Kwentong Anekdota Na May Aral の小説・ストーリー

“Hoy Gray! Ikaw pala! Bata talaga na to, unang araw ng klase nyo diba?” Nakipag kwentuhan pa sya sandali, hindi ko alam kung ano dahil hindi ako nakakarelate sa kanila, hindi naman ako nag iinarte, my Mom was also from this kind of School, hindi ako nag iinarte, sadyang hindi ko lang talaga alam. “Sino naman yang kasama mo? Ganda ah, girlfriend mo ba? Bagay kayo ah, dalin mo ulit dito.” Tatanggi na sana ko pero ang lakas ng tawa ni kupal. Para syang may narinig na joke.

Napatingin ang limang eksperto sa mga estudyante habang umiiling. "Masyadong basic!" "Wala sa manwal ng pagtuturo ang hindi karaniwan!" “Hindi basta bastang Budokan; Makukuha mo ito sa anumang bookstore!" "Marahil maaari kang matuto ng isang bagay nang nakapag iisa kung gusto mo!" "Kung hindi ka sapat na kumpiyansa, malamang na makakahanap ka ng Budokan na gagastusin ka lang ng ilang daang dolyar upang ituro sa iyo ang bagay na ito!"

Para niyang sinasagot ang sarili niyang katanungan. "There's a lot of literature, okay?" I clarified. "Puwede kang mag-submit ng anecdote, poem, essay, fable o kahit burador lang ng isang project proposal gaya ng ginaga-" "Stop! Ayokong mabaliw kagaya mo. Duh! Mukhang nakaka-engot yata 'yan, e. Look at you. Madalas kang nakatunganga, 'yun pala nag-iisip na ng mga worst-case scenarios. No way bes, kaimbyerna sa beauty. Baka isipin nilang hindi pa ako out patient from mental pero lumabas na!"

Humagikgik ito. "Hay naku!" "Bakit ba? Totoo naman." Inikot ko ang aking mga mata. "Hindi niya ako minahal. Di ba nakuwento ko na sa'yo noon?" "Oo. Pero syempre kuwento mo 'yon e. May tatlong sides ang isang kwento. Side mo, side niya at pangatlo, iyong katotohanan." "Whatever... Malapit na tayo. Tigilan mo na iyang iniisip mo. Maging pormal lang tayo."

At bawat peklat may kwento, at bawat kwento may aral. Pagkatapos naming mag-usap, pumasok na kami sa loob. Dumiretso ako sa kwarto ng anak namin para silipin siya. Tulog na tulog siya, mahimbing at payapa. Tumayo ako sa gilid ng kama niya at napangiti. Iniisip ko kung anong mga kwento ang mabubuo niya paglaki niya.

ong tumatatak sa isip ng mga mambabasa. At ganoong uri ng nobela ang ibinibigay ko sa kanila,” dagdag pa niya. Nananatili naman itong nakatitig sa kanya. He looked amused. Pero pinili niyang ‘wag na lang pansinin iyon. “Nakakatuwa ‘yong mga nakikita ko dahil nakakainspire sila. Nakakakilig. Pero kung malalaman ko lang ang mga kuwento sa likod nang nakikita natin na ‘yan, iyong mas malalim na kuwento nila, kung paano sila nagkakilala, ano ‘yung mga pagsubok na pinagdaanan nila, paano nila nalampasan iyon at sa paanong paraan nila nalaman na mahal na nila ang isa’t isa, iyon ang mas maganda. Dahil makakakuha ako nang maraming ideas. Minsan kasi hindi sapat na mag-obserba lang, kailangan mo rin

kwento ng kasama ko sa loob ng van nakikinig lang ako sa kanila. "Baka, true to life story 'tong ginagawa nila sa taping ang kwento tungkol sa buhay ng writer kaso, nakaka-relate si Nikka at George dahil nangyari sa kanila." sagot naman ng isa sa kasama ko sa loob ng van.

sagot niya "Ganun ba okay " nakangiting sagot niya at lumabas na sila ng Paaralan Pag kalabas nila nag Paalam na si Adela "Artemis Mauna na Ako tutulungan kopa kase sila nanay at tatay sa Gawain " Nakangiting wika niya dito Pagkalaan ng isang oras . Matapos din sa pag susulat ang kanilang guro naupo muna ito at nag pahinga at nag salita

maarteng saad ko bago nagsimulang itulak ang cart para iwasan ito. Akala ko ba masungit ito base na rin sa mga larawang nakikita ko sa internet. Bakit ngayon parang sobramg layo nito mula sa mga nababasa kong article sa kanya. May dual personality ba ito? Mabilis namang kinuha na naman ni Alejandro ang push cart na tulak ko at siya na ang muling nagtulak kaya hinayaan ko na siya. Nag-eenjoy yata siyang magtulak baka new experience sa kanya dahil boss siya puro utos lang siya madalas.

Panay mga green jokes na nakakatawa naman kaya napapangiti na rin ako sa mga kagaguhan ng dalawa. “Eto may kwento ako nung bata ako,” sabi ni Lito na halatang may tama na, “May teacher ako ang pangalan ay si Mrs. Prek-prek. Lagi niyang nireremind sa amin na don’t forget the "R" sa pangalan niya. Eh ilang taon na ang lumipas, nakasalubong ko siya sabi ko, Ma’am kayo po si… Mrs… sabi niya “Hep, dont forget the "R"! Sabi ko ah! Hello po Mrs. PRUKE!” Si Boyet naman na humihimas na sa hita ko ang biglang tumingin sa akin, “Ma’am, ano ang pinagkaiba ng pakpak sa p****k?”