Bumuo Ng Sariling Anekdota นิยาย & เรื่องราว

Basta iniwas na lang niya ang tingin dito saka ipinagpatuloy ang kanyang pagkain. "Hindi totoo 'yan," mariing sabi ni Anand. Bigla tuloy siyang napatingin dito. Natanong niya sa sarili, siya ba ang kausap nito? "Huwag mong masyadong kawawain ang sarili mo." Iyon naman talaga ang gusto niyang gawin, hindi lang niya alam kung papaano. Sa tuwing haharap siya sa salamin ay napapatunayan niysng tama ang mga tao. Pangit siya.

ani nito saka bumuntong hininga siya. "Nang magka edad ako ng 18 na taong gulang. Pinagawahan niya ako ng sarili kong banko. Inampon niya rin ako at sinabing gamitin ko ang kaniyang apelyedo sa pagbukas ng mga iba't ibang banko ko. Yun daw ang gawin ko dahil sa kwento ko sa kaniya about sa pamilya ko. Kaya naging maingat siya sa aking sariling pera. Ayaw niyang someday kunin nila ito sa akin at tama nga siya," nag pause na naman ng ilang minuto bago nagsalitang muli.

Sandra's POV PILIT kong pinakalma ang sarili at inayos ang picture frame na nalaglag. Huminga ako nang malalim saka bumalik sa aking upuan at hinawakan ang frame na iyon. "Ano ka ba, Sandy. Aksidente lang ang nangyari. Natabig ko ang frame at iyon lang 'yun, wala namang ibig sabihin 'yun," pilit kong pagpapaliwanag sa sarili.

Magiliw kong tanong sa kanya. “Opo Mommy sige po! Yehey “ tuwang tuwa na niyang sagot sakin. Minsan sasabihin mo na lang sa sarili mo bata ka na lang din dahil ang bata konting suhol lang makakalimutan na ang lahat. Hindi katulad sakin na kahit anong pagkumbinsi ko sa sarili kong kalimutan na lang lahat ay wala pa din. Hindi ako makalimot sa mga pangako ni Arnaldo, tila pinangkakapitan ko pa rin ang lahat ng mga salitang pinangako niya sa amin. Masakit palang umasa tapos makakakita ka ng picture nila ng babaeng dapat ay aayusin niya lang ang gusot na ginawa pero makikita mong tila nabuo na muli ang kanilang pagsasama.

Muling naalala ang dating narinig. “Oo, inaamin ko na naapakan mo ang ego ko, na nagpunta ako dito para singilin ka at patunayan ang saarili ko.” Mas lalong napako sa kinatatayuan si Bambi sa kinatatayuan, muling tumaas ang tingin sa binata na umaamin saa harapan. “Naisip ko ‘yon pero dati pa ‘yon. Kung narinig mo na sinabi ko ‘yon sa kaibigan ko—Bambi, hanggang ngayon ay endemial pa rin ako patungkol sa nararamdaman ko dahil kung sinabi ko sa kanila ay siguradong aasarin lang nila ako.”

At unti-unti, doon ako nagsimulang huminga nang mas malalim. Sa bawat kwento na aking ginawa, may bahagi ng aking sarili na tahimik na nakatago. Sa bawat malakas na karakter, may bahagi ng aking kahinaan. Sa bawat masakit na eksena, may luhang minsan ay hindi ko mailabas sa totoong buhay. Hindi laging madali.

As if~ humiga ako sa kama at niyakap ang aking sarili Sa hindi ko inaasahang mangyari, may luha ng tumutulo sa aking pisngi "Tanginaaaaa nakalimutan ko siyang halikan bago burahin yung alaala namin dalawa! tangina talaga!! huhuhuhu" May pagkakataon talaga na anjan na yung opportunity, igagrab mo na nga lang pero hindi mo pa ginawa! Bobo mo talaga self Matapos ang ilang minutong pagdadrama sa kwarto, bumaba na ako para makita na nakauwi na pala si Aling Flor

agad niyang sagot "Hindi mo malalaman yung sagot kung nandito ka lang. Sometimes, take some risk to know what's the result of it" "Hindi naman yun about dito ehh. About sa sarili ko"tumingin akong muli sa paligid "Bakit? Anong mali sa sarili mo?" "It's my past.."maikli kong sagot. I don't have a plan to tell some piece of my story about my past "What about it?" "Sabihin nalang nating, pinanganak akong malas" "Meron bang ganon?"salubong ang kilay niyang tanong

Biglang may bumara sa lalamunan ko dahilan para mapahugot ako ng malalim na hininga. “Naku, Ma’am! Wala naman po sigurong tao na sadyang ipinanganak na malas. Nasa sarili niyo na po ‘yun kung iisipin niyo na malas kayo. Ang rami po kayang tao na kahit hirap na hirap sa buhay, iniisip pa rin na maswerte sila. Kagaya ko, hanggang high school lang ang natapos ko. Hindi ako kayang pag-aralin nina Mama at Papa sa kolehiyo kaya heto ako at nagtitinda na lang ng mga lucky charms para makatulong sa kanila. Siguro iniisip ng mga tao na malas ako kasi hindi ako nakapag-aral ng kolehiyo. Pero para sa ‘kin, maswerte pa rin ako kasi nakakakain ako ng tatlong beses sa isang araw.”

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Nang mapagod ako ay umupo ako at saka niyakap ang mga benti. Ipinatong ko ang ulo ko sa tuhod ko at humagulgol. The thing about the mind is that it could be your biggest enemy. Imbes na tulungan ka niyang mag-isip ng ikabubuti mo, mas lalo pa niyang dinadagdagan ang mga problema na mafe-feel mo nalang na ang useless mo. Ang bobo mo dahil pinatulan mo. Mas lalo kang ido-down hanggang sa wala ka ng confedence sa sarili mo.