Novel & Cerita Buhay Probinsya Quotes

Tahimik ko lang siya'ng pinakinggan . "Alam mo, lahat sa probinsya puro sariwa: yung hangin, yung mga seafoods, prutas, mga gulay... saka mura lang ang gastusin dun, hindi gaya dito sa maynila." Habang nagkuk'wento ay nangingiti siya na parang may naaalalang nakaraan.

"Anything! About your life noong hindi ka pa rito nag tratrabaho." Natigilan naman ako at napa isip. "Sa isang probinsiya ako nakatira," pag sisimula ko at tumango naman siya na parang intiresado sa sinasabi ko. "Sabi nila maganda raw ang mabuhay sa probinsiya, tama naman sila. Walang polusyon at tahimik. Pero hindi naman naging maganda ang buhay ko." Biglang pumasok sa isip ko ang pananakit sa akin ni mama noong bata ako.

Kaya naman mamaya, aalamin na rin namin ni River ang mga dapat bilhin para matapos na agad kami sa mga problema doon. Alam kong matatapos na ang gulo, kaya paghahandaan na namin ni River ang magiging buhay ulit namin dito sa probinsya. Tama, buhay sa probinsya pa rin ang pipiliin namin kaysa sa buhay sa city. At sure na sure na kami doon ni River.

May ilang buwan na lang ako para mabuhay maliban na lang kung tatanggalin ko ang kalahati ng baga ko. Pero sa natitirang bahagi ng baga ko, gaano katagal pa ako mabubuhay? Habang hawak ko ang diagnosis report, nag-alinlangan ako kung dapat ko bang sabihin sa mga magulang ko ang tungkol dito o hindi. Subalit, sila ang naunang tumawag sa’kin at sinabihan nila ako na umuwi.

Madalas ay sila ang binibisita ng taga probinsya dahil abala ang ama niya sa negosyo dito sa luzon. "Isama mo naman ako, bro, gusto ko ring makatikim ng native—" Nabatukan niya ang kaibigan at hindi ito nakailag. "Iba ang ugali ng tao sa probinsya at hindi mahilig sa social life ang mga babae doon." "Paano ka maka survive doon kung walang babae? O tamang tanong ay makatagal ka ba doon ng ilang buwan?" "Ilang araw lamang ako doon at gusto ko nang tahimik na buhay muna."

Nakita kong nag sign of cross pa si prof matapos din nitong sindihan ang dalang kandila. "Kumusta kuya, happy 29th birthday sayang 'no kung buhay ka pa sana ngayon siguro mayroon na akong pamangkin bakit ba naman kasi ang aga mo nagpahinga." Mababakas ang lungkot sa tinig na iyon ni prof habang kinakausap ang puntod ng kuya niya, sa paraan ng pagkausap nito tila ba umaasa siya na may sasagot sa kaniya.

Kabanata 7 Sabi nila, pantay ang mundo. Sabi nila, walang pinapanigan ang tadhana at tuwid ito kung tumingin sa mga nabubuhay... sabi nila... hindi malupit ang buhay sa mga naghihirap na. Pero—bakit ganito? Bakit ganito ang buhay ko kung totoo lahat ang mga iyon? Bakit ang buhay kong lugmok na nga, mas pilit pang dinidikdik paibaba?

"Dahan-dahan lang Laura." "Gusto kong lumipat sa Probinsya," malakas niyang sabi. "Hindi ko alam kung ano ang pinaplano ni Papa at ng iba pa na ginawa mo ito sa akin. Ang sigurado ay palagi akong naniniwala na napapaligiran ako ng mabubuting tao, kaya hayaan mo akong mamuhay nang maginhawa nang walang sinuman mula sa nakaraan ang lumitaw sa aking buhay. muli."

Panibagong umaga para sa panibagong buhay na naghihintay sa akin. Mama, babalik ako na mapapagamot na nga natin si Papa. At maayos tayong mamumuhay sa probinsya kung saan malapit si Papa sa kabundukan. Pag-iipunan ko po. Hantayin niyo ako.

“Sobra. Para akong nasa ibang mundo.” Napangiti si Alejandro. “Sanay ka sa probinsya, ‘di ba? Naiiba talaga rito sa Manila.” Tumango si Andrea. “Oo, pero... parang mas gusto ko pa rin ang probinsya. Mas payapa. Mas totoo.” Natahimik si Alejandro. “Naiintindihan kita. Pero... kung papayag kang manatili rito, sisiguraduhin kong magiging masaya ka.”