Cafe Guilt Novels & Stories

Marami pa kasing gagawin sa coffee shop kaya hindi pwedeng balewalain. Nang natapos sila roon nag aya ng kumain si Anastacia at nakakaramdam na rin siya ng gutom. Ewan ba niya lately para siyang palaging gutom na lang. Kapag kakain naman siya saka naman siya nakakaramdam ng walang gana. Kung minsan hindi na nga niya malaman pa kung ano nga ba ang kanyang gagawin gayong nahihirapan na rin siya.

Alam niyang pinagtitinginan na sila ng ibang mga costumer dito sa coffee shop na kinaroroonan nila, pero parang nawalan na siya ng pakialam pa sa sasabihin ng mga tao sa paligid niya, dahil ang iniintindi niya na lamang ngayon ay ang sakit na nararamdaman niya, at ang guilt para sa asawa ni Julius. Kahit wala naman siyang idea sa kagaguhan ni Julius ay nagi-guilty pa rin siya, babae siya, kaya alam niya kung ano ang mararamdaman ng asawa ng lalake kung sa kaling malaman nito ang kataksilang ginawa ng asawa nito; siya nga na hindi naman gano'n katagal na nakarelasyon ni Julius ay sobra na ang sakit para sa kaniya, paano na lamang kaya ito na walong taon nang kasal sa lalake?

Huli na rin nang ma-realize ko na may shift nga pala ako ngayon sa café ni Ryuu; na hindi ko na napasukan nang wala man lang pasabi. I was filled with a wave of guilt, a pang of regret that twisted in my stomach. Alam ko naman na maiintindihan ako ni Ryuu. Lagi naman n'ya akong naiintindihan. Pero nahihiya pa rin ako. Hiyang-hiya. I had promised him that I would be there, that I would help out, that I would be a part of his growing business. And now with this simple mistake, I felt like I had let him down.

At kahit hindi pa niya alam, isang invisible na utang na ang unti-unting nabubuo— utang na maaaring singilin sa pinaka-hindi niya inaasahang paraan. ----- CAFÉ MALAPIT SA HOSPITAL Tahimik ang café, may mahinang tugtog ng jazz sa background at amoy ng bagong timplang kape. Nasa isang sulok si Calista, hawak ang baso ng mainit na tsaa pero hindi niya iniinom. Paulit-ulit lang niyang iniikot ang kutsarita, parang doon niya ibinubuhos ang kaba at pagod.

Gutom na ako at hindi na ako mag-iinarte pa. "So, you will not join me this afternoon's press conference?" Tanong nito sa akin at uminom ito ng kape. He had coffee this morning, and now he's taking coffee again. That's too much caffeine. It may cause palpitation. "I'll work with the investigation. So I won't be around." Sagot ko sa kanya at sumubo ako ng pasta na napapangiwi ako sa lasa, hindi naman pangit ang lasa, but it's just too sour for my taste. I don't know but it's just that, Italian food are not my thing.

Shet, sana naman mabasa niya ang mensahe ko at wala siya sa misyon ngayon. PAGDATING namin sa S.L coffee and sweet house, Dumagundong ang kaba sa aking dibdib sa dami ng naging misyon ko na halos buwis buhay na, ngayon lang talaga ako nakaramdam ng takot at kaba! Ngayon pang ka-simple lang ng misyon ko. Damn it! Pinarada ko sa medyo dulo ang sasakyan, sinadya kong bagalan ang kilos habang ino-obserbahan ang tao sa loob ng Cafe. Ang daming tao!

Nakakaloko pa itong ngumisi ng makita ang marka ng kape na nagkalat sa damit ko. "Look at yourself. You are like a hot potato. A mess. You don't even belong here. Sino ba ang nagpapasok sa ‘yo dito? Looking at you I can say that you don't qualify to work here. Simpleng pagtimpla lang ng kape hindi mo pa magawa ng maayos. You worked in a coffee shop right? How come you don’t know how to make a coffee?” She looked at me displeased. “Or maybe you did that in purpose para masira mo ang araw ni Tita. Well you succeeded, bitch!”

pagkausap ko sa aking sarili. Maya maya lang ay bumaba na muna ako para bumili sa cafeteria kailangan ko idaan sa kape baka di ako makapagpigil gerahin ko boss ko sa opisina niya dahil siya may kasalanan bakit napakasakit ng ulo ko,pagkakuha ko ng order kong Coffee talagang binili ko yung matapang BARAKO para naman mawala sakit ng ulo ko,umupo ako sa pang dalawahang chair ng marinig ko ang pag uusap ng dalawang Staff sa malapit sa kinauupuan ko .

Daldal ito ng daldal kaya some of her words ay narinig ko even her name. "Ang sarap nito. Try this, Maia." "Oo nga. Kaso ang mahal pala nito di bale keribels naman." Hanggang sa umalis silang dalawa sa cafe. I sigh in relief from what happened. Napasandal ako sa upuan habang sumimsim. Malayo ang tanaw ko sa labas ng cafe. A lot of expensive cars started passing by the road until I finished my coffee and biscuits. Mabilis akong nagbayad through my card. Buti nalang dala ko ito dahil hindi sila tumatanggap na hindi card. Napailing nalang ako lumabas sa Athena's Latte at napatingin sa katapat nitong boutique.

Sige, kaya hindi ganoon karumi, ngunit malamang na hindi rin ganoon kalayo. Kung hindi na ito lumala, walang kape salamat sa kakila-kilabot na hangover ng aking ina Sinabi ko sa kanya na huwag masyadong uminom ngunit hindi siya nakikinig at habang papunta sa trabaho, huminto ako sa aking karaniwang coffee shop. , kailangan ko ng caffeine sa aking sistema para matapos ang aking araw.