Breathtakingly の小説・ストーリー

Medyo naging at ease ako pero nung nararamdaman ko ang pag-angat na pag-angat para akong mabubuwal sa sobrang kaba. "Open your eyes, Buds.." Umiling ako. No way! Susuka ako kapag ibinukas ko ang mata ko. "Open your eyes. Don't look down. Trust me." Kumalma ako. Napakalambing kasi nang pagkakabulong sakin ni Storm. Dahan dahan ibinukas ko ang mata ko and I was shocked of what was in front of me. I was so amazed by the beauty of it! It's the sunset! Shucks! Sobrang gandaaaa! Nilingon ko si Storm na nahuli kong nakangiti at nakatitig lang sakin. I smiled at him. Muli kong binaling ang tingin sa papalubog na araw. I heard a click of a camera kaya nilingon ko si Storm. Ibinaba niya ang kaniyang k

Parang isa itong alarm clock na parating nagpaalala sa kanya, na dapat ay hindi siya magpatangay sa pang - hipnotismo nito. Pero sa tuwing nakikita niya ang maliwanag nito na awra. Ang pagngiti nito, ang malambing nito na boses. Maging ang pagkislap ng mata nito ay unti - unting napapawi ang kanyang agam - agam. Beautiful, graceful. Those words are not enough to describe Raine.

Well, I am. "I will never get tired as long as it's you, Heaven," namamaos ang boses niya habang mariing nakatitig sa mga mata ko habang ako, gagi, kinikilig! Itong mga ganito niya, 'yong effortless lang naman niyang sinasabi ang mga salitang 'yon pero malaki pa rin ang impact? Siguro, kapag nandito si Breach, maiintindihan ako ng gagang 'yon lalo na' mahilig rin 'yon sa guwapo!

Nang lumapit siya sa liwanag ay doon niya na-diskubreng sinag pala ng araw iyon. It feels amazing to see it just through the gadget and she's not burning... The next thing is the audio roars as if a boat is just beside them, in no time it flashes an image of a speed boat while sailing the wide and clear ocean. Sakay-sakay siya no'n at si Venedict na labis pang ikina-mangha ni Blythe.

Naabot pa ng kanyang tainga ang malutong na tawa ng binata bago nakuha ang kanyang atensyon sa magandang tanawin sa ibaba. She just mouthed "wow" as the cityscape unfolded beneath her like a vibrant tapestry, cradled by the lush green mountains. The emerald grass blanketed the slopes, providing a striking contrast to the urban landscape. Sunlight danced on the buildings, their roofs sparkling like scattered jewels amidst the sea of greenery. The fresh, crisp air carried the scent of nature, merging with the distant hum of city life. It was a breathtaking panorama, a perfect blend of man-made wonders and nature’s serene beauty, creating a scene that felt both grand and peaceful.

parang may ibang ritmo na gumagapang sa pagitan naming dalawa. Pagdating namin sa rooftop, bumungad ang malamig na hangin at ang tanawin ng lungsod sa gabi. Parang saglit na bumagal ang lahat. May mga planter sa gilid, maliliit na ilaw sa pathway, at isang mahabang wooden bench sa may railing. Tahimik ang buonh lugar. Walang ibang tao. At sa katahimikan na iyon, naramdaman kong muli ang bigat sa dibdib ko—pero hindi na ito kasing bigat ng kanina. Iba na. Mas personal.

Every breath feels borrowed. I swim deeper, eyes wide. Coral blooms like underwater cities—spires of pink, orange, and violet. A stingray flutters beneath me, graceful as a silk scarf in the wind. I break through the water, gasping—not from exertion, but emotion. That was so beautiful!

Dahan-dahang gumalaw ang kanyang paningin—mula sa mahahabang pilikmata ng lalaki pababa sa mga labi nito. Manipis ang mga labi ni Brielle, may malinis na kurba at natural na kulay na tila lalo pang pinatingkad ng liwanag sa paligid. Makinis at maayos tingnan, parang likhang sining na hindi sinasadyang nakakakuha ng atensyon. Sa sandaling iyon, hindi maipagkakaila—tila may kakaibang hatak ang mga iyon. Napakurap si Janella.

Natatakot ako na baka bigla nalamang niya akong bulyawan kung magbubukas ako ng usapan. I laid my back against the warm seat at pumihit ang ulo pakanan, gusto ko nalang buruhin ang sarili sa pagtanaw sa magandang paligid. The horizon started to get red, and the the sun is slowly rising. I saw a classic beauty. It was a breathtaking beautiful and absolutely jaw dropping scenery.

Her hair cascaded beautifully, the soft curls catching the light with every movement. She was ethereal. Untouchable. Radiant. A hush fell—followed by a gasp that rippled through the room like a wave of awe. No one moved. No one breathed. Even the chandeliers seemed to shine brighter for her. --- THE MALE REACTIONS Brent froze mid-sip, his champagne glass lowering unconsciously. His eyes widened—captivated, stunned, entirely undone. “God… she’s…” napabulong siya, parang hinigop ng multo ang boses niya. His heart hammered in a way he hadn’t felt since childhood.