Best Caption For Self Novels & Stories

Basta ang alam ko, nakakaramdam ako ng inis ngayun sa hindi ko malamang dahilan "Tsk, ano ba ang problema mo? Teka lang, anong pagpapa-cute iyang sinasabi mo? For your information Mr. Bracken, hindi ko na kailangan pang magpa-cute dahil cute na talaga ako noh!" may pagmamalaki ang tono ng boses na wika nito. Ang laki talaga ng tiwala sa sarili. Ang self confidence, nag-uumapaw. Sabagay, hindi ko din naman ito masisisi kasi talaga namang maganda itong si Cassandra eh!!!!

Kapag ganito siya magsalita, ibig sabihin ay umaalimbukay na naman ang kakaibang pagiging possessive ng lalaki. Biglang lumambot at lalong luminaw ang ngiti sa kanyang mukha. Sadyang inilapit niya ang sarili, parang naglalambing, at may bahagyang arte sa boses na sinabi niya, “Ako? Siyempre bagay ako sa…” Sandali siyang huminto, saka marahang idinugtong, “…the best.”

Kaya pumasok agad siya doon samantalang ako napa sandal sa pader at inaayos sa proseso yung sarili ko. "Umayos ka self... Bakla ka, hindi ka lalake kaya umayos ka," pagpapaintindi ko sa sarili. Humarap ulit ako sa salamin at bumuntong hininga sakto naman nakita ko lumabas ng cubicle yung kumag kong kapatid.

"Bakit hindi mo ipaglaban ang sarili mo?" "Ayoko ng gulo, dahil ganung pamilya na ang kinalakihan ko. Ayokong may magagalit sa akin dahil nga ang step dad ko lagi na lang galit. Pinipilit kong ifit in ang sarili ko sa lahat Mckenzie, kung alam mo lang! para akong tae na nagpupumilit sumama sa mga pagkain!" "Bakit naman tae pa ang description mo sa sarili mo? pwede namang tubig na lang?"

Panibagong araw na ito, just move on na lang siguro self. Bumaling ang isip ko, sa nanguari ka gabi. Hindi ko maiwasan ang mapangiti. Parang gusto kong makita ngayon si, Lorien. Kaso nga lang, maikling sandali lang ang ibinigay sa amin. Pero, masaya na rin ako, dahil pakiramdam ko nagkaroon ako ng anak kagabi. Kapag ako naman ang magka-baby, ipinapangako kong hindi ko siya pababayaan. Pangako ko na gagawin ko ang lahat para sa kaniya. Mamahalin ko siya na higit pa sa buhay ko. Mas ipaglalaban ko siya sa mga taong pwedeng sumira sa amin. ANO KA BA NAMAN SELF, ANG ADVANCE MO NAMAN MAG-ISIP, HINDI KA PA NGA NABUBUNTIS NI, ANDERSON EHH. TUMIGIL KA NA NGA LANG BAKA MAGING PANAGINIP LANG ANG LAH A

sagot niya sa wakas, sabay ngiti. Hindi lang ito tungkol sa inspiration para sa design. Hindi lang ito tungkol sa Spring o Summer. Ito ay tungkol sa kanya. Sa pagbawi ng kapayapaan. Sa pagbawi ng sarili. “Tagaytay it is,” sabi ni Amber, at sumandal sa headboard habang pinipilit pigilan ang ngiting hindi mapigilan. “Para makalimutan ko muna lahat.” Ngumiti rin si Natasha habang hinihiga ulit ang sarili. “At para naman makapag-break ka sa kaka-overthink sa ex mo na parang may lifetime subscription sa utak mo.”

'' ''Kailangan niyang pumayag kung hindi ay mawawalan ka kaagad ng trabaho. Bigla akong kinabahan. ''Huwag kang mag-alala. Malakas ang pakiramdam ko na sa pagkakataon na ito ay nakapagdesisyon na siya." Nakahinga ako nang maluwang. "Sige na. Maupo ka na." "Salamat po." "Now, tell about yourself." "Ho?" "Sometimes, telling about yourself personally is way better than a CV." "Uhm, siguro nga po. I mean, tama po kayo."

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.