Bringing Back Memories Novels & Stories

"Did she lose her memory forever or will it come back soon?" tanong ko sa doctor. "Yes of course it will come back. We just don't know when. Some patients have their memory back after a few minutes, hours, and weeks. There are also patients who take months before the memory returns. So, in her case we'll observe her," sunod-sunod na paliwanag ng doctor sa akin. Napatango naman ako, dahil ang mahalaga ay gising na si Allison. Iyon ang mahalaga sa akin ngayon, ang makita siyang gising na at nakakapagsalita.

Paano kung sa oras na bumalik ang memorya niya, hindi na niya ako mahal? Alam kong medyo malabo ang iniisip ko. Alam kong malabo ang iniisip ko na sa kabila ng lahat ng mangyayare ay babalik at hahabulin niya pa rin ako, pero gusto kong umasa. Gustong gusto kong umasa. Van said that sometimes it takes a year before the lost memory will be back, lalo na sa case niya, but I trust him. I trust his love for me.

"If you want to help me, why don't we start talking about what happened to our relationship before we got into an accident? Hindi ba mas maganda 'yon at baka bumalik lahat ng memory ko?" "Babalik pero sasakit?" "Hindi natin malalaman kung hindi susubukan." "I don't want to force your brain to remember everything. Kaya gusto ko dahan-dahan. If you remember the things that make you mad, will it help you to recover? Why don't we start with the good memories? Bakit gustong-gusto mong maalala lahat ng pangit?" Ngumuso ako at pinaglaruan ang daliri sa kamay.

Pero wala akong mai-react. But when our happy memories came flashing on my head. That's when I start breaking down. I wanted to go back to those times. I suddenly want to beg Him to give me the ability to turn back time. Kahit saglit ko lang na mabalikan 'yung mga panahon na 'yon. Maramdaman ko lang ulit 'yung saya. Kasi kung alam ko lang na matatapos din pala ang lahat ng 'yon, sana nilubos ko na.

Pinagmamasdan pala niya ako. Nakangisi namang tumingin sa akin si Ranna. "Memories bring back memories?" tukso pa niya. I just sighed. Nakaka-miss. Kung puwede lang ulit bumalik sa dati, pero kahit naman bumalik ako, uulitin ko pa din ang ginawa kong desisyon.

Hindi ako pwede maging mahina sa sitwasyon na ito. “Huwag kang mag-salita ng tapos Dave. Because once you gain your memory back, at wala na ako sa piling mo. Trust me, mag-sisisi ka sa mga salita na pinapakawalan mo,” saad ko bago bumaling kay Mabel.

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.

Flashback Marahan kong pinunasan ang luhang tumulo mula sa aking mga mata. Sariwang-sariwa sa isipan ko ang lahat ng 'yon. Hanggang ngayon ay naaalala ko ang ginawa ko no'ng araw na 'yon. Kung maibabalik lang ang oras, kung maibabalik lang ang pagkakataon, hindi na sana ako nagpumilit na bumaba pa ng sasakyan. Hindi na sana ako tumakas pa.

pahayag niya. Ngumiti naman ako sa kanya, “Saka na. Pagbalik mo dito.” Isang matamis na ngiti ang sinagot niya sa akin saka niya ako niyakap. Hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman ngunit parang ayaw ko nang bumitaw sa pagkakayakap niya sa akin. Ang sarap lang sa pakiramdam. (End of Flashback)

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.