Better To Remain Silent Mga Nobela at Kwento

“Marami akong naiisip kapag tahimik ako. Minsan nago-ovethink, may mga maaalala, basta! Ayoko ng tahimik.” “Well for me, I want silence.” “Bakit?” “Ang payapa kasi kapag tahimik. Kapag tahimik, pinagmamasdan ko lang 'yung paligid tapos mawawala ang mga ibang iniisip ko dahil naaaliw ako.” “Baliktad talaga tayo,” aniya. “That’s why we’re not friends.” “Hoy, Nico!” Here she is. Mag-iingay na naman. I should not have said that.

tugon ko at tinawanan siya. "Well, we have our own different perspective anyway. And revenge is a subjective matter," aniya. "Silence was never the best revenge but a fake respond to make yourself feel that you know better. Have you ever thought that all of our daily decisions and laws are somewhat religious? We couldn't kill 'cause it's forbidden by the Holy Testaments of God, but what if we could? Then that "Silence is the best revenge" was never invented. For me, silence is the best revenge choice if you don't have a choice. But, the best revenge is when you could return the pain they gave you a hundred times worse," wika ko na kaniyang pinakinggan.

Basta sa’kin siya uuwi gabi-gabi. Siguro nga baliw na ako. Pero mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya at hindi ko kayang mahiwalay kaming dalawa. If keeping my silence could have us peace, then be it. Ayokong dumating sa punto na mag-aaway kami ni Fabian sa mga bagay-bagay dahil nakakapagod. At hindi ko kakayanin kung magkakahiwalay kaming dalawa.

“Magkaiba iyon.” Lumapit siya nang tuluyan. Mas seryoso na ngayon ang mata niya kaysa galit. “Every time they pull something, sinusundan mo agad. Every time they react, mas lalo kang lumalalim.” “And staying still changes nothing.” “At least staying still gives you time to think.” Doon bahagyang nagbago ang expression ni Yuhei. Hindi galit. Pagod. Pero mabilis din nawala.

Hindi kaya sila nagugutom? [To: Rowan Psst! Gutom na ‘ko.] Wala pang isang minuto ay tumunog na ang cellphone ko. “Pwede bang i-silent mo ang phone mo? It’s distracting.” Maarteng sabi ng babae sa likod ko sabay hawi ng buhok niya. “S-sorry, is-silent ko na lang.” Nginitian ko siya pero inirapan niya lang ako. Maldita!

Hindi maipagkakaila na bihasa siya sa paggamit ng baril at sa pag-asinta ng target. Bihira lang ang nakakalabas ng buhay sa silid na ito. Your life depends on the words you choose to let go. But, you can't keep quiet either. Everyone knows his personality and the more you tried to explain, the more he wants to pull the trigger. Just hearing his deep cold voice could make one shiver in fear.

Sa gwapo ba naman ng pagmumukha niya na parang daig niya pa yata si James Reid kahit simple lang ang porma niya kaya sigurado akong hindi siya masamang tao. Magkasabay kaming dalawa na naglakad hanggang sa may parking area ng airport habang tahimik lang kami parehas sa bawat isa. Ano nga ba naman ang pag-uusapan namin. Wala naman kaming kuneksiyon sa bawat isa saka gusto lang naman niya na tulungan ako kaya sige lang pero parang may gumugulo sa isipan ko. "Silent is dangerous- hala!" Ang pananakot ko sa sarili kong isipan tapos napahinto bigla ako sa paglalakad kaya tumigil din siya.

"Yes, Debbie. I was never angry at you or Hana. Not even Steven or Orion. Wala kayong ginawang masama sa akin." "Kasi," she said, voice softening, "We didn't know what happened to you.. pero iniisip ko rin lately, maybe not knowing was already part of the problem." I paused. She was right. But I didn't come here to hold grudges that weren't mine to carry. "I think sometimes," I said slowly, "silence isn't the crime... but choosing to stay silent when it matters? That's where the cracks start." She nodded, biting her lip. "Thorne... he's been quiet. Since the shoot. Hindi namin alam kung anong iniisip niya. Pero... we noticed it."

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.