kita. It’s sounds crazy, right! But I really love you..hindi ko rin alam kung bakit ako nagkakaganito,” gumaralgal ang boses niya dahil nagsimula narin siyang umiyak.

Bakit kukunin ni Kelvin ang kotse niya? Nakita ko kung paano hinagis ni Alejandro ang susi na mabilis namang nasambot ni Kelvin na malapad ang ngiti sa mga labi. "What's the meaning of this?" tanong ko sa kanila. Sabay-sabay silang napalingon sa akin. Tila nagulat sila nang makita ako. Akala siguro nila ay nasa taas ako. "I told you, I won on a bet," sagot ni Kelvin habang dinadama ng daliri nito ang kotse na nasa harapan niya.

Matikas ang tindig, maamong mukha, at ang simpleng suot nitong puting polo shirt ay lalong nagbigay-diin sa natural niyang karisma. Sa isang maliit na bahay sa Batangas, hindi maalis ni Hera Ashley ang kanyang paningin sa telebisyon. Hawak pa niya ang ballpen at science notebook, at handa na sanang patayin ang TV para tuparin ang responsibilidad bilang estudyante. Ngunit sa pagdinig pa lang ng tanong, at lalo na nang lumitaw ang mukha ng binata sa screen, parang na-freeze ang oras para sa kanya. "I'm Michael Hugh Perez po from Batangas."

Bigla siyang kinabahan. Sa sentro ng Nueva Ecija, sa ilalim ng pinakamataong gusali, sa ikatlong palapag sa ilalim ng lupa, mayroong isang underground basement. Ang pinuno ng basement ay tinatawag na “Boss”, at sa mundo ng transparent na transaksyon, walang sinuman ang makapapantay sa reputasyon nito. Ngunit limang taon na ang lumipas mula nang ito'y naglaho.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Malalaki ang hakbang na nilisan ni Tibor ang pribadong hospital kasama ang kaniyang alalay na si Bugoy. "Saan po tayo, Boss?" tanong ni Bugoy bago pinaandar ang makina ng kotse. "Purok 5," maiksi niyang tugon. Nababahalang tinapunan ni Bugoy ng tingin ang ginoo. Delikado ang lugar na iyon dahil maraming kalaban ang nakatira doon. "Huwag ka nang magsalita pa at alam ko ang aking ginagawa."

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

kako She just nod her head as a signal. “Okay, I'll just follow you later or maybe I'll sleep here in the sofa. I'll will just finish watching my favorite K-drama." "All right, I'll go first, I'm really sleepy. Bago ka pumasok sa kwarto o matulog linisin mo muna ang mga kalat mo dito," paalala ko "Geeezz! You're acting like a mother again. Go ahead and sleep."

Ang boses niya, malalim, mabagal, parang utos na hindi mo puwedeng suwayin. Huminga ako nang malalim, pero halos walang lumabas na tunog sa labi ko. “B-bakit mo ako pinapatawag?” Tumingin siya, diretso sa mga mata ko. “Sit.” “Ha?” “Sit. Beside me.”