Novel & Cerita Bumuo Ng Sariling Anekdota

I know Jan already get it. Dahil din sa pagkukuwento kong 'yon ay bumalik ang isipan ko sa nangyari. Napapikit ako sa sarili. Hindi naman talaga big deal sa akin pero hindi ko parin matago sa sarili ko na big deal talaga sa akin ito.

Can someone just tell me something to make me snapped at myself.Sa tahimik at malamig na lobby ng kompanya ni Ansel pinili ng utak ang mahipnotismo sa sinabi niya.My brain keep thinking about that gray suit na naging paborito na'rin yata ng utak kong punahin ng punahin.I awkwardly smiled at him .

Doon ko na-realize na hindi ko kailangang sayangin ang oras ko sa pagpapaliwanag sa mga taong pinili nang humusga kahit wala naman silang alam sa buong kuwento. Madaling bumuo ng opinyon kapag isang litrato lang ang basehan. Madaling magsabi ng masasakit na salita kapag nakatago sa likod ng anonymous na account.

Hindi pa ganap; hindi ko alam kung gano ka-layunin; pero ito ang pinakaunang hakbang ko. Tumingin ako sa laptop kong nakabukas agad. Hindi para mag-aral, kundi para mag-post. Isip-isip ko ang nilalaman—dapat personal, pero hindi masyadong revealing. Hindi ko alam kung nasaan na ako ng buong totoo sa social media; pero kung bago akong magpunta sa yugto ng rebellion, simulan ko ito sa sarili kong stories. Isang caption tungkol sa pag-break ng cage, wala pang emoji. Simple lang pero may bigat.

pambabasag ko ng katahimikan. Hindi siya nagsalita kaya dinagdagan ko. She just keep looking at her cup that's now empty as if she's thinking of what I'd just said. “Selling yourself to other people will not make you happy. Kumikita ka nga ng malaki pero mag-iiba na tingin mo sa sarili mo. You'll feel disgusted that you couldn't even look at yourself in the mirror. Money is everywhere, Ana hindi pinupulot pero kinikita sa tamang paraan o trabaho,”dagdag ko.

"Maging totoo ka sa sarili mo." Napangiti akong bigla, nang maalala ko ang katagang binitawan sa akin ni Lola matagal nang taon ang nakalilipas. Madalas ako nitong pangaralan sa mga bagay-bagay para sa ikauunlad ng aking sariling kaisipan at pagkilos.

Basta iniwas na lang niya ang tingin dito saka ipinagpatuloy ang kanyang pagkain. "Hindi totoo 'yan," mariing sabi ni Anand. Bigla tuloy siyang napatingin dito. Natanong niya sa sarili, siya ba ang kausap nito? "Huwag mong masyadong kawawain ang sarili mo." Iyon naman talaga ang gusto niyang gawin, hindi lang niya alam kung papaano. Sa tuwing haharap siya sa salamin ay napapatunayan niysng tama ang mga tao. Pangit siya.

Narinig kong bumuntong hininga ito at nagkwento sa dalawa kaya naunawaan nila kung bakit ako umiiyak ngayon. "Tama na besh...walang mangyayari sa mga yun. Magaling sila kaya nila ang kanilang mga sarili. Hindi basta basta ang magkakaibigan na yun. Hindi sila sumusuko at ayaw na ayaw ng mga yun ng natatalo kaya rest assured ok," paliwanag ni Jam. Sabagay tama naman ang gagang to, naiiyak lang ako dahil lagi na lang sa akin ang may problema.

Sandra's POV PILIT kong pinakalma ang sarili at inayos ang picture frame na nalaglag. Huminga ako nang malalim saka bumalik sa aking upuan at hinawakan ang frame na iyon. "Ano ka ba, Sandy. Aksidente lang ang nangyari. Natabig ko ang frame at iyon lang 'yun, wala namang ibig sabihin 'yun," pilit kong pagpapaliwanag sa sarili.

Magiliw kong tanong sa kanya. “Opo Mommy sige po! Yehey “ tuwang tuwa na niyang sagot sakin. Minsan sasabihin mo na lang sa sarili mo bata ka na lang din dahil ang bata konting suhol lang makakalimutan na ang lahat. Hindi katulad sakin na kahit anong pagkumbinsi ko sa sarili kong kalimutan na lang lahat ay wala pa din. Hindi ako makalimot sa mga pangako ni Arnaldo, tila pinangkakapitan ko pa rin ang lahat ng mga salitang pinangako niya sa amin. Masakit palang umasa tapos makakakita ka ng picture nila ng babaeng dapat ay aayusin niya lang ang gusot na ginawa pero makikita mong tila nabuo na muli ang kanilang pagsasama.