Bumuo Ng Sariling Anekdota Novels & Stories

Bumuntong hininga muna ako ng ilang beses para pakalmahin ang sarili ko, dahil kapag hindi ko 'to ginawa baka magwala ako sa loob. Anong tingin sa akin ni Xeno, bobo? Sa tingin niya hindi ko namalayang pakana niya ang lahat ng 'to? Ipagkakaila niya pa? E, halatang halata na ah! E, bakit ba niya 'to ginagawa?

Pakiramdam ko may nakabara sa lalamunan ko. "Sa tingin nyo ginusto ko 'yun. Sa tingin nyo masaya ako na ganon. Sa tingin nyo ba nakakaproud na ikuwento ko 'yun sa inyo." "Habang kayo proud sa mga achievements nyo. Tapos ako? Dapat proud din na bayaran ako?" Tuluyan ng bumuhos ang luha ko. Hindi ko alam kung saan kukuha ng lakas para magsalita pa. Napaupo ako sa sofa. Habang hawak hawak ang tiyan ko.

Nagpalitan kami ng mga magagaan at masasayang kuwento, at sa bawat anekdota ay lalo kaming napapalapit sa isa’t isa, unti-unting binubuo ang isang tulay ng tiwala at pag-unawa. Sa isang sandali ng katahimikan, may isang matinding determinasyon ang bumalot sa akin. May bahagi ng aking kuwento na matagal ko nang itinatago—isang sikretong bihirang ibahagi. Kumabog ang aking dibdib habang pinipilit kong magsalita. “Wilbert… may isang bagay tungkol sa aking pamilya na hindi ko pa nasasabi sa kahit sino maliban sa mga pinakamalapit sa akin,” panimula ko, halos pabulong.

Nakakainis. Nang makapag-isip, tumayo ako mula sa kama at humarap sa pinto. Akma ko na sana itong bubuksan ngunit bigla akong hinatak ng kaba at pag-aalinlangan. Bumuntong-hininga ako bago kumilos. “Wala na akong ibang magagawa. Mas lalo ko lang ipapahamak ang sarili ko kapag hindi ko ito gagawin,” malungkot at dismayadong sabi ko sa sarili ko.

“Podcast? Anong klaseng podcast?” “Tungkol ito sa… sa atin,” sabi niya, ang kanyang boses ay bumaba sa isang bulong. “Tungkol sa kasal natin, tungkol sa nangyari. Ito ang pagkakataon kong sabihin ang aking panig ng kwento, upang makuha muli ang aking salaysay.”

Ni hindi man lang siya kakikitaan ng yabang habang sinasabi iyon. Wow! Bigla tuloy akong nahiya sa sarili. Samantalang ako, hindi nakatapos ng pag-aaral and worst, jobless. Nakaramdam ako ng panliliit ng sarili dahil doon. "That's nice." Iyon na lamang ang nasabi ko at ngumiti pa ng pilit. I think, I need to find a job, usal ko sa sarili at ibinaling ang tingin sa labas ng bintana.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

[The Truth I Never Remembered] Paola’s POV “Ang pinakamalulupit na kasinungalingan ay hindi iyong sinasabi sa’yo ng ibang tao. Kundi iyong pinaniwala ka nilang sabihin sa sarili mo sa loob ng maraming taon.” Walang gumalaw matapos maputol ang tawag. Nasa kamay ko pa rin ang phone. Manhid na ang mga daliri ko sa higpit ng hawak ko rito.

Kung paano mo ito haharapin at masosolusyonan. "Madali lang sa inyo na sabihin iyan dahil hindi ninyo naranasan ang naranasan ko. Hindi ninyo naranasan na iwan ka ng sarili mong ina para sa ibang lalake. Hindi ninyo naranasan na namatayan ng ama sa mismong araw ng kaarawan mo dahil hindi niya nakayanan ang problema niya.Hindi ninyo naranasan na tumayo sa sarili mong mga paa dahil wala ka namang ibang maasahan maliban sa sarili mo."

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.