Better To Remain Silent の小説・ストーリー

Its better to be this way sage, alam ko namang nahihirapan ka, at nahihirapan rin ako, hindi siguro talaga pwedeng ipilit ang di pwede. Leaving is the best thing to do in this situation, because sometimes it is not leaving that hurts the most but staying is.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Fuck, calm down self. "Since may utang ka sa amin, can we claim it now?" magsasalita na sana ako nang hinigit nito ang batok ko sabay siil ng halik sa mga labi ko. Napaka aggressive ng halik nito na halos hindi na ako makahinga. "Silence means yes"

sabi nito na tila nag-aalala, pero ang tono ay kabaligtaran. “Exactly. Don’t get carried away sa mga chismis. Hindi rin naman maganda sa image,” dagdag pa ng isa. “At ikaw, Reina… you should just pretend you don’t hear anything. Sometimes, it’s better to stay quiet,” sabi pa ng isa, tila nagbibigay ng payo, pero sa totoo lang, parang pinipilit lang siyang tanggapin ang maling paratang. Sa isang iglap, ang simpleng usapan ay naging isang malinaw na akusasyon.

At doon, sa simpleng linya na iyon, may isang bagay na tuluyang nag-shift—isang tiwalang hindi na kailangan ipaliwanag. “Why are they quiet?” Ang tanong ni Ellen ay hindi galit— ito ay iritasyon. Sa conference call kasama ang legal team niya, walang sumasagot agad. “They’re not reacting publicly,” sabi ng isang abogado. “That’s not necessarily bad.” “Wrong,” putol ni Ellen. “That’s worse.” Tahimik ang linya. “Silence means preparation,” dagdag niya.“And preparation means they found something.”

So in the end, I just stayed silent. Lumapit ako, mabigat ang hakbang. Wala na akong lakas para magpaliwanag pa. Ayokong lalong lumala. Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong umiwas. Because if there’s one thing I’ve learned from all of this, it’s that genuine care doesn’t always mean you have to stay. Sometimes, you have to let go—so they won’t get hurt anymore, and so you can finally find peace within yourself. Ang tanong, kaya ko ba?

Pero kahit tahimik, ramdam ko na parang may tension na bumabalot sa buong bahay, parang may bagyong paparating at naghihintay lang ng tamang oras para sumabog. Bumalik ako sa kama at naupo ulit, this time mas mabagal ang galaw ko, parang bigla akong napagod sa dami ng iniisip ko. Pinagdikit ko ang mga kamay ko at yumuko, iniisip kung ano ang dapat kong gawin sa sitwasyong ito. Should I say something? Should I stay silent? Should I pretend I don’t know anything?

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

I already learned my lesson but the scars still give me fear and doubt. I can still love but….maybe not now Because I cannot handle another pain Napabuntong hininga nalang ako at kinuha ang cellphone ko. Vinideohan ko ang pag-ulan bago nag log-in muli sa aking account at ipost ang video na kinuha ko. Hindi na ako nag-abalang maglagay ng caption, sometimes we only need silence to be understood…we do not need to explain everything and please everyone. “Galit ka pa ba?” tanong ni Clout

Siya ang unang bibitaw. “Should I confess? Or should I stay silent?” bulong niya sa sarili. Tahimik ang buong paligid, pero sa dibdib niya, parang may sigawan. Konsensya laban sa takot. Pag-ibig laban sa kasalanan. “For the first time, I wasn’t sure if silence was mercy or cowardice.”