Novel & Cerita Buhay Probinsya Quotes

“Kumusta na po ang sitwasyon niyo rito sa probinsya, ‘Nay? Naging maayos na ba?” “Naku! Sobra! Sobrang ayos na! Wala na ‘yung mga mayayabang na tagalabas na kung makaasta akala mo may-ari sila ng mga lupain dito!” kitang-kita ang kasiyahan sa pagmumukha ng matanda. “Hali kayo at simulan na natin ang pagsasalo at live na pagdodokumentaryo!”

Ilang taon din na nanatili kami sa lugar na ito at napamahal na sa akin, pero kailangan naming umalis, babalik naman si papa dito, dahil may mga tanim pa siya na kailangan na anihin. Tanghali na nang dumating kami sa bahay, sobrang tahimik na para bang walang nakatira, ganito ang gusto ko sa probinsya. Tahimik, walang gulo di kagaya sa syudad, sariwa din ang hangin sa probinsya at higit sa lahat maraming prutas at gulay ang maaaring kainin. Ito ang gusto kong buhay, tahimik.

Kumusta po kayo,Aling Maria? Mukang tumanda po kayo ng husto?'' Tanong ni Benjie sa magalang na salita. "Naku, Hijo,, Sa hirap ba naman ng buhay rito sa probensiya,eeh" Talagang tatanda ang tao."Hito nga at naghihirap parin kami hanggang ngayon.Tulad parin kami ng dati,isang kayud isang tuka. Kung wala pang padala si Rheana ay nagtitiis ako sa paglalabada,para lang mairaos ang isang araw namin.

bigla niyang kambyo na para bang napansin niya agad na nag-aalangan ako. “Nasa probinsiya ako ng Elhora noon. Niligtas ko 'yong buhay niya hanggang sa palagi niya na akong kinukumusta at tinutulungan,” I answered safely. Tumango-tango naman siya at hindi na muling nagtanong pa.

Pwede mong sagutin o hindi. "Probinsyano ako, ang aking mga magulang ay nagmana lamang ng matalinong isip. Para sa kanila, ang katalinuhan at husay ang makakapagbigay sa akin ng lahat ng kailangan ko. Iyon lang ang masasabi ko."

“Hay, kapag minamalas ka nga naman.” Napabuntong-hininga na lamang ako. Ito rin ang isa sa mga problema ko rit sa probinsya eh. Hindi naman sa maarte ako, sadyang hindi lang talaga ako sanay maglakad sa mga ganitong daan. Nagsimula na namang pumatak ang ulan. Samantalang ako ay hindi pa rin alam kung ano ang gagawin. “Hay ano ba ‘yan!”

"Keri na namin. Basta shut up ka lang, okay naman sa probinsya Ada, madali lang buhay doon basta marunong ko lang gumawa ng paraan. Basta nandito lang kami, huwag kang mahihiya sa akin, wala ka namang ginagawang masama, e. Isipin mo na blessing ang bata na tinanggihan ng isang taong hindi grateful." Tumango ako at ngumiti, walang pumapasok sa utak ko pero sapat na 'yong nandito sila sa tabi ko kahit hindi ko pa tuluyang nasisiksik kung ano ang nangyayari.

Halatang hindi rin nila pinapabayaan ito. Maraming mga probinsya ang nasisira na dahil sa pagiging desperado na mabuhay araw araw. I can't blame them no one can blame them, kung yun ang naiisip nila na ikaka-buhay nila, kahit masira ang inang kalikasan kung ang kalam ng sikmura na ang kalaban mapipilitan ang bawat pamilya..

"Masarap ang simoleng buhay kapag natutunan mong pahalagahan ang mga maliliit na bagay. Sa probinsya lahat presko, walang ingay, walang gulo. Kapayapaan lang ang mararamdaman mo dito." Natahimik silang muli at kapwa dinaramdam ang masarap nilang umagahan. Pumasok sa kaniyang puso at isipan ang sinabi ni Nanay Esther na kapayaan. Ang salitang iyon at ang pamumuhay na iyon ang pinaka-inaasam niya na ngayon ay unti-unti na rin niyang nakukuha.

Saka nagpaiwan na lang ako ng mensahe na wag silang mag-alala sa akin, sa awa ng Diyos alam kong hindi ako nito pababayaan. Naglakad-lakad ako sa dalampasigan bago pumunta sa malapit lang naman na palengke. Sinasamyo ang napakagandang sinag ng araw. Napakaganda talaga dito sa probinsya… Simpleng namumuhay ang mga tao, at masasabi na mga masasaya nga sila. Sa lungsod kasi, halo-halo ang problema at ang lahat pinuproblema ay ang tinatawag na pera. Dito sa probinsya, narito ang dagat para pagkunan nila ng hanapbuhay. Ang pag-asa ng karamihang tao dito.