Boredom Inside Out Novels & Stories

Sa gitna ng maingay na paligid, makapal na usok, at nakakabiglang amoy ng alak at pera dito sa loob ng Hide Out, parang lalong kumakain sa akin ang sakit. Every single second feels like torture. Bawat sandali, ang mukha mo at ang paraan ng pagtingin mo sa akin ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko—isang tingin na parang wala akong halaga, parang hindi naging bahagi ng buhay mo. Kahit anong dami ng inumin ko, kahit anong tapang ang ipakita ko, nandiyan pa rin ang hapdi na parang nanunuot hanggang sa buto ko. I need something else. Anything. Kailangan ko ng anumang bagay na makakapagpatalsik sa’yo sa isip ko, kahit saglit lang. Kahit sa marahas na paraan, kahit sa maruming paraan... basta m

Usisa ko habang nasa balkonahe ng bahay at nakamasid lang sa mga ito. Inalis ko ang kamay sa aking bibig bago ko pa maubos na ngatngatin ang mga kuko ng daliri ko kakaisip kong paano ako makakalabas dito. Kakainin na kasi yata ako nga boredom sa bahay na ito. Sa laki ba naman kasi at ako lang ang nakatira sa loob maliban ang iilang mga katulong at mga security na nasa labas na hindi man lang ako kinakausap ng matino ay lalanggamin ako ng wala sa oras.

Pinagpatuloy lang niya ang ginagawa kahit panay kausap pa rin sa kanya. Gusto na niya sanang paalisin ito dahil panay ang buntot sa kanya kahit saan room siya magpunta. Ayaw man niya maging bastos kaya lang naiirita na siya. "Ang hirap kasi ng walang kasama sa apartment, nabo-bored ako kung gusto mo sama ka mag–" "No, thanks," putol niya sa sinasabi ng babae.

Itinago ko agad sa loob ng cabinet. Dinala ko yung mga pagkain sa loob ng kwarto, at nagdala din ako ng extra na upuan. "Dito tayo kakain ah, nanonood kasi ako ng chinese drama" "Nanonood ka din nyan? Ang title nyan ay The Last Goddess diba?" Paborito ko rin nyan, minsan kasi nagi-imagine ako na ako yung bida na si chow Rosie" maarteng sabi ni Ethan.

ng maramdaman ko na malapit na sya at saka ako tumayo at itinutok ang alaga ko sa butas nya. ng ipapasok ko na ito ay may napagtanto ako. masikip ito at mukang hindi basta basta maipapasok ng walang pwersa. dinahan dahan kong ipasok ito at ng naipasok ko na ang ulo ay pwersahan ko na itong isinuksok sakanya. naramdaman ko na may napunit sa loob nito' At alam ko saaking sarili ang ibig sabihin nito.

At bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin nahuhuli ang mga suspect? Huminga muna ako ng malalim bago nagfocus sa trabaho. Nakatayo ako sa labas hawak-hawak ang tray. Sampung minuto ang lumipas bago natigil ang ginagawa niya. Kumatok muna ako ng tatlong beses bago pumasok sa loob. Unang pasok ko palang sa loob ay masasabi ko talagang malawak ang music room niya. Parang isa itong guest room na may sala set L shape, a light grey fabric sofa. A very modern yet classic style.

Tumawa ako na parang baliw. After my fifth shot, my eyes started to feel tired. Parang lumilindol, sobrang init na rin ng katawan ko. Gusto kong maghubad pero ayoko. Ano ako? Wala sa katinuan? Napatawa ako sa naisip bago nagsimulang maglakad papunta sa- ewan. Hindi ko na rin mahanap ang mga kaibigan ko. Psh, mga bobita. Pagewang-gewang akong naglakad papalayo sa crowd at napapatawa kapag may aksidenteng bumabangga sa akin.

Tumingin sa relo si Polly, 4:45 PM na. Pagkalipas ng labinlimang minuto, nakakaramdam na sila ni Polly ng gutom at pagkauhaw. Bukod pa doon ay kailangan din nila ng restroom para sa tawag ng kalikasan. Walang problema kay Polly dahil kaya niyang umihi sa damuhan pero kilala niya kung gaano kaarte si Seiri at hindi ito papayag na umihi na lamang kung saan-saan.

Iniling-iling ko ang ulo ko sa mga naiisip. Nawala naman ang mga isipin ko dahil sa mga narinig kong haing ng isang babae. Napakunot naman ang noo ko dahil doon. Nanggaling ang boses sa isang cubicle dito sa loob. Ang akala ko ako lang tao, meron pa pala. Alam ko naman ang nangyayari sa loob no'n, kaya napa iling nalang ako at gumawi na ng pintuan para lumabas. 'Isang bata na naman ang masasayang'. Sambit ko sa isip ko.

Hawak na nito ang itak at mukhang nataranta dahil sa ingay na nagmula sa labas. “Bhe, anong ginagawa mo dito, madaling araw pa lang ah,” takang pansin na lang ni Bobby. Dali-dali na lang siyang nagtungo sa loob upang saluhan ang kasintahan, halos hindi tuloy sila magkanda-ugapa sa pagsusumiksik sa loob dahil maliit lamang ang naturang kubo. Halos pang-isang tao lang ang kasya roon at bahagya pa ang taas nito na tila isang munting tore sa kanilan bakuran.