Breathtakingly Romane & Geschichten

Muntik ko ng mabitawan ang aking phone nang nakita ko ang aking pangalan. MAXEY, BLAKELEY FAVRAEU "Oh my God! You are one of the top examinees!" sigaw ni Britney. Napalingon ako sa kaniya. "Girl, you are the top 1 among thousands of examinees!" dugtong ni Britney habang nagtatalon sa sobrang tuwa.

Napakagat ako sa pang-ibaba kong labi habang sinusubukang itago ang nanginginig kong ngiti. Lumapit pa siya nang kaunti sa akin, halos maramdaman ko na ang init ng kan’yang katawan sa likod ko. “You don’t even realize, do you?” bulong niya sa aking tainga. “How breathtaking you are. How much you undo me without even trying.” “S-Sandro…” halos pabulong kong saway, pero ang totoo’y lalo lang akong kinilabutan sa sarap ng bawat salitang lumalabas sa kan’yang bibig.

Sagot ni Trixie habang hinawakan ang kamay ng bata. Saka nagsalita si Sebastian, habang nakatingin sa tanawin. Ngunit hindi lang tanawin ang pinagmamasdan niya—kundi ang babae sa tabi niya. “You know,” aniya, kalmadong kalmado ang tinig. “The view from up here is breathtaking… but you… you rival even the sunset.” Napalingon si Trixie, hindi makapaniwala. “What?” “I’ve seen the best skylines in the world. But you? You’re more beautiful than this sky,” mahinang sagot ng lalaki. “I mean it. You look like the sunset behind you.”

Habang nasa taniman ang tatlo ay nandito naman sa batis si Brael kasama si Hasumi. Pareho silang namangha sa nakita nila. Napakalinis at napakagandang tingnan ng batis. "Damn! I am never been in paradise but I guess I am now," sabi niya na hindi makapaniwala kung totoo ang nakita. "Grabe! Ang ganda." Tumapak ang babae sa tubig. "Putang anghel! Ang sarap sa pakiramdam ng tubig," sabi ni Hasumi.

Walang hirap na nag lambitin ako sa bawat sangâ ng pinakamataas na puno hanggang sa narating ko ang mataas na bahagi nito. Inilagay ko ang dalawang daliri ko sa pagitan ng aking bibig at muling nagpakawala ng isang marahas at malakas na sipol. Napangiti ako ng muling lumitaw si Sky at humuni rin ito ng malakas bilang tugôn. Halos umawang ang aking bibig, dahil mula dito sa aking kinatatayuan ay nakikita ko ang kabuuang tanawin ng Sierra Madre. Maging ang mga kagubatan na nababalot ng makapal na luntiang dahon ng maraming halaman. Kahali-halina ang natural na ganda ng kalikasan na wari moy isang paraiso.

The situation was surreal, terrifying, and yet… strangely exhilarating. Gosh, someone answer me, normal pa ba 'to?

baling nito sa pagkain. Ilang saglit lang ay nakaupo na sila sa viewing deck at parehong namamanghang tinititigan ang kagandahan ng paligid. Nature is such a spectacle. Ang dahan-dahang paglitaw ni Haring Araw at ang pagpalis ng fogs at pagpalit ng berde at magandang tanawin ay nakakahigit ng hininga. Those mountain ranges are so scenic and picture-perfect. “Breathtaking.”

Kasabay nang pagluwag ng bra ko ay siya rin pababa ng panty ko sa mga binti at paglipad noon sa likod ni Luntian. Napatanga ako sa kaniya. “That's way easier than that,” turo niya sa bra ko. “E, bakit parang hiningal ka?” tuya ko. “It's breathtaking,” parang hinahapong aniya. Lumitaw ang dimples niya nang pareho kaming natawa. Mukhang anghel na siya ulit, nagliliwanag kapag ngumingiti. Wala pa akong na-encounter na tinawag na breathtaking ang bagay na iyon sa ibaba. Pero kung iisipin, breathtaking nga dahil mukhang malulunod si Luntian kung sisirin niya ako roon. I'm so wet!

Hindi ko mapigilang manibago dahil madali na akong mapagod hindi katulad noon na tumatakbo pa ako. Nang makarating kami sa tuktok ay sakto namang paglabas ng araw. Hindi ko pa rin mapigilang mamangha habang pinagmamasdan ang araw na unti-unting tumataas. Pinikit ko ang aking mga mata dahil sa sobrang sayang nadadarama. Pagkamulat ko ng aking mga mata ay nakita ko sila na mangha-mangha sa kanilang pinapanuod. “Breathtaking,” sabi ni Primo na agad na sinang-ayonan ng lahat. Pati si Zero na walang emosyon palagi ang mukha nakitaan ko ng pagkamangha.

Hindi siya palasalita ng ganito, kaya kapag sinasabi niya ay ramdam mong totoo, ramdam mong galing sa puso. Ang aurora borealis ay lalo pang naging masigla. Parang may sariling musika ang paggalaw ng mga kulay, kahit tahimik ang paligid ay parang may himig kang naririnig sa loob ng puso mo. Ang mga bituin ay tila mas lalong kumikislap, parang nakikiayon sa bawat pagsayaw ng liwanag. “Mommy…” muling tawag ni Arielle, this time mas mahina, mas inaantok. “It so beautiful…”