Buhay Probinsya Quotes 소설 & 이야기

bigla niyang kambyo na para bang napansin niya agad na nag-aalangan ako. “Nasa probinsiya ako ng Elhora noon. Niligtas ko 'yong buhay niya hanggang sa palagi niya na akong kinukumusta at tinutulungan,” I answered safely. Tumango-tango naman siya at hindi na muling nagtanong pa.

Pwede mong sagutin o hindi. "Probinsyano ako, ang aking mga magulang ay nagmana lamang ng matalinong isip. Para sa kanila, ang katalinuhan at husay ang makakapagbigay sa akin ng lahat ng kailangan ko. Iyon lang ang masasabi ko."

“Hay, kapag minamalas ka nga naman.” Napabuntong-hininga na lamang ako. Ito rin ang isa sa mga problema ko rit sa probinsya eh. Hindi naman sa maarte ako, sadyang hindi lang talaga ako sanay maglakad sa mga ganitong daan. Nagsimula na namang pumatak ang ulan. Samantalang ako ay hindi pa rin alam kung ano ang gagawin. “Hay ano ba ‘yan!”

"Keri na namin. Basta shut up ka lang, okay naman sa probinsya Ada, madali lang buhay doon basta marunong ko lang gumawa ng paraan. Basta nandito lang kami, huwag kang mahihiya sa akin, wala ka namang ginagawang masama, e. Isipin mo na blessing ang bata na tinanggihan ng isang taong hindi grateful." Tumango ako at ngumiti, walang pumapasok sa utak ko pero sapat na 'yong nandito sila sa tabi ko kahit hindi ko pa tuluyang nasisiksik kung ano ang nangyayari.

Kumusta po kayo,Aling Maria? Mukang tumanda po kayo ng husto?'' Tanong ni Benjie sa magalang na salita. "Naku, Hijo,, Sa hirap ba naman ng buhay rito sa probensiya,eeh" Talagang tatanda ang tao."Hito nga at naghihirap parin kami hanggang ngayon.Tulad parin kami ng dati,isang kayud isang tuka. Kung wala pang padala si Rheana ay nagtitiis ako sa paglalabada,para lang mairaos ang isang araw namin.

Halatang hindi rin nila pinapabayaan ito. Maraming mga probinsya ang nasisira na dahil sa pagiging desperado na mabuhay araw araw. I can't blame them no one can blame them, kung yun ang naiisip nila na ikaka-buhay nila, kahit masira ang inang kalikasan kung ang kalam ng sikmura na ang kalaban mapipilitan ang bawat pamilya..

"Masarap ang simoleng buhay kapag natutunan mong pahalagahan ang mga maliliit na bagay. Sa probinsya lahat presko, walang ingay, walang gulo. Kapayapaan lang ang mararamdaman mo dito." Natahimik silang muli at kapwa dinaramdam ang masarap nilang umagahan. Pumasok sa kaniyang puso at isipan ang sinabi ni Nanay Esther na kapayaan. Ang salitang iyon at ang pamumuhay na iyon ang pinaka-inaasam niya na ngayon ay unti-unti na rin niyang nakukuha.

papadyak padyak kong sabi sa kanya. "Para maging katulong mo dito?" napataas naman ang kilay ko. "Hindi ko kailangan ng katulong." "Kaya mo bang magbuhat?" "Oo naman, maliit lang akong tingnan pero sanay ako sa mabibigat na trbaho sa probinsya." buong pagmamalaking sabi ko sa kanya, na totoo naman. Sa probinsya sanay kaming magbanat ng buto sa murang edad pa lamang. Kapag umaani ng mais, at mga gulay kanya kanya kami ng pagdadala kasi lahat kami kumikilos at may kanya kanya kaming ginagawa.

Hangga’t sinasabihan ako no’ng si Tiya Judy o ‘di kaya’y si Nanay, tinatanggap ko kahit sino pa man ang may-ari nito. Ang bayan namin ay puros ka-tubohan, mayroon din namang palayan. Pero sikat ang probinsiya namin bilang Sugarbowl of the Philippines daw kasi mahigit sa kalahati ng asukal na ginagawa sa buong Pilipinas ay galing sa probinsiya namin. Iba’t-ibang pamilya ang mga nagmamay-ari nito. May mayayaman, may simpleng pamilya lang, at mayroon ding pagmamay-ari mismo ng gobyerno.

Napabuntong-hininga ako. Lumipas pa ang mga araw. Paulit-ulit lamang ang nangyayari. Lagi akong kinakausap ni Tita sa tuwing natatapos ang pag-aaway nila ni Tiyo. Lagi niyang sinasabi na ayos lamang iyon kahit alam kong hindi naman talaga. Hindi ko rin masisisi si Tiyo. Mahirap talaga kumita ng pera rito sa probinsiya. Tapos marami pa ang kaniyang pinapakain.