Novel & Cerita Buhay Probinsya Quotes

Kaya hanggat may ipon ako at madudukot ay ako na. Matipid din ako pagdating sa pera at hindi ako bumibili ng mga bagay na hindi ko naman kailangan. Sa pagkain lang talaga ako magastos. “Puwede po bang umuwi ako saglit sa probinsiya Lo?” Tanong ko sa kaniya. Hindi ko pa alam kung kailan pero saka na. “Oo naman, ngayon na ba?” Napailing ako.

Seryosong tanong niya. "Come on, Mr. Probinsyano, ayokong habang buhay ay nandito ako sa probinsyang 'to. Saka saan ba nahahantong ang isang relasyon na walang pagmamahal? Diba sa divorce? I also want to find my true love at habang nakatali ako rito, sa tingin mo mahahanap ko 'yun? Gusto ko rin naman maging masaya sa piling ng lalakeng mamahalin ako at mamahalin k---"

"Ha? Wala naman, bakit?" "Nagtataka lang ako bakit bigla mo gustong manirahan sa probinsiya gayung ikaw na mismo ang nagsabi na mahirap ang access at supply doon hindi kagaya dito sa syudad." "Nagiging praktikal lang ako. 'Di ba nga, ayaw mo na umaasa tayo sa mga magulang mo at kay Lola Luisa. Doon, talagang mahahasa tayo na tumayo sa sarili nating mga paa."

Buhay na nawala sa akin nung nawala sa akin si Tatay at si Ate Jingjing. Ito ang buhay na akala ko hindi ko na mararanasan ulit. Akala ko dati doon na ako tatanda sa magulo at maingay na buhay ng syudad. Sobrang layo ng buhay dito sa probinsya kumpara doon sa buhay ko sa syudad na araw-araw para akong nakikipagpatintero. Dito sa probinsya kahit simple lang buhay ayos na. Wag lang tatamad tamad at sigurado nang mabubuhay ka.

Habang ako naman ay nakatingin ng diretso sa mga mata niya at hindi natitinag sa nakamatay niyang titig. “Ganyan ba talaga kayo mga probinsyana? Patanga- tanga?” “Sir, parang grabe ka naman yata sa mga probinsya na katulad ko. Pero hindi naman lahat patanga-tanga. Siguro sabihin na nating medyo belong nga po ako sa mga tanga-tangang sinasabi niyo. Pero minsan naman po matalino ako. Sa ngayon po hindi ko alam kung tanga po ba ako dahil gusto ko lang naman na iligtas ang mukha ko sa pagkakasubsob sa lupa.”

Nanlaki 'yong mata ko at napadaing ng bigla nyang kagatin ang kamay ko sabay tumakbo. Bakit yata parang mga isip bata 'yong kaedad ko dito sa probinsya? Wala ba silang mga asawa o anak ganon? "Damn!" Gulat kong sabi ng pag tingin ko sa harapan ay matalim syang nakatitig sakin. "Unsa imong ingon?! Gi balikasan ko nimo ha?!" (Anong sabi mo? Minura mo ba ako ha) Napakamot nalang ako sa ulo at tatalikuran na sana sya pero bigla nyang hinawakan 'yong balikat ko.

Because whatever he chooses now… it will change everything all over again. Nang lingunin niya ako, bakas sa mukha niya ang pagod at kawalan ng pag-asa. Parang biglang lumiit ang buong mundo sa loob ng presinto. “Elara… kung ako ang tatanungin mo,” panimula niya, mahina pero seryoso ang boses, “mas gusto ko ‘yung buhay natin doon sa probinsya—yung payapa, tayong dalawa lang, walang gulo. That’s where I want to be. Pero sa totoo lang… kung pipiliin kong manatili ako doon, ikukulong din nila ako, ‘di ba? Ang totoo lang, hindi ko lang talaga magagawang sustentuhan nang maayos yung mga bata kung doon lang ako. Maliit lang ang kinikita ko doon, hindi sapat para sa pangangailangan nila.”

Bahagya akong nakahinga nang maluwag. Buti naman. Ngunit hindi pa pala siya tapos magsalita. "Baka kasi maligaw ka. Galing ka sa probinsya, malamang tatanga-tanga ka." Diretso niyang sabi iyon na para bang normal lang mang-insulto ng tao. Napasimangot ako nang bahagya ngunit agad ko rin iyong itinago. Grabe naman 'to. Hambog na nga, masungit pa. Nakakainsulto talaga.

angal nito nang bombahin nito nang makaisa ang poso. “Bombahin mo lang nang bombahin, ang reklamador mo naman! Ako na nga lang, pero kapag nalaglagan ako kasalanan mo, huh!” banta nya. “Ako na lang po. Sa probinsya namin, ganito rin ang igiban ng tubig eh,” nahihiyang wika ni Helena. “Pa’no ka makakahugas ng paa kung ikaw rin ang magtitikwas? Wala namang timba rito eh,” sagot nya rito.

Napabuntong-hininga ako. Lumipas pa ang mga araw. Paulit-ulit lamang ang nangyayari. Lagi akong kinakausap ni Tita sa tuwing natatapos ang pag-aaway nila ni Tiyo. Lagi niyang sinasabi na ayos lamang iyon kahit alam kong hindi naman talaga. Hindi ko rin masisisi si Tiyo. Mahirap talaga kumita ng pera rito sa probinsiya. Tapos marami pa ang kaniyang pinapakain.